താളിന്റെ മുറ്റത്തൊരു പ്രകാശം

ഇലകൾ ചേർത്തു കെട്ടിയ ഒരു ചെറിയ കുടിലിൽ ഖലീൽ എന്ന വൃദ്ധൻ താമസിച്ചിരുന്നു. പച്ചപ്പും പൊന്മണിയും ചേർന്ന ഭൂമിയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് പോലെയായിരുന്നു ആ കുടിൽ. അതിലൂടെ കാറ്റ് കടന്നുപോകുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ശബ്ദം ദുഃഖത്തിന്റെയും പ്രതീക്ഷയുടെയും മിശ്രിതമായ ഒരു സംഗീതം പോലെ ഖലീലിന് അനുഭവപ്പെട്ടു. 

രണ്ട് വർഷം മുൻപ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യ മറിയം രോഗബാധിതയായി മരിച്ചതോടെ ഖലീലിന്റെ ജീവിതം തകർന്നുപോയിരുന്നു. അവളില്ലാത്ത ആ കുടിൽ ഒരു ശ്മശാനതുല്യമായി അദ്ദേഹം കരുതി. ഖലീൽ അധികം സംസാരിക്കാറില്ലായിരുന്നെങ്കിലും മണ്ണിനോടുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്നേഹം കുറഞ്ഞില്ല. മരങ്ങളെ മക്കളെപ്പോലെയും കാറ്റിനെ സുഹൃത്തിനെപ്പോലെയും അദ്ദേഹം കണ്ടു.  

ഒരു ദിവസം തന്റെ പറമ്പിൽ കൃഷിപ്പണിയിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കെ, ഖലീലിന്റെ ഉഴുതുമറിക്കുന്ന ഉപകരണം ഒരു കല്ലിൽ തടഞ്ഞു. മണ്ണുനീക്കി നോക്കിയപ്പോൾ അതൊരു സാധാരണ കല്ലല്ലെന്നും മുത്തുപോലെ തിളങ്ങുന്ന ഒരു വസ്തുവാണെന്നും അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കി. സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നുള്ള അനുഗ്രഹമായി അതിനെ കരുതിയ ഖലീൽ, സന്തോഷത്തോടെ അത് രാജ്യത്തെ രാജാവിന് സമർപ്പിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.  

കൊട്ടാരത്തിലെത്തിയ ഖലീൽ രാജാവിന് മുന്നിൽ ആ തിളങ്ങുന്ന കല്ല് വെച്ചു. എന്നാൽ അത് വെറുമൊരു 'സിലിക്ക' കല്ല് മാത്രമാണെന്ന് രാജാവിന് മനസ്സിലായി. പക്ഷേ, ഖലീലിന്റെ നിഷ്കളങ്കതയും മനശുദ്ധിയും കണ്ട രാജാവ് അദ്ദേഹത്തെ ശിക്ഷിക്കുന്നതിന് പകരം അഭിനന്ദിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. കല്ലിന്റെ മൂല്യമല്ല, ഖലീലിന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ മൂല്യമാണ് താൻ കാണുന്നതെന്ന് രാജാവ് പറഞ്ഞു.  

സ്നേഹസൂചകമായി രാജാവ് നൽകിയ ആപ്പിളുകളുമായി ഖലീൽ തിരികെ നടന്നു. വഴിയിൽ വെച്ച് ഗ്രാമവാസികൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സന്തോഷത്തിന്റെ കാരണം തിരക്കിയപ്പോൾ ഖലീൽ ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു: 

"മണ്ണ് എനിക്കൊരു രത്നം തന്നില്ല. പക്ഷേ ദൈവം എനിക്കൊരു പാഠം തന്നു - മനുഷ്യന്റെ വില അവൻ കൈവശം വെച്ചിരിക്കുന്ന കല്ലുകളിലല്ല, മറിച്ച് അവൻ വഹിക്കുന്ന ഹൃദയത്തിലാണ്."  

അന്ന് രാത്രി തന്റെ കുടിലിൽ വെച്ച് ഖലീൽ മറിയത്തെ സ്വപ്നം കണ്ടു. ദൈവം വസിക്കുന്നത് മുത്തുകളിലല്ല, മനസ്സിന്റെ ശുദ്ധിയിലാണെന്ന് അവളും അദ്ദേഹത്തോട് പറഞ്ഞു. ജീവിതം ഇപ്പോഴും മനോഹരമാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ ഖലീൽ ആപ്പിൾ കഴിച്ചുകൊണ്ട് പുഞ്ചിരിച്ചു.