പെൺശില്പം

പുനഃസൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട പെണ്ണുടലിൽ,

വിറയാർന്ന കരങ്ങൾ മെല്ലെ തഴുകവേ..

അഴകളവുകളാകല്ലിൽ കൊത്തിയ

 ഈ ശില്പി പോലും ഒരുവേള അമ്പരന്നു..

ഒരുനിമിഷം ശങ്കിച്ചുപോയിതു

പെണ്ണോ അതോ നാരിതൻ ശില്പമോ..

അരുണകിരണങ്ങളടരാടിയ മുഖകാന്തിയിൽ,

ആലയിലെ ചൂടിൽ ഉരുക്കിയെടുത്ത,

ശില്പമങ്ങനെ തെളിഞ്ഞുനിൽക്കയാണ് മുന്നിൽ..

ആടയാഭരണങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത ദേവലോക സുന്ദരിപോൽ..

അഴകിന്റെ ആത്മീയരൂപം..

ശില്പമാണൊരുക്കിയതെങ്കിലും

അമ്മയാണുള്ളം നിറയെ..

ആ മനോഹര സങ്കല്പമാണീശില്പിതൻ വിരലിൽ ഉതിർന്നത്..

ഞാനെന്ന ശില്പിക്കു വികാരങ്ങളില്ല, വിചാരങ്ങളില്ല...

ആത്മീയതയിൽ തപം ചെയ്ത നാളുകൾ,

കാവലിനായി ഒപ്പമിരുന്നത് ആ

പെറ്റവയറിന്റെ കാവലായിരുന്നു..

കാലം കല്പിച്ച കാല്പനികതയിൽ,ഉയിർ-

ത്തെഴുന്നേറ്റൊരു ഛായാഗ്രാഹകൻ ഞാൻ..

നിറങ്ങളില്ലാത്ത കരിങ്കല്ലിൽ,

നിറപ്പകിട്ടാർന്ന രൂപങ്ങൾ

മെനയുന്ന വെറുമൊരു സാത്വികൻ..

ദേവദേവീശില്പങ്ങളിൽ എൻ കരങ്ങൾ,

അനായാസം ഒഴുകിയിറങ്ങവേ,

ഉള്ളിലൊരു സങ്കല്പമുണ്ടെന്നും

എന്റെ അമ്മയാണത്..

വിറയ്ക്കാതെ ചലിക്കാതെ

 കൊത്തുന്ന ഓരോ ശിലകളിലും,

ഞാൻ ഒരുക്കുന്ന സ്ത്രീസങ്കൽപ്പം...

അത്ര മനോഹരിയാണീ അമ്മസങ്കൽപ്പം..