મશાલ

🦉 મશાલ ~

ઘુવડ અને અંધારી રાતનું રહસ્ય.

વનની વચ્ચે એક જૂનું વડનું ઝાડ હતું…
એ ઝાડ પર રહેતું હતું એક બુદ્ધિશાળી ઘુવડ—નામ હતું ઊજાસ.
દિવસે બધાં પક્ષીઓ આરામ કરતા,
પણ ઊજાસ તો રાતનો રાજા હતો.
દરેક રાત્રે, જ્યારે ચાંદ આકાશમાં ચમકતો,
ઊજાસ પોતાની મોટી આંખો ખોલીને આખા વન પર નજર રાખતો.
તેને અંધારામાં પણ બધું દેખાતું—
નાની કીડી પણ… અને દૂર સરકતો ઉંદર કે બિલ્લી પણ.
એક રાત્રે અચાનક જંગલમાં અજીબ શાંતિ છવાઈ ગઈ…
પવન પણ જાણે અટકી ગયો.
ઊજાસને કંઈક ગડબડ લાગી.
“આ શાંતિમાં કંઈક છુપાયેલું છે…”
તે મનમાં બોલ્યો.

વનમાં એ રાત્રે અજીબ ભય ફેલાયો હતો… પવન પણ ધીમો થઈ ગયો હતો, અને પાનખરનાં પાન પણ ખખડાટ કરવાનું ભૂલી ગયા હતા. અચાનક ખંડેર તરફથી આવતો એક કરૂણ, કંપારી ભર્યો રડવાનો અવાજ આખા વનમાં ગૂંજ્યો. સસલાંઓ તેમના બિલમાં છૂપી ગયા, હરણનાં ટોળાં ડરથી એકબીજાની પાસે સિમટાઈ ગયા, અને પંખીઓએ પોતાના પાંખો તાળી નાખ્યા. કોઈને સમજાતું નહોતું કે આ અવાજ શું છે—ભૂત, કે કોઈ અદૃશ્ય શક્તિ? ખિસકોલાં ઝાડ પર ચડીને પણ શાંતિ ન અનુભવી શક્યાં, કારણ કે એ અવાજ દરેક દિશામાંથી આવતો લાગતો હતો. આખું વન ડરમાં ડૂબી ગયું હતું… અને એ રડવાનો અવાજ બધાના દિલમાં અજાણ્યો ભય ઉતારી રહ્યો હતો.

થોડી વારમાં તેને નીચે ઝાડ પાસે કોઈ હલચલ દેખાઈ.
એક નાનું ખિસકોલું ડરીને કાંપી રહ્યું હતું.
“શું થયું?” ઊજાસે ધીમેથી પૂછ્યું.
ખિસકોલું ધ્રૂજીને બોલ્યું—
“અહીં ક્યાંક એક ભૂત છુપાયેલ છે…
વનના બધા પ્રાણીઓ ડરી ગયા છે!”


ઊજાસ થોડું શાંત રહ્યો.
પછી ધીમે બોલ્યો—
“ડરવાથી કંઈ નહીં થાય…
સત્ય શોધવું પડશે.”
તે પોતાની પાંખો ફેલાવી
અને નિશબ્દ અંધકારમાં ઉડી ગયો.
તેની આંખો અંધારામાં દીવા જેવી ચમકી રહી હતી.
વનના અંતે એક જૂનું ખંડેર હતું…
ત્યાંથી કોઈ રડવાનો અજીબ અવાજ આવતો હતો—
“હું અહીં છું…”
ઊજાસ ધીમે અંદર ગયો…
અને ત્યાં તેણે જોયું—
કોઈ ભૂત નહીં…
પણ એક વૃદ્ધ, ઘાયલ વાંદરો!
તે દુઃખથી રડી રહ્યો હતો…
અને એ અવાજ જ બધાને ડરાવી રહ્યો હતો.
ઊજાસે તરત જ મદદ કરી.
તે લીલું નાળિયેર લાવ્યો અને વાંદરાને પાયું.
થોડી વારમાં વાંદરો શાંત થયો.
ઊજાસ હસ્યો…
વાંદરો પણ હળવે હસ્યો…
અને બંનેએ એકસાથે કહ્યું—
“જંગલમાં રહેવું હોય તો ડર નહીં…
સમજ જરૂરી છે.”
ઊજાસે બીજા પ્રાણીઓને બોલાવ્યા.
બધાએ મળીને વાંદરાની સેવા કરી.
થોડા દિવસોમાં વાંદરો સ્વસ્થ થઈ ગયો…
અને વનમાં ફરી શાંતિ છવાઈ ગઈ.
તે દિવસથી બધા પ્રાણીઓએ એક વાત શીખી—
“અંધકાર કાજળ જેટલો કાળો હોય,
પણ એનાથી વધુ કાળું અજ્ઞાન છે…
અને અજ્ઞાનથી ડરવું નહીં—
જ્ઞાનના ઉજાસથી તેને દૂર કરવું.”
અને ઊજાસ ઘુવડ?
તે આજે પણ દરેક રાત્રે જાગે છે…
પણ હવે તે માત્ર વનનો રખેવાળ નથી…
તે તો ડર અને સત્ય વચ્ચેની મશાલ છે. 🦉✨