ક્રિયા ~ વીસ વર્ષ પછી…

ક્રિયા ~ વીસ વર્ષ પછી…

 ત્રણ દિવસથી વરસાદ બંધ થયો નહોતો. જૂના પટેલના મકાનની તૂટી ગયેલી છત પર વરસતો વરસાદ એવું લાગતું હતું જાણે સમય પોતે જ દરવાજા પર ઠોકર મારી રહ્યો હોય…

સોહમ જૂના ઝાંઝરાયેલા ગેટ સામે ઉભો હતો. હાથ થોડા કંપી રહ્યા હતા—ઠંડીથી… કે યાદોથી… એ સમજાતું નહોતું. વીસ વર્ષ વીતી ચૂક્યા હતા. છેલ્લે અહીં પગ મૂક્યા ત્યારથી… તે વરસાદી રાતથી.

ગામવાળા આજે પણ કહે છે: “એ મકાનમાં કાંઈક છે…” પણ હવે સોહમ ફક્ત વાતો પર વિશ્વાસ કરતો નહોતો. એને સત્ય જોઈતું હતું. અને આજે… એ સત્ય સામે ઉભો હતો. ગુમ થવાની રાત ત્યારે સોહમ ફક્ત બાર વર્ષનો હતો.


 એની સખી ક્રિયા આ જ મકાનમાં રહેતી. બંને રોજ નીમના ઝાડ નીચે રમતા, હસતા, અને એકબીજાને વચન આપતા—ક્યારેય અલગ નહીં થવાનું. પણ એક રાતે… ક્રિયા ગાયબ થઈ ગઈ. કોઈ નિશાની નહીં. કોઈ ચીસ નહીં. ફક્ત એક વસ્તુ મળી— એક નાની ડાયરી… જેમાં એક જ વાક્ય વારંવાર લખેલું: “એ અરીસામાંથી મને કોઈ જોઈ રહ્યું છે…” પોલીસે કહ્યું—અપહરણ. પાડોશીએ કહ્યું—પ્રેમમાં ભાગી ગઈ. ગામવાળાએ કહ્યું—શાપ. પણ સોહમ… એ ભૂલી શક્યો નહીં. ફરી વાપસી ગેટ ધીમે ધીમે ખૂલ્યું… મકાનની અંદર ભીની અને સડેલી ગંધ હતી. સોહમ ટોર્ચ લઈને અંદર ગયો. દીવાલો ખરાબ થઈ ગઈ હતી…

 પણ અરીસા— ઘણા હતા. દરેક દીવાલ પર. દરેક દરવાજા પર. અને છત પર પણ. “ક્રિયા?” એ ધીમેથી બોલ્યો. એનો અવાજ પાછો આવ્યો… પણ થોડો મોડો. જાણે કોઈ બીજું પણ બોલ્યું હોય.

 પ્રથમ ભય સોહમ એક અરીસાની સામે ઉભો રહી ગયો. એકમાં એ પોતે દેખાતો હતો. બીજામાં… નહીં. એનું પ્રતિબિંબ સ્થિર હતું. તે હલતો હતો… પણ તેનું પ્રતિબિંબ નહીં. એના શરીરમાંથી થંડો શિયાળો પસાર થયો. “આવું કેમ બને…?” એ ધીમેથી બોલ્યો.

 પ્રતિબિંબ મલક્યું. પણ સોહમ નહોતો હસ્યો. અને પછી… પ્રતિબિંબ બોલ્યું: “તું પાછો આવી ગયો…” ડાયરીનું સત્ય સોહમ દોડી ને જૂના કપાટ પાસે ગયો. ડાયરી હજુ ત્યાં જ હતી. એણે પાનાં ફેરવ્યા— અજાણી આકૃતિઓ… ડરામણા ચહેરા… છાયાઓ… અને છેલ્લો પાનું: “એ અરીસામાં રહે છે. જયારે તું એને જોશે… એ તને જોઈ જશે.”

 અચાનક ઠંડી હવા એના ગળા પાસે લાગી. એ વળી. બધા અરીસામાં હવે— એ નહીં… ક્રિયા દેખાતી હતી. ફીકી… ખાલી આંખો સાથે… ભયંકર સ્મિત કરતી.

“સોહમ…” અવાજ બધે ગુંજ્યો. “તું મને અહીં કેમ છોડી ગયો?” “નહીં!” સોહમ ચીસ્યો. “મેં તને છોડી નહોતી ! હું તને લેવા આવ્યો છું… તું મારો પહેલો પ્રેમ છે… હું તને ગુમાવવાનો નથી!”

ક્રિયા અરીસામાંથી બહાર આવી. ચાલતી નહીં… હવામાં તરતી. જાણે જમીન એને સ્વીકારતી જ ન હોય. “તે જોયું હતું એ રાતે,” ક્રિયાએ કહ્યું. “તું ઉભો રહ્યો… અને એ મને લઈ ગયો … અને તું ભાગી ગયો.”

સોહમની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. યાદો પાછી આવી— અરીસો… છાયો… ક્રિયાની ચીસ… અને સોહમ… દોડી ગયો. “હું ડરી ગયો હતો…”

એ ધીમેથી બોલ્યો. ક્રિયાનું સ્મિત વધુ ભયંકર બન્યું.

•  “પણ… મારો શું વાંક?” ભયનો અંત નથી અચાનક બધા અરીસા તૂટી ગયા. જોરદાર અવાજ સાથે. તૂટેલા કાચમાંથી કાળા હાથ બહાર આવવા લાગ્યા. ઘણા… અસંખ્ય… સોહમને પકડવા. “અહીં જ રહી જા…” અવાજો ગુંજ્યા. “અમારી સાથે…” ક્રિયાનો ચહેરો નજીક આવ્યો. “વીસ વર્ષ… હું રાહ જોઈ રહી હતી.” સોહમ સ્થિર થઈ ગયો… ડાયરીનું છેલ્લું પાનું સાચું હતું. અંત બીજા દિવસે ગામવાળા આવ્યા. ગેટ ખૂલેલો. મકાન શાંત. અને સોહમ… ગાયબ. ફક્ત ડાયરી પડી હતી. અને તેમાં નવું લખાણ લખાયેલું હતું: “એ હવે અરીસામાંથી જોઈ રહ્યો છે…”
• 
  
•  અંતિમ ચેતવણી જો તમે ક્યારેય કોઈ જૂના મકાન પાસેથી પસાર થાઓ… અને તમારું પ્રતિબિંબ એક ક્ષણ માટે સ્થિર રહી જાય… તો ફરી જોશો નહીં… કારણ કે… ક્યારેક… એ તમારું પ્રતિબિંબ નથી હોતું. 
• 
  
• 😈 ગુમસુદા થયેલી પ્રેમ કથામાં,શું સોહમની પણ ગત રાત્રી એ  અંતિમ ક્રિયા થઇ ચુકી હતી.....? એક નવો પ્રશ્ન, અને નવી ફાઈલ પોલીસ પાસે હતી ..!!