બંધન

બંધન

હેનરીના હાથ એન્જિન માટે જ સર્જાયા હતા. કાર્બ્યુરેટરનો નાનો ખાંસકો હોય કે પિસ્ટનનો ધીમો ધબકારો, તે તરત ઓળખી જતો. બીજા લોકો જે મશીનોને મૃત ગણી બેઠા હોય, તેમાં પણ તે ફરી પ્રાણ ફૂંકી દેતો. ગેરેજમાં તે જાણે વાહન નો જાદુગર હતો.

પણ રોમા કોઈ એન્જિન નહોતી.

તે તો એક, અલ્લડ યુવતી, તે સૌ માટે રહસ્ય હતી.

ક્યારેક અચાનક વરસી પડતા વરસાદ જેવી તેની હાસ્યધારા, તો ક્યારેક મધરાતના લાંબા હાઈવે જેવી તેની નિઃશબ્દતા.

હેનરી તેને સમજવાનો ભરચક પ્રયાસ કરતો, જેમ તે સ્પાર્ક પ્લગ કે ગિયરબોક્સને સમજતો હતો. પરંતુ રોમા હંમેશા તેની સમજની બહાર જ રહી.

એક દિવસ વરસાદી વીક એન્ડે રોમાએ હસતાં કહ્યું:

“તને એન્જિનના દરેક ધબકારા ખબર પડે છે, પણ મારા મનની ધડકન ક્યારેય પકડી નહીં શકે.”

આ શબ્દો હેનરીના મનમાં ગૂંજી રહ્યા.

ધીમે ધીમે તેને સમજાયું કે રોમા તેને બાંધી રાખતી નથી. તેને બાંધી રાખતી હતી પોતાની જ તીવ્ર ઇચ્છા—રોમાને સંપૂર્ણ રીતે સમજી લેવાની ઇચ્છા.

જ્યારે જ્યારે રોમા દૂર જતી, ત્યારે હેનરીને લાગતું કે જાણે કોઈ ગાડી એન્જિન ચાલુ રાખીને રસ્તા વિના ઊભી હોય—ચાલવા તૈયાર, પણ ક્યાં જવું તે અજાણ.

એક સાંજે રોમાનું સ્કૂટર રસ્તામાં બંધ પડી ગયું. હેનરીએ મિનિટોમાં ખામી શોધી કાઢી અને સ્કૂટર ફરી ગુંજવા લાગ્યું.

રોમા હસી પડી.

“તું તો બધું જ ઠીક કરી દે છે.”

હેનરીએ હાથ પરથી ગ્રીસ સાફ કરતાં કહ્યું,

“ના... બધું નહીં. ગાડી નું એન્જિન મને કહી દે છે કે તેમાં શું ખામી છે. પણ તું... તું એવું જીવંત એન્જિન છે,જેને હું સમજી શકતો નથી, સુધારી શકતો નથી કે આગાહી કરી શકતો નથી.”

થોડી ક્ષણ થંભીને તેણે ઉમેર્યું,

“છતાં પણ... જો ને હું તારી સાથે બંધાયેલો છું.”

રોમાએ તેની આંખોમાં આંખ પરોવી જોયું.

પછી ધીમેથી તેનો ગ્રીસથી ખરડાયેલો હાથ પોતાના હાથમાં લીધો અને બોલી,

“કદાચ તારે મને સુધારવાની જરૂર નથી.  તારે ફક્ત મારી સાથે રહેવાની જરૂર છે.”

એ ક્ષણે હેનરીને કંઈક સમજાયું.

પ્રેમ કોઈ સમસ્યા કે પહેલી નથી જેને ઉકેલવી જ પડે.

પ્રેમ કોઈ રહસ્ય નથી જેને સંપૂર્ણ રીતે જાણી શકાય.

પ્રેમ તો એ સ્વીકાર છે કે સામેની વ્યક્તિમાં કંઈક એવું હંમેશા રહે જે  બંને ની સમજની બહાર છે—અને છતાં તેને પ્રેમ કરવાનું પસંદ કરવું એ જીવન છે .

એ દિવસે હેનરીને પહેલી વાર મુક્તિનો અનુભવ થયો.

આ બંધન મા કાંઈ તૂટ્યું નહોતું.
 તેને  રોમા ને જે છે તે સ્વરૂપે સ્વીકારી લીધી હતી.

દાર્શનિક વિવેચન 

બંધાયેલું હોવું એટલે કેદ થવું નથી.

કેટલાક સંબંધો એવા હોય છે જે આંખે દેખાતા નથી, છતાં અતૂટ હોય છે. તેઓ આપણને નિશ્ચિતતા સાથે નહીં, પરંતુ આશ્ચર્ય સાથે બાંધે છે. અને કદાચ પ્રેમનું સૌથી સુંદર સ્વરૂપ એ જ છે—કોઈના રહસ્યને ઉકેલ્યા વિના તેને સ્વીકારી લેવું.