અમારો શું વાંક ?

સામાન્ય રીતે આપણે વાતચીતમાં કે લખવામાં નર અને નારી બે જ જાતિનો ઉલ્લેખ કરીએ છીએ. હજી એક એવો પણ વર્ગ છે જેમની સાથે કુદરતે રમત રમી છે અને અસ્તિત્વમાં આવ્યો ત્રીજો બિન -પરંપરાગત વર્ગ.

આવી જ રમતનો ભોગ બની છે આશા અને દિશા. બંને બાળપણથી જ બહેનપણીઓ હતી.

આખો દિવસ સાથે જ હોય. સ્કૂલમાં પણ એક જ બેન્ચ ઉપર બેસીને ભણતર પુરું કર્યું.

બાળપણ તો મૈત્રીમાં ખપી ગયું ત્યાં એમને કે એમનાં પરિવારને અણસાર સુધ્ધાં ન આવ્યો.

 જે ઉંમરે છોકરાં, છોકરીઓને વિજાતિય આકર્ષણ થાય છે. એવી કોઈ લાગણીનો અહેસાસ જ ન થયો.

હા, બંનેને એકબીજા વગર રહી ન શક્તા, હંમેશાં એકબીજાનો સાથ ઝંખતાં.

એમની સખીઓ એક પછી એક પરણવાં લાગી. આશા અને દિશાનાં પરિવારે પણ એ દિશામાં પ્રયત્ન તો શરુ કરી જ દીધેલાં પણ બેયને જરાય રસ નહોતો.

બંને રજાનાં દિવસે સાથે ફરવાં, ફિલ્મ જોવાં જતાં. મોડું થાય તો સાથે જ સૂઈ જતાં. એ તેમને ગમતું. બંનેનાં પરિવારજનો લગ્ન બાબત પૂછી પૂછીને થાક્યાં પણ બેમાંથી એકેય મગનું નામ મરી ન પાડતું. એમનાં પરિવારને શું જવાબ આપવો એ બાબત પણ બંને ચોક્ક્સ નહોતી.

   બંનેએ એક લેડી ડોક્ટરને મળવાનું નક્કી કર્યું અને પોતાની અવઢવને સમજવાની કોશિશ કરી. આશા અને દિશા તો સમજી શક્યાં પણ એમનાં મમ્મી પપ્પાને આ વાત ગળે ઉતારવાં માટે ઘણાં પ્રયત્નો અંતે કંઈક અંશે સમજાવી શક્યાં.

હવે બધાં આ બિન- પરંપરાગત સંબંધ માટે કુટુંબ અને સમાજનો સામનો કરવાં સજ્જ હતાં.

  " લોગ કયા કહેંગે"ની ઐસી તૈસી કરી ચાર જીવન બરબાદ થતાં બચાવ્યાં.

આશા,દિશા અને તેમનાં પરિવારે સમાજથી વિખૂટી પડી ગયેલી દીકરીઓને સહી રાહ પર જવાનો માર્ગ મોકળો કરી દીધો.