શાંત ઝરૂખે
શાંત ઝરૂખે
શાંત ઝરુખે
કોણ વાટ નીરખે
ચૂપ રહીને.
નજર ઢાળી
રૂપની રાણી એ તો,
રાજકુમારી.
એને જોઈને
મોસમ મલકતું
યૌવન ઝૂમે.
આંખે કાજળ
લટકાળી એ લટો
અનેરું રૂપ.
પ્રેમ પટોળું
ઓઢી મનને અંગે
એ તો છલકે!
એ શરમાતી
ઝરૂખો બહેકાય
સમય હસે.
મરકે હોઠ,
નીરખી એ જોબન
રણકે સાજ.
સ્વપ્ન મહલ,
ઊર્મિઓનો જો ખેલ
અદ્રશ્ય થયો!
કોણ હતી એ,
યાદોને ઝબકારે
ધીમું હસતી.
ઉરમાં રમે
હરપળ ઝરૂખો
હૈયું તરસે.
આથમ્યા અમે,
હથેળીઓ ખાલી
ને યાદો બોલે.
વિહ્વળ મન
શોધે છે નિરંતર,
રૂપપરીને!
ક્યાં ખોવાઈ,
ઓઢણી લહેરાતી
ઝરૂખો ઝાંખો!

