అంతరంగ దీపం...🪔🪔

గాలిలో తేలే మంచు బిందువు ఈ ఆయువు,
క్షణాల త్రాసులో తూగే ప్రయాణపు నడక ఇది.

ఆశల అరణ్యంలో పరిగెత్తే అశాంతి మనసు,
తీరం చేరకముందే ఆగిపోయే అలల చప్పుడు.
నీవనుకున్న నీడ కూడా చీకటిలో తోడు నిలవదు,
కూడబెట్టిన సంపదలేవీ ఆఖరి గడప దాటవు.

అహంకారపు కోటలు కాలం తాకిడికి కూలిపోక మానవు,
అనుబంధాల ఊయలలు వీచే పెనుగాలులకు ఆగిపోతాయి.

ఒకరి గుండె భారాన్ని తగ్గించిన చిరు సాంత్వన,
ఒకరి కన్నీరు తుడిచిన ఆత్మీయ స్పర్శ,
హృదయంలో నిండిన నిస్వార్థమైన కరుణ—
అవే నీ వెలుగు బాటలు, అవే నీ చిరునామాలు.

శ్వాసల పల్లకి దిగిపోయే ఆఖరి మజిలీలో,
నీ రూపం మరుగున పడినా...
నీవు పంచిన ప్రేమే శాశ్వతమై మిగులుతుంది.
మనిషిగా జీవించడమంటే...
మరో ప్రాణానికి నిశ్శబ్ద దీపమై వెలగడమే!