ଯୁଦ୍ଧଖୋରୀ ନଜାଣେ ପ୍ରେମର ସମ୍ପର୍କ

ଆମେ ପାଇଛେ ସ୍ୱାଧୀନତା, ଆଲୋକର 

ଦିଗ ବଳୟରେ

କଅଣ ପାଇବା, କାହିଁକି ହଜାଇବା ନିଜକୁ 

ବୃଥା ଗରବରେ ।

ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରି ଆଣିବା ବାରମ୍ବାର କୁହ 

ପରାଧୀନତାର ଅନ୍ଧକାରକୁ 

କଅଣ ପାଇବା, ଧର୍ମ ନାମରେ ମତାନ୍ଧତାରେ 

ମତାଇବା ଆମେ ନିଜକୁ ।

ଜାଣିନକି, ସେ ଚିନ୍ତା ମଧ୍ୟରେ ଓ ମୂଲ୍ୟହୀନ 

ପ୍ରୟାସ ଭିତରେ

ତିଳ ତିଳ ହୋଇ ନିଜେ ଜଳିବା ଓ ଅନ୍ୟକୁ

ଜଳାଇବା ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ।

ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ଛୋଟ ଦୀପଶିଖାର ଆଲୋକଟିଏ 

ହୋଇ ତ ପାରିବା

ନିଜ ମତକୁ ସାବ୍ୟସ୍ତ ପାଇଁ ଅନ୍ଧକାରର ଯନ୍ତ୍ରଣାର 

ଜ୍ୱାଳା କିଆଁ ଜଳାଇବା ।

ମିଛ ସ୍ବପ୍ନ ଦେଖି ଓ ଦେଖାଇ ନିଜେ ତ ଜଳିବା ଓ 

ଦେଶକୁ ଜଳାଇବା,

ରକ୍ତର ଶଯ୍ୟାର ବିଛଣାରେ ମଣିଷ ଜାତିକୁ ଓ 

ସମାଜକୁ ଠେଲିଦେବା ।

ନିଜକୁ ଓ ଦେଶକୁ ବଡ ବୋଲି ପ୍ରତିପାଦିତ 

କରିବାର ପ୍ରୟାସରେ

ସଂସାର ଭିତରେ ଖାଲି ଦୁଃଖ ଭରି ଦେବା 

ପ୍ରତି ମଣିଷର ହୃଦୟରେ ।

ଶାନ୍ତି ଭାବନା ମଣିଷ ଓ ଯୁଦ୍ଧଖୋରୀ ମଣିଷ 

ଭିତରେ ଏଇ ତ ଫରକ

ଯୁଦ୍ଧଖୋରୀମାନେ ନଜାଣନ୍ତି ମରମ, ଅନ୍ତର 

ଅବା ହୃଦୟରୁ ପ୍ରେମର ସମ୍ପର୍କ ।

ମିଛ ସମ୍ମୋହନରେ ଦେଶ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ ଯାଏ 

ଭୂଗୋଳ ଇତିହାସର ପୃଷ୍ଠାରେ 

ନିଜକୁ ଖାଲି ଭଲ ପାଇବାର ଚେତନା ଯୋଗୁଁ

ମାନବିକତାକୁ ଲୁଚେଇ ଦିଏ ସେ ଢେଉରେ ।