କବି କରିଦେଲୁ ମତେ

କେମିତି କହିବି କିଛି ପାଇ ନାହିଁ

     ଭଲ ପାଇ ଗୋରୀ ତତେ,

ଏତେ ଲୁହ ଦେଇ ଭୁଲିଗଲୁ ସିନା

    କବି କରିଦେଲୁ ମତେ ।।

ଆଜି ବି ହୃଦୟକୁ 

କରେ ମର୍ମାହତ

ତୁମ ବିରହ ଯନ୍ତ୍ରଣା ।

ତୁମ ସ୍ମୃତି କୁ ପାଥେୟ କରି 

ଧରିଛି କଲମ

ତୁମେ ଥିଲ ମୋର

 ପ୍ରଥମ ପ୍ରେରଣା ।।

ତୁମ ବିନା ଆଜି 

ଲେଖେ ମୁ ଗୀତ,

ଲେଖୁଛି କବିତା କେତେ ।

ଏତେ ଲୁହ ଦେଇ ଭୁଲିଗଲା ସିନା

କବି କରିଦେଲ ମତେ ।।

ତୁମ ବିନା ଜାଗି ଉଠେ 

ସୃଜନଶୀଳତା ।

ତୁମେ ଯେବେ କରିଦେଲ ପର,

ହୃଦୟରେ ବାନ୍ଧିଲା ବସା 

ଶବ୍ଦଚାତୁରତା ।।

ହୁଏ ଯଦି ଏହି ଗୀତ

ପାଠକ ଆଦୃତ ,

ଶ୍ରେୟ ଦେବି ପ୍ରିୟା ତତେ ।

ଏତେ ଲୁହ ଦେଇ ଭୁଲିଗଲୁ ସିନା

କବି କରିିଦେଲୁ ମତେ ।।

ପ୍ରଥମ ପ୍ରେମିକା ସାଜି

କରିଲ ନିଜର,

ଦେଖାଇ ଥିଲ କେତେ ଅସୁମାରୀ ସ୍ୱପ୍ନ ।

ତୁମ ପାଇଁ ସେ ସମୟେ

ଲେଖୁଥିଲି କବିତା

ଜହ୍ନ ରାଇଜ କାଶତାଣ୍ଡି ଫୁଲ

ଦୂର ତାଳ ବଣ ।

ଯେତେ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ବି

ସେ ସବୁ ଭାବନା

 ଆସୁ ନାହିଁ ପ୍ରିୟା ସତେ ।

ଏତେ ଲୁହ ଦେଇ ଭୁଲିଗଲୁ ସିନା

କବି କରିଦେଲୁ ମତେ ।।

ହାତ ଧରି ଚାଲିବାକୁ

ଦେଇଥିଲ କଥା,

ଅଧା ବାଟେ ଛାଡିଦେଲ ହାତ

ହେଲି ବାଟ ବଣା ।

କେଜାଣି କି ଲାଭ ପାଇଲୁ ପ୍ରିୟା

ମତେ ଛାଡି ବାଛି ନେଲୁ

ତୋ ନିଜ ଠିକଣା ।।

ଭୁଲିଯିବାକୁ କହିଥିଲ ପ୍ରିୟା

ହେଲେ ଭୁଲିିବାକି ସହଜ ଏତେ ।

ଏତେ ଲୁହ ଦେଇ ଭୁଲିଗଲ ସିନା

କବି କରିଦେଲ ମତେ ।।

ତୁମ ସ୍ମୃତି କୁ ପାଥେୟ କରି

ଲେଖିବାକୁ କରିବି ପ୍ରୟାସ ।

ଯେତେ ଦିନ ଚାଲି ଥିବ 

ମୋ ଶେଷ ନିଶ୍ୱାସ ।।

ଜୀବନ ରେ କେବେ ଯଦି

ହୁଏ ଥରେ ଦେଖା ।

ମୋ କବିତା ସମ୍ଭାରକୁ

ଉପହାର ଦେବି ତତେ ।

ଏତେ ଲୁହ ଦେଇ ଭୁଲିଗଲ ସିନା

କବି କରିଦେଲ ମତେ ।।

ବି ଦ୍ର -କାବିତାର ପ୍ରଥମ ପଦ 

ଡ଼ ରାମଚନ୍ଦ୍ର ମହାନ୍ତିଙ୍କ କଲମରୁ ।