(ଭାରତ ---ମୋ ସୃଜନୀର ସ୍ପନ୍ଦନ ).

ସୂରୁଜ ଏଠି ମୁରୁଜ ବୁଣେ ସକାଳ ସଞ୍ଜ ନିଇତି

କଅଁଳ କଢି ବଉଳ ଝଡି ରଖେ ପୀରତି ସାଇତି

ଓଁକାର ଧ୍ୱନି ଦିନକୁ ଆଣେ ଶଙ୍ଖ ଆଣଇ ରାତି

ସେହି ମୋପ୍ରିୟ ଜନ୍ମଭୂଇଁ ଚରଣେ କୋଟି ପ୍ରଣତି

କୋକିଳ କୁହୁ ବକୁଳ ମହୁ ଝରାଏ ସୁଧା ପୀରତି

ଜୀବନ ଏଠି ଜଞ୍ଜାଳ ହୀନ ନାହିଁ ଚିନ୍ତା କି ଭୀତି

ଅଶାର ନଈ ଯାଉଛି ବହି ବିତରି ସୁଖ ଶାନ୍ତି

ଜନମ ମାଟି ଭାରତ ସେହି ଶ୍ମଶାନେ ତାର ମୁକ୍ତି

ଛାତିରେ ତାର ପାଦକୁ ଥାପି ଶିଖିଲି ମୁହିଁ ଚାଲି

ଚନ୍ଦନ ପରି ବୋଳି ହେଲି ମୁଁ ତାହାରି ଦାଣ୍ଡ ଧୂଳି

ବାପଙ୍କ ପାଖେ ଅଳି ଅଝଟ ମାଙ୍କ ମିଠା ଗାଳି

ଧୂଳି ମାଟିର ସରଗ ସେ ମୋ ତାକୁ ପାରେନି ଭୁଲି