ଶୀତ ରାଣୀ

ଯେଉଁଆଡ଼େ ଚାହିଁଲେ ସେଠାରେ କେବଳ କୁହୁଡ଼ିର ଚାଦର। ରାସ୍ତାଘାଟ, ଗଛଲତା, ଘରଦ୍ୱାର—ସବୁକିଛି ଘନ କୁହୁଡ଼ିରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ। ପ୍ରକୃତି ଯେପରି ନିଜକୁ ଏକ ଧଳା ଓଢ଼ଣୀରେ ଘୋଡ଼ାଇ ନେଇଛି। ଶୀତର ପ୍ରଭାବ ଏତେ ପ୍ରବଳ ଯେ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ ମଧ୍ୟ ଯେପରି ନିଜ କିରଣକୁ ଧରାପୃଷ୍ଠରେ ବିଛାଇବା ପାଇଁ ସଙ୍କୋଚ କରୁଛନ୍ତି। ଲାଗେ ସତେ ଯେପରି ଶୀତ ରାଣୀ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀକୁ କହି ଦେଇଛନ୍ତି—“ଏହା ମୋର ସମୟ, ମୋର ଋତୁ।”

ଶୀତ ସକାଳର ମିଠା ଆଳସ୍ୟର ଅନୁଭବ ନିଆରା। କମ୍ବଳ ଭିତରୁ ବାହାରିବାକୁ ମନ ଚାହେଁନାହିଁ। ବାରମ୍ବାର ଲାଗେ, ଆଉ ଟିକିଏ ସମୟ କମ୍ବଳ ଭିତରେ ରହିଲେ କେତେ ଭଲ ହେବ! ମନ ଅପେକ୍ଷା କରେ, କେବେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସୁନେଲି କିରଣ ଧରାକୁ ଛୁଇଁବ ଏବଂ ସେତେବେଳେ ଉଠିବି। କିନ୍ତୁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମଧ୍ୟ ବହୁତ ବେଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମିଳେନାହିଁ।

କିଛି ସମୟ ପରେ ଏକ କପ୍ ଗରମ ଚାହାର ସ୍ପର୍ଶ ଦେହ ଓ ମନକୁ ଅପାର ଆରାମ ଦିଏ। ଶୀତବସ୍ତ୍ରର ଉଷ୍ମତା ଓ ଜଳୁଥିବା ନିଆଁର ତାପ ଶରୀରକୁ ନୂଆ ଶକ୍ତି ଦେଇଥାଏ। ନିଆଁ ଚାରିପାଖରେ ପରିବାର ଓ ସାଙ୍ଗସାଥୀଙ୍କ ସହ ବସି କଥାବାର୍ତ୍ତା ହେବାର ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତଗୁଡ଼ିକ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର ସ୍ମୃତି ହୋଇ ରହିଯାଏ।

ଧୀରେ ଧୀରେ କୁହୁଡ଼ିକୁ ଭେଦ କରି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସୁନେଲି କିରଣ ପୃଥିବୀକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରେ। ସେହି ଦୃଶ୍ୟ ଏତେ ମନୋମୁଗ୍ଧକର ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଯେ ଆଖି ଫେରାଇବାକୁ ମନ ହୁଏନାହିଁ। ପ୍ରକୃତିର ସେହି ଅପରୂପ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରେ ମଣିଷ ନିଜକୁ ହଜାଇ ଦିଏ। ଲାଗେ ଯେପରି ପ୍ରକୃତି ନିଜ ପ୍ରେମର ଜାଲରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ରଖିଛି।

ଶୀତର ସଞ୍ଜ ଆସିଲେ ମନରେ ଭାସିଉଠେ ପିଲାଦିନର ଅସରନ୍ତି ସ୍ମୃତି। ମନେ ପଡ଼େ ଆଈମାଙ୍କ କମ୍ବଳର ଉଷ୍ମତା, ତାଙ୍କ କୋଳରେ ଶୋଇ ଶୁଣିଥିବା ଗପ, ଏବଂ ସେହି ନିର୍ଭାର ଶୈଶବର ଦିନଗୁଡ଼ିକ। ସମୟ ବଦଳିଯାଇଛି, କିନ୍ତୁ ସେହି ସ୍ମୃତିର ଉଷ୍ମତା ଆଜି ମଧ୍ୟ ମନକୁ ସେହିଭଳି ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ରଖିଛି।

ଶୀତ ରାଣୀ କେବଳ ଥଣ୍ଡାର ବାର୍ତ୍ତା ନେଇ ଆସନ୍ତି ନାହିଁ; ସେ ଅତୀତର ସ୍ମୃତି ଓ ବର୍ତ୍ତମାନର ଅନୁଭୂତିକୁ ଏକ ସୁନ୍ଦର ବନ୍ଧନରେ ବାନ୍ଧି ଦିଅନ୍ତି। ସେ ଆମକୁ ପରିବାରର ଉଷ୍ମତା, ପ୍ରକୃତିର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ସ୍ମୃତିର ମୂଲ୍ୟ ବୁଝାଇ ଦିଅନ୍ତି। ପୁଣି ଥରେ ନୂଆ ଆଶା, ନୂଆ ଉତ୍ସାହ ଓ ନୂଆ ସ୍ୱପ୍ନର ସନ୍ଦେଶ ଦେଇ ନିରବରେ ବିଦାୟ ନେଇଯାନ୍ତି। ସେଇଥିପାଇଁ ଶୀତ ଋତୁ କେବଳ ଏକ ଋତୁ ନୁହେଁ, ବରଂ ସ୍ମୃତି, ସ୍ନେହ, ପ୍ରକୃତି ଓ ଜୀବନର ଏକ ଅନନ୍ୟ ଉତ୍ସବ।