ଗ୍ରାମ ବିଦ୍ୟାଳୟ

ଅନେକ ବର୍ଷ ପରେ ଦିନେ ମୋ ଗ୍ରାମ ବିଦ୍ୟାଳୟକୁ ଯିବାର ସୁଯୋଗ ମିଳିଲା। ବିଦ୍ୟାଳୟର ଫାଟକ ଭିତରକୁ ପାଦ ଦେବାମାତ୍ରେ ଅନେକ ପୁରୁଣା ସ୍ମୃତି ଆଖି ଆଗରେ ଜୀବନ୍ତ ହୋଇଉଠିଲା। ଯେଉଁ ପ୍ରାଙ୍ଗଣରେ ଦିନେ ହସି-ଖେଳି ପାଠ ପଢ଼ୁଥିଲୁ, ସେହି ସ୍ଥାନଟି ଆଜି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବଦଳି ଯାଇଛି।

ଆମେ ପଢ଼ୁଥିବା ସମୟରେ ବିଦ୍ୟାଳୟର ପଛପଟ ବଉଳ, ଆମ୍ବ ଓ ଜାମୁକୋଳି ଗଛରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ଲାଗୁଥିଲା ସତେ ଯେପରି ସେହି ଗଛମାନେ ବିଦ୍ୟାଳୟକୁ ନିଜ ବାହୁରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ସୁରକ୍ଷା ଦେଉଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ଛାଇ ଓ ସବୁଜିମା ଗ୍ରୀଷ୍ମର ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଖରାରେ ମଧ୍ୟ ବିଦ୍ୟାଳୟ ପରିବେଶକୁ ଶୀତଳ ରଖୁଥିଲା। ଗଛପତ୍ର ଭିତର ଦେଇ ବହୁଥିବା ମୃଦୁ ପବନ ମନକୁ ଅପାର ଶାନ୍ତି ଦେବା ସହ ପାଠପଢ଼ା ପ୍ରତି ଏକ ନୂଆ ଉତ୍ସାହ ଜଗାଉଥିଲା।

କିନ୍ତୁ ଆଜି ସେହି ଦୃଶ୍ୟ ଆଉ ନାହିଁ। ସମୟର ସ୍ରୋତରେ ସବୁକିଛି ବଦଳି ଯାଇଛି। ସେହି ପୁରୁଣା ଗଛଗୁଡ଼ିକୁ କାଟି ଦିଆଯାଇଛି ଏବଂ ସେହି ସ୍ଥାନରେ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀଙ୍କ ରହିବା ପାଇଁ ଏକ ସୁନ୍ଦର ହଷ୍ଟେଲ ନିର୍ମାଣ କରାଯାଇଛି। ବିଦ୍ୟାଳୟର କୋଠାଘର ନୂଆ ରଙ୍ଗରେ ସଜାଯାଇଛି। ଯେଉଁ ଗୁରୁଜୀ ଓ ଗୁରୁମାମାନେ ଆମକୁ ସ୍ନେହର ସହିତ ପାଠ ପଢ଼ାଉଥିଲେ, ସେମାନେ ଆଜି ଆଉ ନାହାନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ନୂତନ ଶିକ୍ଷକ ଓ ଶିକ୍ଷୟିତ୍ରୀମାନେ ଆସି ଶିକ୍ଷାଦାନ କରୁଛନ୍ତି। ବିଦ୍ୟାଳୟର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପରିବେଶ ନୂଆ ରୂପ ନେଇଛି।

ତଥାପି ମୁଁ ଏହା ବିଶ୍ୱାସ କରେ ଯେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହିଁ ପ୍ରକୃତିର ନିୟମ। ସମୟ ସହ ତାଳ ଦେଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ହିଁ ବିକାଶର ପରିଚୟ। ଆଜିର ବିଦ୍ୟାଳୟ ପିଲାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅଧିକ ସୁବିଧା ଓ ନୂତନ ସୁଯୋଗ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି। ହଷ୍ଟେଲ ନିର୍ମାଣ ହେବା ଫଳରେ ଦୂରଦୂରାନ୍ତର ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀମାନେ ରହି ସୁବିଧାରେ ପାଠ ପଢ଼ିପାରୁଛନ୍ତି। ଏହା କେବଳ ବିଦ୍ୟାଳୟର ନୁହେଁ, ବରଂ ଶିକ୍ଷାର ବିକାଶର ଏକ ସୁନ୍ଦର ପଦକ୍ଷେପ।

ପୁରୁଣା ଗଛମାନଙ୍କର ଛାଇ ଆଜି ବୋଧହୁଏ ଆଉ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ସହ ଜଡ଼ିତ ସ୍ମୃତିଗୁଡ଼ିକ ଆଜି ମଧ୍ୟ ମୋ ହୃଦୟରେ ସବୁଜ ହୋଇ ବଞ୍ଚିରହିଛି। ସେହି ସ୍ମୃତି କେବେ ମଳିନ ହେବ ନାହିଁ, କାରଣ ମୋ ଗ୍ରାମ ବିଦ୍ୟାଳୟ କେବଳ ଏକ ଶିକ୍ଷାନୁଷ୍ଠାନ ନୁହେଁ, ବରଂ ମୋ ଜୀବନର ପ୍ରଥମ ସ୍ୱପ୍ନ, ପ୍ରଥମ ଶିକ୍ଷା ଓ ଅମୂଲ୍ୟ ସ୍ମୃତିର ଭଣ୍ଡାର।