ବର୍ଷା ରାଣୀ

ଆଷାଢ଼ର ପ୍ରଥମ ସକାଳ। ଆକାଶଟା ଯେପରି ନିଜ ବୁକୁରେ ଅନେକ ଅକୁହା କଥା ଲୁଚାଇ ରଖିଥିଲା। ପବନରେ ଭାସି ଆସୁଥିଲା ଶୁଖିଲା ମାଟିର ନିଶ୍ୱାସ। ଗାଁର ଚଉପାଖରେ ଥିବା ଧାନଜମିଗୁଡ଼ିକ ଅପେକ୍ଷାରେ ନିରବ—ଯେପରି ମା'ର କୋଳକୁ ଫେରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଶିଶୁ।

ସେହି ଗାଁରେ ରହୁଥିଲା ଲକି। ବୟସ ଅଳ୍ପ, କିନ୍ତୁ ମନଟି ଥିଲା ବହୁତ ବଡ଼। ତା'ର ବିଶ୍ୱାସ ଥିଲା—ପ୍ରକୃତି କେବଳ ଦେଖିବାର ବସ୍ତୁ ନୁହେଁ, ସେ ଜୀବନ୍ତ। ଗଛ ହସେ, ନଦୀ କଥା କହେ, ଆଉ ମେଘ କାନ୍ଦେ।

ପ୍ରତିଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ସେ ବଟଗଛ ତଳେ ବସି ଆକାଶକୁ ଚାହୁଁଥିଲା। ତା'ର ଆଖିରେ ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ—"ବର୍ଷା ରାଣୀ, ତୁମେ ଏତେ ଡେରି କାହିଁକି?"

ଗୋଟେଦିନ ଅପରାହ୍ନରେ ହଠାତ୍ ପବନର ସ୍ୱର ବଦଳିଗଲା। ଆମ୍ବପତ୍ର ଦୋହଲିଉଠିଲା। ଦୂର ଦିଗନ୍ତରୁ କଳା ମେଘ ଧୀରେ ଧୀରେ ଆସି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲା। ବିଜୁଳିର ଚମକ ଆକାଶରେ ରୂପାର ରେଖା ଟାଣିଦେଲା। ତା'ପରେ ପ୍ରଥମ ବର୍ଷାବୁନ୍ଦା ମାଟିକୁ ଛୁଇଁଲା।

ସେହି ଗୋଟିଏ ବୁନ୍ଦାରେ ଯେପରି ସାରା ପୃଥିବୀର କ୍ଳାନ୍ତି ଧୋଇଗଲା।

ଲକି ଦୌଡ଼ି ବାହାରକୁ ଆସିଲା। ସେ ଦୁଇହାତ ମେଲି ବର୍ଷାକୁ ସ୍ୱାଗତ କଲା। ତା'ର ମନେ ହେଲା, କେହି ଜଣେ ଅଦୃଶ୍ୟ ରାଣୀ ମେଘର ଓଢ଼ଣୀ ପିନ୍ଧି ଧରାର କପାଳରେ ସ୍ନେହର ଜଳ ଛିଞ୍ଚି ଦେଉଛନ୍ତି। ଗଛର ପତ୍ରରେ ମୋତି ପରି ଜଳବିନ୍ଦୁ ଝୁଲିରହିଲା। ଭିଜା ମାଟିର ସୁଗନ୍ଧ ପବନରେ ମିଶି ଏମିତି ଗୋଟିଏ ଗୀତ ଗାଇଲା, ଯାହା କେବଳ ହୃଦୟ ଶୁଣିପାରେ।

ପରଦିନ ମାଠରେ ସବୁଜ ସ୍ୱପ୍ନର ବିଜ ବୁଣା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଚାଷୀର ହସ ଫେରିଆସିଲା। ପୋଖରୀ ପୁଣି ଆକାଶର ମୁହଁ ଦେଖିଲା। ପକ୍ଷୀମାନେ ନୂଆ ସକାଳର ଗୀତ ଗାଇଲେ।

ଲକି ସେତେବେଳେ ବୁଝିଲା—ବର୍ଷା କେବଳ ପାଣି ନୁହେଁ। ସେ ଆଶା, ସେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ, ସେ ମଣିଷ ଓ ପ୍ରକୃତିର ଅଦୃଶ୍ୟ ସମ୍ପର୍କର ନବୀକରଣ।

ସେହିଦିନ ସେ ନିଜ ହାତରେ ଗୋଟିଏ ଚାରାଗଛ ଲଗାଇଲା। ମନେମନେ କହିଲା, "ବର୍ଷା ରାଣୀ, ତୁମେ ପ୍ରତିବର୍ଷ ଆସ। ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ସବୁଜ ରଖିବାର ଚେଷ୍ଟା କରିବି।"

ସେଦିନଠାରୁ ଯେତେବେଳେ ବର୍ଷା ପଡ଼େ, ଲକି ଆକାଶକୁ ଚାହିଁ ହସିଦିଏ। କାରଣ ସେ ଜାଣିଛି—ବର୍ଷା ରାଣୀ ଦୂର ଆକାଶରେ ନୁହେଁ, ପ୍ରକୃତିକୁ ଭଲପାଉଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ହୃଦୟରେ ବାସ କରନ୍ତି।