ଅଧୂରା କାହାଣୀର ନାମ—ଜୀବନ

ଜୀବନ… ଏକ ଅଜଣା ଯାତ୍ରା।

କେତେବେଳେ, କାହା ସହ, କ’ଣ ଘଟିଯିବ—ତାହା କେହି ଆଗରୁ କହିପାରେ ନାହିଁ। ମଣିଷ ସାରା ଜୀବନ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖେ, ଆଶା ରଖେ, ଆଗାମୀ ଦିନ ପାଇଁ ଅନେକ ଯୋଜନା କରେ। କିନ୍ତୁ ନିୟତି କେତେବେଳେ କାହାର ସବୁ ଖୁସିକୁ ମାତ୍ର କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଛଡ଼ାଇ ନେବ, ତାହା କେହି ଜାଣେ ନାହିଁ।

ମୃତ୍ୟୁ କେବେ କାହାକୁ ଜଣାଇ ଆସେ ନାହିଁ। ସେ ହଠାତ୍ ଆସି, ହସୁଥିବା ଗୋଟିଏ ଘରକୁ ଶୂନ୍ୟ କରି ଚାଲିଯାଏ।

କିଛି ଦିନ ପୂର୍ବରୁ ବରଗଡ଼ ମୁଖ୍ୟ ଚିକିତ୍ସାଳୟରେ ଏମିତି କିଛି ଅଭାଗା ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା, ଯାହା କେବଳ ଗୋଟିଏ ପରିବାରକୁ ନୁହେଁ, ସମଗ୍ର ସମାଜକୁ ଭିତରୁ କମ୍ପିଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରିଦେଇଛି।

ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ଶିଶୁ… ଯିଏ ଏହି ସୁନ୍ଦର ଦୁନିଆକୁ ଭଲଭାବେ ଦେଖିବା ଆଗରୁ ହିଁ ନିଜ ପ୍ରାଣ ହରାଇଲା। ତା’ର ମୃତ୍ୟୁ ପଛରେ ଚିକିତ୍ସାରେ ଅବହେଳାର ଅଭିଯୋଗ ଉଠିଥିଲା। ସେ ଜାଣି ନଥିଲା ଜୀବନ କ’ଣ, ସମ୍ପର୍କ କ’ଣ, ସ୍ନେହ କ’ଣ… ତଥାପି ଏ ଦୁନିଆକୁ ବୁଝିବା ଆଗରୁ ହିଁ ତାକୁ ଚାଲିଯିବାକୁ ପଡ଼ିଲା।

ଆଉ ଗୋଟିଏ ଘଟଣାରେ, ଜଣେ ନବଜାତ ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ହେବା ପରେ ନିଜ ମାଆଙ୍କ ମୁହଁକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିପାରିଲା ନାହିଁ।

ଯେଉଁ ମାଆ ଦଶ ମାସ ଧରି ତାକୁ ଗର୍ଭରେ ଧରିଥିଲେ, ଅନେକ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଥିଲେ, ନିଜ ଛୁଆକୁ କୋଳରେ ନେବା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ… ସେହି ମାଆ ନିଜ ଛୁଆର ଜନ୍ମ ପରେ ତାକୁ ଛାଡ଼ି ସବୁଦିନ ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ।

ସେ ଛୁଆଟିର ଦୋଷ କ’ଣ ଥିଲା?

ସେ କେବେ “ମାଆ” ବୋଲି ଡାକିପାରିବ ନାହିଁ। ମାଆର ସ୍ନେହ, ମାଆର କୋଳ, ମାଆର ମମତା—ଏସବୁରୁ ସେ ସାରାଜୀବନ ପାଇଁ ବଞ୍ଚିତ ହୋଇଗଲା।

ଠିକ୍ ସେହିପରି, ଜଣେ ବାପା… ଯିଏ ନିଜ ଛୁଆମାନଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ଦିନରାତି ପରିଶ୍ରମ କରୁଥିଲେ, ନିଜ ଝିଅର ବିବାହ ଦେଖିବାର ସ୍ୱପ୍ନ ରଖିଥିଲେ, ନିଜ ପରିବାରକୁ ହସୁଥିବା ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ… ସେ ମଧ୍ୟ ସେହି ଖୁସି ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।

ନିଜ ଛୁଆମାନଙ୍କୁ ବାପା ଛେଉଣ୍ଡ କରି ସେ ଆରପାରିକୁ ଚାଲିଗଲେ।

ଆଜି ସେହି ଛୁଆମାନଙ୍କ ମନରେ କେତେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଥିବ—କିଏ ଅନୁଭବ କରିପାରିବ?

ବାପାଙ୍କ ହାତ ଧରି ଚାଲିବା ବୟସରେ, ସେମାନେ ଆଜି ଜୀବନ ସହ ଲଢ଼ିବା ଶିଖୁଛନ୍ତି।

ସତରେ, ଜୀବନ ଗୋଟିଏ ପାଣି ଫୋଟକା ପରି।

କେତେବେଳେ ଫୁଟିଯିବ, କେହି ଜାଣିପାରେ ନାହିଁ।

ଆମେ ଯାହାକୁ ନେଇ ଗର୍ବ କରୁଛୁ, ଯାହା ପାଇଁ ଅହଂକାର କରୁଛୁ, ଯାହା ପଛରେ ସାରାଜୀବନ ଦୌଡ଼ୁଛୁ—ସେସବୁ ଗୋଟିଏ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅର୍ଥହୀନ ହୋଇଯାଇପାରେ।

ଏହା କୌଣସି ମନଗଢ଼ା କାହାଣୀ ନୁହେଁ।

ଗତ କିଛି ଦିନ ଧରି ଯାହା ସବୁ ଘଟୁଛି, ଯାହା ଆଖିରେ ଦେଖିଛି, ହୃଦୟରେ ଅନୁଭବ କରିଛି—ସେହି କଥାକୁ ହିଁ ଶବ୍ଦରେ ଲେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଛି।

ଏହାକୁ “ମୁଁ ଲେଖିଛି” କହିଲେ ସାୟଦ୍ ଭୁଲ ହେବ।

କାରଣ ଏହା କେବଳ କିଛି ଶବ୍ଦର ସମାହାର ନୁହେଁ; ଏହା ଗୋଟିଏ ମଣିଷର ବିବେକର ସ୍ୱର। ଏହା ସେହି ଅନୁଭୂତିର ଯନ୍ତ୍ରଣା, ଯାହାକୁ କେହି ନିଜ ଜୀବନରେ ସହିଛି, ନିଜ ହୃଦୟରେ ଭୋଗିଛି।

କିଛି କଷ୍ଟ ଏମିତି ଥାଏ, ଯାହାକୁ କେବଳ ଅନୁଭବ କରିହୁଏ, କିନ୍ତୁ କେବେ ବି ଦେଖାଇ ହୁଏ ନାହିଁ।

ଆଖିରୁ ଲୁହ ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ହୃଦୟ ଭିତରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଉଥିବା ସେହି ନିରବ ଚିତ୍କାରକୁ କେହି ଶୁଣିପାରେ ନାହିଁ।

ମଣିଷ ବାହାରୁ ଯେତେ ସାଧାରଣ ଦେଖାଯାଉନାହିଁ କାହିଁକି, ଭିତରେ ସେ କେତେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ସହ ଜୀବନ କାଟୁଛି, ତାହା କେହି ଜାଣିପାରେ ନାହିଁ।

ସେଥିପାଇଁ କାହାର ହସକୁ ଦେଖି ତା’ର ଖୁସିର ଅନୁମାନ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ…

କାରଣ ଅନେକ ସମୟରେ ହସ ପଛରେ ଲୁଚିଥାଏ ଅସୀମ ଦୁଃଖ।

ସେଥିପାଇଁ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜୀବନ ଅଛି, ନିଜ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଭଲପାଆନ୍ତୁ। ସମ୍ପର୍କକୁ ସମ୍ମାନ ଦିଅନ୍ତୁ। ମଣିଷ ପାଇଁ ମଣିଷ ହୋଇ ରୁହନ୍ତୁ।

କାରଣ ଜୀବନର ଶେଷରେ ଧନ, ସମ୍ପତ୍ତି, ଅହଂକାର କିମ୍ବା ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଆମ ସହ ଯାଏ ନାହିଁ।

ପଛରେ ରହିଯାଏ…

କେବଳ କିଛି ସ୍ମୃତି,
କିଛି ଲୁହ,
କିଛି ଅନୁତାପ,
ଆଉ ଅଧୂରା ରହିଯାଇଥିବା କିଛି କାହାଣୀ।

ସେଥିପାଇଁ ଜୀବନ ଥିବାବେଳେ ଭଲପାଆନ୍ତୁ…
କାରଣ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଦୁଃଖ—ଅଧୂରା ରହିଯାଇଥିବା କାହାଣୀ।