ଫେରିବା ପରେ ଦେଖିଥିବା ଦୁନିଆ

୨୦୧୬ ମସିହାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ମୋର ଏକ ଅଜଣା ଯାତ୍ରା।

ନିଜ ଜିଲ୍ଲାର ସୀମା ଛାଡ଼ି ଗୋଟିଏ ପରେ ଗୋଟିଏ ଜିଲ୍ଲା ବୁଲିଲି। ପ୍ରାୟ ସାତରୁ ଅଧିକ ଜିଲ୍ଲାରେ, ବିଭିନ୍ନ କ୍ଷେତ୍ରରେ କାମ କରିବାର ସୁଯୋଗ ମିଳିଲା। ପ୍ରତ୍ୟେକ ନୂଆ ଜିଲ୍ଲା ମୋ ପାଇଁ ଥିଲା ଏକ ନୂଆ ପାଠଶାଳା, ଆଉ ପ୍ରତ୍ୟେକ ନୂଆ ମଣିଷ ଥିଲେ ଜଣେ ଜଣେ ଶିକ୍ଷକ।

ମୋର ଗୋଟିଏ ଦୁର୍ବଳତା ଥିଲା—ମୁଁ ନୂଆ ଜିନିଷ ଶିଖିବାକୁ ଭଲ ପାଉଥିଲି।

ନୂଆ ଜାଗାକୁ ଗଲେ ମୁଁ ସେଠାକାର ଲୋକଙ୍କ ସହ ମିଶୁଥିଲି, ସେମାନଙ୍କ କାମକୁ ଦେଖୁଥିଲି, ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଥିଲି, ଭୁଲରୁ ଶିଖୁଥିଲି। କେହି ମୋଠାରୁ ବଡ଼ ଥିଲେ ତାଙ୍କ ଅନୁଭବକୁ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲି, କେହି ଛୋଟ ଥିଲେ ତାଙ୍କଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଶିଖିବାକୁ କେବେ ଲଜ୍ଜା କରିନଥିଲି।

ବର୍ଷ ପରେ ବର୍ଷ ଏମିତି ଚାଲିଗଲା।

ଜିଲ୍ଲା ବଦଳିଲା, କାମ ବଦଳିଲା, ଲୋକ ବଦଳିଲେ—କିନ୍ତୁ ମୋର ଶିଖିବାର ଇଚ୍ଛା ବଦଳିଲା ନାହିଁ।

ଏହି ଯାତ୍ରାରେ ମୁଁ ଅନେକ ପ୍ରକାରର ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖିଲି। ମତଭେଦ ଥିଲା, ଭିନ୍ନ ମତ ଥିଲା, ଭିନ୍ନ ସ୍ୱଭାବ ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଗୋଟିଏ କଥା ମୁଁ ପ୍ରାୟ ସବୁଠି ଦେଖିଲି—କାମକୁ ସମ୍ମାନ ଏବଂ ଅନୁଭବକୁ ମୂଲ୍ୟ।

ତେଣୁ ମୋ ମନରେ ଏକ ଧାରଣା ତିଆରି ହୋଇଯାଇଥିଲା

ମଣିଷ ଯେତେ ଅନୁଭବୀ ହୁଏ, ସେତେ ନମ୍ର ହୁଏ।
ଯେତେ ଜ୍ଞାନୀ ହୁଏ, ସେତେ ଅନ୍ୟକୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଶିଖେ।

୨୦୨୨ରେ ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ନିଜ ଜିଲ୍ଲାକୁ ଫେରିଲି, ଭାବିଥିଲି ଏବେ ନିଜ ମାଟିରେ କାମ କରିବି, ନିଜ ଲୋକଙ୍କ ସହ ମିଶିବି।

କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଜାଣିନଥିଲି, ଏଥର ମୋତେ ଏକ ନୂଆ ପାଠ ଶିଖିବାକୁ ଥିଲା।

ପ୍ରଥମେ କିଛି ବୁଝିପାରିଲି ନାହିଁ।

ଧୀରେ ଧୀରେ ଦେଖିଲି—ଏଠି କେତେକ ସ୍ଥାନରେ କାମଠାରୁ ଅଧିକ ମହତ୍ତ୍ୱ ଥିଲା କିଏ କାହାକୁ ଖୁସି କରିପାରୁଛି। ଜ୍ଞାନଠାରୁ ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟ ଥିଲା କିଏ ନିଜକୁ କେତେ ଦେଖେଇ ପାରୁଛି। ଯୋଗ୍ୟତାଠାରୁ ଅଧିକ ଚାଲୁଥିଲା ପ୍ରଭାବ।

ଆଉ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗିଲା ଗୋଟିଏ କଥା ଦେଖି ; ଯିଏ ଭଲ କାମ କରୁଥିଲା, ସେ ସବୁବେଳେ ଆଗରେ ନଥିଲା।
ଯିଏ ଅଧିକ ଜାଣୁଥିଲା, ସେ ସବୁବେଳେ ଶୁଣାଯାଉନଥିଲା।
ଆଉ ଯିଏ ଅଧିକ ଦେଖେଇ ପାରୁଥିଲା, ତା'ର କଥା ଅନେକ ସମୟରେ ଅଧିକ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା।

ମୁଁ ଚୁପ୍ ହୋଇ ଦେଖୁଥିଲି।

ମନେ ମନେ ଭାବୁଥିଲି,

“ଏହା କଣ ସେହି ଦୁନିଆ, ଯାହାକୁ ମୁଁ ଏତେ ବର୍ଷ ଧରି ଦେଖିଆସିଛି?”

ନା।

ଏହା ଏକ ଅଲଗା ଦୁନିଆ ଥିଲା।

ଏଠି ସିନିୟରିଟି ସବୁବେଳେ ସମ୍ମାନ ଆଣୁନଥିଲା। ଅନୁଭବ ସବୁବେଳେ ମୂଲ୍ୟ ପାଉନଥିଲା। କାମର ଜ୍ଞାନ ସବୁବେଳେ ଯୋଗ୍ୟତାର ପରିଚୟ ହେଉନଥିଲା।

କେତେକ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ନିଜକୁ ବଡ଼ ଦେଖାଇବା ହିଁ ବଡ଼ ହେବା ଥିଲା।

ସେଦିନ ମୁଁ ବୁଝିଲି,

ଦୁନିଆ ବୁଲି ମଣିଷକୁ ଚିହ୍ନିବା ଏକ ଅନୁଭବ,
କିନ୍ତୁ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରି ମଣିଷର ମାନସିକତାକୁ ଚିହ୍ନିବା ଆଉ ଏକ ବଡ଼ ଅନୁଭବ।

୨୦୧୬ରେ ମୁଁ ବାହାରିଥିଲି ନୂଆ ଜିନିଷ ଶିଖିବା ପାଇଁ।

୨୦୨୨ରେ ଫେରିଲି ଅନେକ ଅନୁଭବ ନେଇ।

କିନ୍ତୁ ନିଜ ଜିଲ୍ଲାକୁ ଫେରି ଆସି ଯେଉଁ ଶିକ୍ଷାଟି ପାଇଲି, ସେଟା ମୋର ସବୁଠାରୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ଶିକ୍ଷା ହୋଇଗଲା,

ମଣିଷର ଉଚ୍ଚତା ତା'ର ପଦବୀରେ ନୁହେଁ,
ତା'ର ଜ୍ଞାନରେ ନୁହେଁ,
ଏପରିକି ତା'ର ପ୍ରଭାବରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।

ମଣିଷ କେତେ ବଡ଼, ତାହା ଜଣାପଡ଼େ ସେ ତା'ଠାରୁ ଛୋଟ ବୋଲି ଭାବୁଥିବା ମଣିଷକୁ କେତେ ସମ୍ମାନ ଦିଏ, ଏବଂ ନିଜଠାରୁ ଅଧିକ ଜାଣୁଥିବା ମଣିଷକୁ କେତେ ସହଜରେ ଗ୍ରହଣ କରିପାରେ।

ବାକି ସବୁ କେବଳ ଦେଖାଣି।

ଆଉ ଦେଖାଣି ଯେତେ ବଡ଼ ହେଲେ ମଧ୍ୟ,
ସମୟ ଦିନେ ନା ଦିନେ ମଣିଷର ଅସଲି ଉଚ୍ଚତା ମାପିଦିଏ।