ମୋ ପ୍ରିୟତମାର ବାପା

  ସେଦିନ ଅମାବାସ୍ୟା ଥିଲା। ଆକାଶକୁ ଜହ୍ନ ଆସିବାର ନ ଥିଲା। ହେଲେ ମୋ ପ୍ରିୟତମା ଆସିବାର ଥିଲା। ଆସିଲା। କିନ୍ତୁ ସାଥିରେ ଥିଲେ ତାର ଵାପା।ସେ ଗମ୍ଭୀର ଦେଖା ଯାଉଥିଲେ।ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଏ ରାତିରେ ସୁଲଗ୍ନାକୁ ଡାକିବାର ମାନେ! ମୁଁ ଥ ଥ ମ ମ ହୋଇ ଗଲି। କହିଲି- ଆଜି ଅମାବାସ୍ୟା।

ତ - - - - ?

ଆକାଶକୁ ଜହ୍ନ ଆସିବନି।

କ'ଣ ନୂଆ କଥା କି ?

ସୁଲଗ୍ନା କହୁଥିଲା- - -

କ'ଣ କହୁଥିଲା ?

ଅମାବାସ୍ୟା ତିଥିରେ ବି ଜହ୍ନ ଆସେ। ମୁଁ ପ୍ରମାଣ କରି ଦେବାକୁ ଚାହିଁ ଥିଲି - - -

ଓ ଓ ଓ

ସେପଟେ ସୁଲଗ୍ନା ମୋ ନିର୍ବୋଧତାକୁ ମନଭରି ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲା। ମଉସା ସାମାନ୍ୟ ଆଶ୍ଵସ୍ଥ ଜଣା ପଡ଼ୁଥିଲେ । ଆଉ କେଉଁ ଏକ ଅଜଣା କବିଙ୍କ ପଦଟିଏ ମୋର ମନେ ପଡୁଥିଲା 

" ଏ ସହରରେ ଗୋଟିଏ ବାପ ବୋକା

ସେ ଜାଣେନା

ତା ଝିଅ କେବେଠୁ ହୋଇ ସାରିଛି

କଵିର ପ୍ରେମିକା ।।"