Dr Subas Chandra Rout

Inspirational


3.9  

Dr Subas Chandra Rout

Inspirational


କାମ୍ପି ଅଜା

କାମ୍ପି ଅଜା

10 mins 11.4K 10 mins 11.4K

ଜେଜେ ନାମକରଣ କରିଥିବା ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ମାନ୍ଧାତା ଭଳି ସୁନ୍ଦର ନାଁଟା କୋଉ ସଜରେ କେତେବେଳେ ଓ କାହା ଯୋଗୁ ବଦଳିଯାଇ କାମ୍ପି ଅଜା ହୋଇଗଲା, ସେ କଥା ଗାଁ ଲୋକମାନେ ନା ମନେ ରଖିଥିଲେ ନା ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର କହିପାରିବେ । ତେବେ ସାଙ୍ଗ ସାଥିମାନେ ତାଙ୍କ ନାମରୁ ଅଧା କାଟିଦେଇ ହରି ଭାଇ ଓ ବୟସରେ ବଡ଼ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ହରିଆ କହି ସମ୍ବୋଧନ କରୁଥିଲେ । ପୁରୁଷାନୁକ୍ରମେ ଚାଲି ଆସୁଥିବା ମହାନ ଦାତା ଶବ୍ଦଟି ଅପଭ୍ରଂଶ ହୋଇ ମାନ୍ଧାତା ହୋଇଯାଇଥିବା କଥା ସାଗର ଜେଜେ କହୁଥିଲେ ଓ ଏହା ଏକ କିମ୍ବଦନ୍ତୀ ପାଲଟିଯାଇଥିଲା । ତେବେ ନିଜ ନାମର ଗରିମା ରଖିବାକୁ ଅନେକ କଥା ଲଗେଇ ଜୁଟେଇ କହିବା ଲୋକଙ୍କର ଅଭ୍ୟାସ ଥାଏ । ସୁତରାଂ, ସତ କଅଣ ବା ମିଛ କଅଣ, ଜାଣିବାର ଉପାୟ ନାହିଁ । ତେବେ ତାଙ୍କ ବଂଶର ଲୋକମାନେ ପରମ୍ପରାକ୍ରମେ ଗାଁର ମୁଖିଆ ଭାବରେ କାମ କରୁଥିଲେ ।   

ଆଖପାଖ ପଚାଶ ଖଣ୍ଡ ଗାଁରେ ହରିଙ୍କର ବାପା ‘ମଦନ’ ଓ ଜେଜେ ବାପା ‘ସାଗର’ଙ୍କ ଦାନ ଦକ୍ଷିଣା ଦେବା କଥା ନୂଆଗାଁର ଲୋକମାନେ ଆଜିଯାଏ ଭୁଲି ନାହାନ୍ତି, କି ଭୁଲି ପାରିବେନି । ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ‘ମହାନ ଦାତା’ କହୁଥିଲେ । ତାଙ୍କ କଥା ପଡ଼ିଲେ ‘ଆଃ! କି ଲୋକ ଥିଲେ’, ପାଟିରୁ ସ୍ୱତଃ ବାହାରିଯାଏ । ଦୀନଦୁଃଖୀଙ୍କର ନିମନ୍ତେ ସେ ଆଲୋକବର୍ତ୍ତିକା ଥିଲେ । ସାଇ ପଡ଼ିଶାରେ କିଛି ଗଣ୍ଡଗୋଳ ହେଲେ ସେ ମୁକୁଟବିହୀନ ବିଚାରପତି ପରି କାମ କରୁଥିଲେ । ଅସମ୍ଭବ ଥିଲା ତାଙ୍କର ନ୍ୟାୟୀକ ବିଚାର ଧାରା । ସେ କାନୁନ ପାଠ ପଢ଼ି ନଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ସମାଧାନରେ କେହି ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବା କେବେ ଶୁଣା ଯାଇନାହିଁ ।

ଅଧିକାଂଶ ଲୋକଙ୍କର ବହୁତ ଅଳ୍ପ ଜମି ଥାଏ ଯାହାକୁ ଚାଷ କରି ଗୁଜୁରାଣ ମେଣ୍ଟାନ୍ତି । ଗାଁରେ ଶତକଡ଼ା ପ୍ରାୟ ନବେ ଭାଗ ଲୋକ ନିଶାଗ୍ରସ୍ତ ଥାଆନ୍ତି । ନିଶାଗ୍ରସ୍ତ ଥିବାରୁ ପରସ୍ପର ମଧ୍ୟରେ ବାଡ଼ିଆ ପିଟା ପ୍ରାୟ ଚାଲିଥାଏ । କାମ ଧନ୍ଦାରେ ବିଶେଷ ମନ ଦିଅନ୍ତିନି । ଖାଇସାରି ଖଜୁରୀ ତାଡ଼ି ପାନ କରି ଖଳାରେ ଗୋଟିଏ ସପ ପକେଇ ତାସ ମୁଠାଏ ଧରି ଖେଳିଲେ କେତେ କଥା । କାମ କିଏ କରୁଛି ! ଅଭାବ ପଡ଼ିଲେ ଗାଁ ମୁଖିଆଙ୍କ ଘରେ ଯାଇ ମୁହଁ ଶୁଖେଇ ଧାର ମାଗିଲେ ବିନା ଦ୍ଵିଧାରେ ମିଳିଯାଏ । ସୁବିଧାରେ ଆର୍ଥିକ ସାହାଯ୍ୟ ମିଳିଯାଉଥିବାରୁ ଲୋକମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଳସୁଆ ହୋଇଗଲେ । ଏମିତି ଜଣେ ବି କେହି ନ ଥିଲେ, ଯିଏ ତାଙ୍କଠାରୁ ଅସମୟରେ ହାତ ଉଧାରି ନେଇ ନଥିଲେ । ସମୟକ୍ରମେ ଟଙ୍କା ପଇସାର ଅପବ୍ୟୟ ଓ ଅପାତ୍ରରେ ଦାନ ଦେବା ହେତୁ ପରବର୍ତ୍ତୀ କାଳରେ ଧନ, ଐଶ୍ଵର୍ଯ୍ୟ, ମାନ, ସମ୍ଭ୍ରମତା ଆଦି ‘ଗରମ ଜଳ ବାଷ୍ପ ହୋଇ ଉଡ଼ିଗଲା’ ଭଳି ଚାଲିଗଲା, କିଛି ଜଣାପଡ଼ିଲା ନାହିଁ । କର୍ପୁର ଉଡ଼ିଗଲା, କେବଳ କନା ପଡ଼ିରହିଲା ।     

ମାନ୍ଧାତା ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ପୁରୁଣକାଳିଆ ହୋଇପାରେ କିନ୍ତୁ ଗୋଟିଏ ବିରାଟ ଐତିହ୍ୟକୁ ସ୍ମରଣ ରଖିବାକୁ ସାଙ୍ଗିଆକୁ ବଦଳେଇବା ନିମନ୍ତେ ସେହି ବଂଶର ଲୋକମାନେ କେହି କେବେ ବି ଇଚ୍ଛା କରିନାହାନ୍ତି । କହନ୍ତୁ ଲୋକ ପୁରୁଣା କାଳିଆ କହିଲେ କଅଣ ହୋଇଗଲା ! କିନ୍ତୁ ଏଡ଼େ ବଡ଼ ଧନୀ ମାନୀ ଘରର ଦାୟାଦ ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ନାମଧାରୀ ଲୋକଟି କାମ୍ପି କେମିତି ହେଲା !

ପ୍ରକୃତରେ ଏହି ଅଧୋଗତି ହରି ଭାଇଙ୍କ ବାପା ମଦନ ମାନ୍ଧାତାଙ୍କ ଅମଳରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା । ତା ଆଗରୁ ବି ଏହି ଦାନ ଧର୍ମ ପରମ୍ପରା ଥିଲା କିନ୍ତୁ ତାହା ଏକ ସୀମାରେ ଅବରୁଦ୍ଧ ଥିଲା । ପୈତୃକ ସମ୍ପତ୍ତି ସେତେବେଳକୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ଅଲକ୍ଷରେ ଉଭେଇ ଯାଇଥିଲା, ଯେପରି ଯାଦୁକରମାନେ ଯାଦୁ ବଳରେ ଜିନିଷକୁ ଉଭାନ କରିଦିଅନ୍ତି । ହରି ଭାଇ ଦେଖିବାରେ ବାପାଙ୍କୁ ସବୁବେଳେ ଚାରି ପାଞ୍ଚ ଜଣ ଲୋକ ଦେହରକ୍ଷୀ ଭଳି ଘେରି ବସିଥାଆନ୍ତି । ସାମନାରେ ବିଦେଶୀ ମଦ ବୋତଲ ଥୁଆ ହୋଇଥାଏ । ମଦ ସାଥିରେ ଚାଟ୍ ନଥିଲେ କଅଣ ଜମିବ ! ମଝିରେ ମଝିରେ ଚାଟ୍ ଆଣିବାକୁ ଅର୍ଡର ଯାଏ । ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗମାନେ (ଶତ୍ରୁ?) ବୋତଲରୁ ଅଳ୍ପ ଅଳ୍ପ ମଦ ଗିଲାସରେ ଢାଳି ଦିଅନ୍ତି । ସେମାନେ ତେଲ ମାରିବାରେ ଓସ୍ତାଦ ଥାଆନ୍ତି । କହନ୍ତି, ଆଜ୍ଞା, ଗାଁରେ ଆପଣଙ୍କ ଭଳି ଦାନୀ ଓ ଭଲ ଲୋକ କେହି ନାହାନ୍ତି । ଆଉ ଜଣେ କହେ, ଆମ ଗାଁ କଅଣ କହୁଛୁ, ଆମ ପଞ୍ଚାୟତରେ କେହି ନାହାନ୍ତି । ଆଉ ଜଣେ କହେ, ଆରେ ସାରା ଓଡ଼ିଶାରେ ଟର୍ଚ୍ଚ ଲାଇଟ ଜଳେଇ ଖୋଜିଲେ ବି କେହି ମିଳିବେନି । ଏମିତି ତେଲିଆମାନେ କହି କହି ତାଙ୍କୁ ପୃଥିବୀର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନୀ ଉପାଧିରେ ଅଳଙ୍କୃତ କରିଦିଅନ୍ତି ।

ବାପାଙ୍କର କୋଉ ହୋସ ଥାଏ ଯେ, ସେ ଭଲ ମନ୍ଦ ବିଚାର କରିବେ । ସେମାନଙ୍କ ଚାଟୁ କଥା ଶୁଣି ଖୁସିରେ ଦେହଟି ଧୀରେ ଧୀରେ ହଲୁଥାଏ । କଥା ନ କହି କେବଳ ମୁଣ୍ଡ ଟୁଙ୍ଗାରୁ ଥାଆନ୍ତି । ଗୋଟିଏ ସମୟ ଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ହସ ଖୁସିରେ ସେହି ଘର ଉଠୁଥିଲା ପଡ଼ୁଥିଲା ।


ସେ ସମୟ ଚାଲିଗଲା । ଚାଷ ବାସ କଥା ଦେଖାଶୁଣା କରିବାକୁ ଓ ବୁଝିବାକୁ କେହି ନଥିଲେ । ହଳିଆ ମୁଲିଆ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ମୁତାବକ ବିଲକୁ ଯାଆନ୍ତି, ମନ ହେଲେ କାମ କଲେ, ମନ ନହେଲେ ନାହିଁ । ଫସଲ ଅମଳ ହେଲେ ରାତିରେ ଲୁଚେଇ ଘରକୁ ନେଇଯାଆନ୍ତି । ଦେଖିବାକୁ ବା ଜଗିବାକୁ କେହି ନ ଥାଆନ୍ତି । ଧୀରେ ଧୀରେ ପରିବାରର ଅଧୋଗତି ଆରମ୍ଭ ହୋଇଗଲା । 

ଘରେ ତାଙ୍କ କଥା କେହି ଅମାନ୍ୟ କଲେ ଭୟଙ୍କର ମାଡ଼ ହେଉଥିଲା । ସ୍ନେହ ପ୍ରେମ ଆଦି ଅତି ମାନବୀୟ ଗୁଣ ସେ ଘରୁ ବିଦାୟ ନେଇଗଲେ । ତାଙ୍କ ହାବ ଭାବ ଓ ଗାଳି ଗୁଲଜ ସହି ସହି ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଓ ପିଲାମାନେ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ବିତସ୍ପୃହ ହୋଇଗଲେ । ପତ୍ନୀ, ୨ ଝିଅ ଓ ଏକ ପୁଅ ମିଶି ଧନ ଉଡ଼େଇବା ବନ୍ଦ କରିବାକୁ ଯେତେ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ ପାରିଲେନି । ଲୁଚେଇ ଲୁଚେଇ କାନ୍ଦୁଥିବା ତାଙ୍କ ମାତାଙ୍କ ଆଖିର ଲୁହ ହରି ଭାଇ ଦେଖିଥିଲେ । ଅନେକ ସମୟରେ ଚାରିବେଳା ଖାଇବାକୁ ପାଉନଥିଲେ । ତାଙ୍କ ପିଲା ଦିନ ଅତି କଷ୍ଟରେ ବିତିଥିଲା । କଷ୍ଟ ଅସହ୍ୟ ହେବାରୁ ବିରକ୍ତ ହୋଇ ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ପିଲାମାନେ ଘର ଛାଡ଼ି ଅଜା ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ । ଅଜାଙ୍କ ଘରେ ସେତେବେଳେ ଅଜା ଓ ଆଈ ବ୍ୟତୀତ ଆଉ କେହି ନଥିଲେ । ସେ ଖୁସିରେ ଏମାନଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିନେଲେ । ହରି ଭାଇ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଥିଲେ, ବଡ଼ ହେଲେ ଏହାର ଏକ ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବେ ।  

ଯେତେବେଳେ ବିଦେଶୀ ମଦ ବୋତଲ ବଦଳରେ ଅର୍ଥାଭାବରୁ ଦେଶୀ ମାଲ ସାମନାରେ ରଖାଗଲା, ସେତେବେଳେ ଚାଟୁକାର ସଂଖ୍ୟା କମିବାକୁ ଲାଗିଲା । କିନ୍ତୁ ସେତେବେଳକୁ ନେଡ଼ି ଗୁଡ଼ କହୁଣିକୁ ବୋହି ଯାଇଥିଲା । ଅବଶେଷରେ ଅତ୍ୟଧିକ ମଦ୍ୟ ପାନ ଯୋଗୁ ହାର୍ଟ ଆଟାକ ରୋଗର ଶିକାର ହୋଇ ହଠାତ୍ ବାପା ମଦନ ବାବୁଙ୍କର ଇହଲୀଳା ସମାପ୍ତ ହୋଇଗଲା ।  

ଇତି ମଧ୍ୟରେ ସତକୁ ସତ ଯୁବକ ହେବାର ଅଳ୍ପ କିଛି ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ହରି କଠୋର ପରିଶ୍ରମ କରି ବେପାର କଲେ ଓ ବହୁତ ଧନୀ ହେଇଗଲେ । ପିତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ସମ୍ବାଦ ପାଇ ସେ ସେହି ପରିତ୍ୟାଗ କରିଥିବା ନିଜ ଗୃହ ଓ ଗ୍ରାମକୁ ପୁନଶ୍ଚ ଫେରିଆସିଲେ । ବାପାଙ୍କ କ୍ରିୟା କର୍ମ ସାରିବା ପରେ ତାଙ୍କ ଟ୍ରଙ୍କ ସୁଟକେଶ ଅଣ୍ଡାଳିଲେ । ଗୋଟିଏ ସୁଟକେଶରୁ ଗୋଟିଏ ଲମ୍ବା ଚିଠା କାଗଜ ପାଇଲେ ଯେଉଁଥିରେ ଗ୍ରାମରେ ଧାର ନେଇଥିବା ଲୋକଙ୍କ ନାମ ଲିପିବଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲା । ଖୁସିରେ ସେ ତା ଆରଦିନ ସେହି ଧାର ନେଇଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଘରକୁ ଡକେଇଲେ ଓ କାଗଜ ଦେଖେଇ ଟଙ୍କା ଫେରେଇବାକୁ କହିଲେ । 

ତାଙ୍କ ଉତ୍ତର ଶୁଣି ହରି ବାବୁ ସ୍ତବ୍ଧ ହୋଇଗଲେ । ସେମାନେ କହିଲେ, ଆଜ୍ଞା, ଆପଣଙ୍କ ପୂଜ୍ୟ ପିତା ସବୁବେଳେ ମାତାଲ ହୋଇ ରହୁଥିଲେ । କଅଣ ସତ ମିଛ ଲେଖିଦେଇଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ବିଶ୍ଵାସ କରୁଛନ୍ତି ଆପଣ । ତାଙ୍କର ଶେଷ ସମୟରେ ଆପଣ ତ ନଥିଲେ, ଆମେ ବରଂ ତାଙ୍କୁ ସାହା ହୋଇଥିଲୁ । ଆମେ ତାଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲୁ । ଓଲଟା ଆମେ କିଛି ପାଇବା କଥା । ଆମେ ଦେବୁ କଅଣ ? ଆରେ, ଉଠ ଚାଲ ଯିବା । ଯାଉଛୁ ଆଜ୍ଞା, ବହୁତ କାମ ଅଛି । ସେମାନେ ଯିବା ପରେ ହରି ବାବୁ ମନକୁ ମନ ହସିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ‘ଅନ୍ତତଃ ଏମାନେ ତ ଆଉ ଧାର ନେବାକୁ ଆସିବେନି’, ଭାବି ଆଶ୍ଵସ୍ତ ହେଲେ । 

ହରି ତାଙ୍କ ମାତାଙ୍କ ସହିତ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କଲେ ସତ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଜୀବନ ପ୍ରତି ଆଭିମୁଖ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବଦଳି ଯାଇଥିଲା । ସେ ଧନୀ ହୋଇଗଲେଣି ବୋଲି କାହାକୁ ଦେଖେଇ ହେଲେନି । ସାଧା ସିଧା ପୋଷାକ ପିନ୍ଧନ୍ତି । ଆଡ଼ାଚୌଡ଼ା ମୋଟେ ଦେଖାନ୍ତିନି । ପୁରୁଣା ପୈତୃକ ଘର ଭାଙ୍ଗିରୁଜି ଯାଇଥିଲା । ତାହାକୁ ଭାଙ୍ଗି ଏକ ନୂଆ ୨୦x୧୬ ଫୁଟର ଛଅଟି ବଖରା ଥିବା ବଡ଼ ଦୁଇ ମହଲା କୋଠା ଘରଟିଏ କଲେ କିନ୍ତୁ ଘରର କୌଣସି ସାଜ ସଜ୍ଜା ନଥିଲା । ଘରେ କୌଣସି ଦାମୀ ଆସବାସ ପତ୍ର ବା ଜିନିଷପତ୍ର କିଛି ରଖିଲେନି । ସେହି ଘର ପଛକୁ ଲାଗି ତାଙ୍କର ଅମାର ଓ ଭଣ୍ଡାର ଘର କରିଥିଲେ । କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଧନ କେଉଁଠୁ ଆସେ, କିଏ ଆଣେ, କେଉଁଠି ରଖନ୍ତି, କେହି ଜାଣିପାରନ୍ତିନି । ଯିଏ ତାଙ୍କ ଚାଲି ଚଳନ ଦେଖିବ, ଭାବିବ, ଏଃ, ଖାଲି ଘର ଛଡ଼ା ଏମାନଙ୍କର ଆଉ କିଛି ନାହିଁ । ଉପର ଚିକ୍କଣ ଭିତର ଫମ୍ପା । ଏଡ଼େ ମୋଟା ବାଉଁଶର ଭିତର ଏତେ ପୋଲା ! ହରି ବାବୁ ଓ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ସେହି ଘରେ ବାସ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ଏକ ସାଧାରଣ ମଣିଷ ଭାବରେ । ଜଣେ ରାନ୍ଧୁଣିଆ, ଜଣେ ଘର ଝାଡ଼ୁ କରିବାକୁ ଓ ବାସନ ସଫାକରିବାକୁ ଥିଲେ, ଆଉ ଦୁଇଜଣ ବୋଲହାକ କରିବା ପାଇଁ ଥିଲେ ।

ହରି ବାବୁଙ୍କ ଲେଉଟାଣିର କିଛି ମାସ ପରେ ପୁରୁଣା ପରମ୍ପରା ଅନୁସାରେ ପ୍ରଥମେ ପ୍ରଥମେ ଲୋକମାନେ ହାତ ଉଧାରୀ ନେବାକୁ ଆସୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କିଛି ନପାଇ ଫେରୁଥିଲେ । ଫେରିବା ପୂର୍ବରୁ ହରିଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବ ପୁରୁଷଙ୍କ ଦାତା ପଣିଆ ସ୍ମରଣ କରେଇଦେଉଥିଲେ । ଏପରି କହିବା ପଛରେ ଟେହିବା ହିଁ ମୂଳ ଲକ୍ଷ ରହୁଥିଲା । ଟେହି ଦେଲେ କାଳେ ବନ୍ଦ ଭଣ୍ଡାର ଘରର ତାଲା ଖୋଲିଯିବ ! କେହି କେହି ଫେରିବା ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ପୂର୍ବ ପୁରୁଷଙ୍କ ଭଳି ହୋଇ ପାରିଲନି ! ଭଳି ଟିପ୍ପଣୀ ଦେଇଯାଉଥିଲେ । ହରି କେବଳ ମୁରୁକି ହସ ଦେଇ ବୟସ ଅନୁସାରେ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ବିଦାୟ କରିଦେଉଥିଲେ ।

ଏହି ସବୁ କାରଣରୁ ବଦମାସିଆ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ‘କାମ୍ପି’ କହିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ସମୟ ଗଡ଼ିବା ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ହରି ବାବୁ ରାସ୍ତାରେ ଚାଲିଗଲା ବେଳେ ଧୀର ସ୍ଵରରେ ‘କାମ୍ପି’ କହିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ପଛ ବୁଲେଇଲା ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ କାମ୍ପି କାମ୍ପି କହି ଚିଡ଼େଇବାକୁ ଲାଗିଲେ । ହେଲେ ହରି ଭାଇ କିଛି ମନକୁ ନେଲେ ନାହିଁ । ଲୋକଙ୍କ କଥା ଏ କାନରେ ପୁରେଇ ସେ କାନରେ ବାହାର କରିଦେଲେ । ପଚାଶ ବର୍ଷ ବୟସ ହେବା ପରେ ତାଙ୍କ ନାମରେ ଅଜା ଶବ୍ଦ ଲାଗିଗଲା ଓ ପିଲାମାନେ ବଡ଼ମାନଙ୍କଠାରୁ ଶୁଣି କାମ୍ପି ଶବ୍ଦ ସାଥିରେ ଅଜା ଲଗେଇ ତାଙ୍କୁ କାମ୍ପି ଅଜା କହିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।

ସେହି ଛୋଟ ଗ୍ରାମରେ ଜଣେ ମାତ୍ର ବ୍ୟକ୍ତି ଥିଲେ ଯିଏ ତାଙ୍କ ସାଥିରେ ବସାଉଠା କରନ୍ତି । ସେ ଥିଲେ ରାମ ବାବୁ, ତାଙ୍କର ପଡୋଶୀ । ସେ ମଧ୍ୟ ଅତୀତରେ ବହୁତ ଧନୀ ଥିଲେ କିନ୍ତୁ କାଳର କରାଳ ଗର୍ଭରେ ଧନୀ ଶବ୍ଦ ରୂପାନ୍ତରିତ ହୋଇ ନିମ୍ନ ମଧ୍ୟବିତ୍ତ ହୋଇଗଲା । ରାମ ବାବୁଙ୍କ ଏକମାତ୍ର ପୁତ୍ର ଇଞ୍ଜିନିୟର ହୋଇ ମୁମ୍ବାଇରେ ଦୁଇ ବର୍ଷ ହେଲା ଚାକିରି କରୁଥିଲେ । ହରିଙ୍କର ଦୁଇ ଭଉଣୀ ବିବାହ କରି ଶାଶୁ ଘରେ ରହୁଥିଲେ ଓ ପୁଅଟି ସହରରେ ପାଠ ପଢ଼ୁଥିଲା ।

 ଥରେ ଲଗାତାର ତିନି ବର୍ଷ ଅନାବୃଷ୍ଟି ହେଲା । ମରୁଡ଼ି ପଡ଼ିଗଲା । ତିନି ବର୍ଷ ଧରି କିଛି ଅମଳ ନହେବାରୁ ଖାଇବାକୁ ମିଳିଲାନି । ଚାରିଆଡ଼େ ହାହାକାର ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଗଲା । ସେହି ଗ୍ରାମର ଲୋକଗୁଡ଼ିକ ସାଧାରଣ ଗରିବ ଶ୍ରେଣୀର ଥିଲେ । ସେତେବେଳେ ଆଜିକାଲି ଭଳି ସରକାରୀ ସାହାଯ୍ୟ ବନ୍ଦବୋସ୍ତ ନଥିଲା । ତୃତୀୟ ବର୍ଷକୁ ଅବସ୍ଥା ଅସମ୍ଭାଳ ହୋଇଗଲା । ବିକଳ ହୋଇ ହରି ବାବୁଙ୍କ ଘରକୁ ଧାର ଉଧାର କରିବାକୁ ଗଲେ । ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାପାଙ୍କ ପୂର୍ବୋକ୍ତ ପାଞ୍ଚ ସାଙ୍ଗ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମିଳିତ ହୋଇଥିଲେ । ହରିବାବୁ କହିଲେ, ବାବୁମାନେ, ଏ ମରୁଡ଼ି ଅବସ୍ଥା ମୋର ବି ହେଇଛି, ଏକୁଟିଆ ତୁମର ନୁହେଁ । ମୁଁ କୁଆଡ଼ୁ ଆଣି ତୁମମାନଙ୍କୁ ଦେବି ? ତୁମେମାନେ ଆଗରୁ ଆମ ଘରୁ ଧାର କରଜ ନେଇ ଲୁଟିଥିଲ ଓ ଆମକୁ କାଙ୍ଗାଳ କରିଦେଇଥିଲ । ଧାର ବି ଫେରେଇଲନି । ମୋ ବାପା ଶେଷ ସମୟରେ ଖାଇବାକୁ ନ ପାଇ ମରିଗଲେ । ଏବେ କୁଆଡ଼େ ଆସିଛ ? 

ସବୁ ଗ୍ରାମବାସୀ ଲମ୍ବା ହୋଇ ହରି ବାବୁଙ୍କ ଗୋଡ଼ ତଳେ ପଡ଼ିଗଲେ । ଆଜ୍ଞା, ଆମେ ବହୁତ ଭୁଲ କରିଥିଲୁ । ଆମକୁ କ୍ଷମା କରିଦିଅନ୍ତୁ । ଆପଣଙ୍କ ତିନି ପୁରୁଷଙ୍କଠାରୁ କ୍ଷମା ମାଗୁଛୁ । ହରି ବାବୁ କିଛି ନ କହି ଘର ଭିତରକୁ ଚାଲିଗଲେ । ଗ୍ରାମବାସୀମାନେ ସେଠାରୁ ଯାଇ ମନ୍ଦିର ଚାନ୍ଦିନୀରେ ବସିଲେ । ଦେହ ଶୁଖିଲା, ଆଖି କୋଟରଗତ ହୋଇଯାଇଥଲା । ସେ ଆଖିରୁ ବୋହିବା ପାଇଁ ଲୁହ ବି ବଳି ନଥିଲା ।  

ଭୋକରୁ କ୍ରୋଧର ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ । ଏତିକିବେଳେ ଗ୍ରାମର ସବୁଠାରୁ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ କହିଲା, ଚାଲବେ, ଆଜି ରାତିରେ ତା ଭଣ୍ଡାର ଘର ଲୁଟିନେବା । ମାଗିଲେ ଦେଲାନି, ଏବେ ଛଡ଼େଇ କରି ନେବା । ଅନେକ ଲୋକ ତାଳି ମାରି ସମର୍ଥନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ଏତିକି ବେଳେ ରାମ ବାବୁ ଆସି ସେଠି ପହଞ୍ଚିଲେ । ତାଙ୍କ କଥା ସବୁ ଶୁଣିଲେ । କହିଲେ, ସମସ୍ତେ ଶୁଣନ୍ତୁ, ଗୋଟିଏ ଖୁସି ଖବର । ମୋ ପୁଅ ଆପଣଙ୍କ ଦୁଃଖ କଥା ଶୁଣି ଲକ୍ଷେ ଟଙ୍କା ପଠେଇଛି । ଆପଣମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିଦିନ ଦୁଇ ବେଳା ଅନ୍ନ ଭୋଜନ ଦେବାକୁ କହିଛି । ରାମ ବାବୁଙ୍କୁ ପାଖକୁ ସମସ୍ତେ ଆସି କୁଣ୍ଢେଇ ପକେଇଲେ । ଗୋଟିଏ ହର୍ଷ ରୋଳରେ ଗ୍ରାମ ଦାଣ୍ଡ କମ୍ପିଉଠିଲା । ରାମ ବାବୁଙ୍କ ଜୟ ହେଉ, ତାଙ୍କ ପୁଅର ଜୟ ହେଉ । ପୁଅର ଚାକିରୀରେ ଆହୁରି ଉନ୍ନତି ହେଉ । ତାଳି ମାରି ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜ ଘରକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ । 

ତା, ପରଦିନ ଦୁଇପ୍ରହରରେ ଗାଁ ଲୋକମାନେ ଧାଡ଼ି ହୋଇ ଖାଇବାକୁ ବସିଲେ । ବସୁ ବସୁ ପ୍ରଥମେ ରାମ ବାବୁଙ୍କ ଆଗରେ ହରି ବାବୁଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ କରି ଗାଳି ଦେବା ଆରମ୍ଭ କଲେ । ଆରେ ମଣିଷ ହେବ ତ ରାମ ବାବୁ ଓ ତାଙ୍କ ପୁଅ ଭଳି, ଆଉ ହରି ବାବୁ ! ସାମନାରେ ଲୋକ ମରିଯାଉଛନ୍ତି, ତାକୁ ଟିକିଏ ବିକଳ ଲାଗୁନି ମଧ୍ୟ । ଶଳା, ମହା ବଦମାସ । ଏହିଭଳି ଯାହା ଯାହାର ପାଟିକୁ ଯାହା ଆସିଲା, କହିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ଛିଛାକର କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।

ରାମ ବାବୁ ତାଙ୍କ କଥା ସବୁ ମନ ଦେଇ ଶୁଣିଲେ । କିଛି ସମୟ ପରେ ହଠାତ୍ ବଡ଼ ପାଟିକରି କହିଲେ, ଚୁପ୍ ରୁହନ୍ତୁ ସମସ୍ତେ, ପୁରା ଚୁପ୍ । କେହି କିଛି ବୁଝିପାରିଲେନି । ଅତୀତରେ ଯାହାର ଅନ୍ନ ଖାଇ ପ୍ରତିପାଳିତ ହୋଇଥିଲ, ତାଙ୍କୁ ଗାଳି ଦେବାକୁ ଲଜ୍ଜା ବୋଧ ହେଉନି ? ଏତେ ନମକ ହରାମ କେମିତି ହେଇପାରୁଛ ! ଏବେ ସତ କଥା ଶୁଣ । ଏ ଖାଇବାକୁ ମୋ ପୁଅ ଦେଉନି । ମାତ୍ର ଦୁଇ ବର୍ଷ ଚାକିରି କରି କେହି ଲକ୍ଷେ ଟଙ୍କା ଜମା କରିପାରିବନି, ଦେବା ଦୂରରେ ଥାଉ । ନୂଆ ଚାକିରୀରେ ବହୁତ କମ ଦରମା ମିଳେ । ତାର ଦରମାରୁ ସେ ଘର ଭଡ଼ା ଦେଉଛି ନିଜେ ଚଳୁଛି ଆମ ପାଖକୁ ପଠଉଛି । ଆଉ କେତେ ବଳିବ ବୋଲି ଆଶା କରୁଛ । ଏ କଥା କାହାର ମୁଣ୍ଡରେ ପଶୁନି କେମିତି ! ଏହି ଅନ୍ନଛତ୍ର ସେହି ହରି ବାବୁ ଖୋଲିଛନ୍ତି । ଆମର ଏତେ ସମ୍ବଳ କାହିଁ, ଏଭଳି ଦାନ ଧର୍ମ କରିବାକୁ । ଯାହାର ଖାଉଛ ତାକୁଇ ନିନ୍ଦା କରୁଛ । ଧର୍ମ ସହିବ ଟି ? ଏଇ ଗାଁ ଲୋକଙ୍କ ଯୋଗୁ ତାଙ୍କ ବାପା ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କଲେ । ତାଙ୍କ ଟଙ୍କା ଧାର ନେଇ ଫେରେଇଲନି । ଚୁପ ହୋଇ ବସି ଖାଅ । ଆରେ ଭାଗ୍ୟରେ ଥିଲେ ଏମିତି ଲୋକ ମିଳନ୍ତି । ମୋ ପୁଅଙ୍କୁ ସେଇ ହିଁ ଟଙ୍କା ଦେଇ ଇଞ୍ଜିନିୟରିଙ୍ଗ ପାଠ ପଢ଼େଇଛନ୍ତି । ମୋର ସେଭଳି ସମ୍ବଳ କେଉଁଠି ଥିଲା, ପୁଅକୁ ନେଇ ଏତେ ଭଲ କଲେଜରେ ପାଠ ପଢେଇବାକୁ । ସବୁ ତାଙ୍କର ଦୟାରୁ ହୋଇଛି । ସେ ମୋତେ ମନା କରିଥିଲେ ଏ କଥା କହିବାକୁ । ତୁମର ନମକ ହରାମି କଥାବାର୍ତ୍ତା ଶୁଣି ମୁଁ ସହିପାରିଲିନି କହିଦେଲି । ମୋତେ ସେ କଅଣ ଭାବିବେ କେଜାଣି ।

ଏଠି ଆଉ ଗୋଟିଏ କଥା କହୁଛି । ସେ ଗୋଟିଏ ସର୍ତ୍ତ ରଖିଛନ୍ତି । ଅନ୍ନ ଖାଇବା ପୂର୍ବରୁ ଭଗବାନଙ୍କ ନାମ ନେଇ ଶପଥ କରିବ ଆଜିଠାରୁ ଆଉ ମଦ ଛୁଇଁବ ନାହିଁ । ଆଜି ଖାଅ ଯିଏ ଏଥିରେ ରାଜି ନୁହେ ସେ କାଲିଠାରୁ ଏଠାକୁ ଆଉ ଆସିବନି । ଆଜି ଆମେ ମଦ ଦୋକାନ ପାଖରେ ଜଗିବୁ ଓ ଲୁଚିକରି ଦେଖିବୁ ମଦ ପିଉଛ କି ନାହିଁ ।  

ମୁଣ୍ଡ ତଳକୁ କରି ସମସ୍ତେ ଶୁଣିଲେ । ସେ ଏତେ ଭଲ ଲୋକ ବୋଲି ଆମେ କେମିତି ହୃଦୟଙ୍ଗମ କରିପାରିଲୁନି । ତାଙ୍କୁ ‘କାମ୍ପି ଅଜା’ କହି ବହୁତ ଭୁଲ କରିଛୁ । ଚାଲ, ଆଗ ତାଙ୍କଠାରୁ କ୍ଷମା ମାଗିବା । ରାମ ବାବୁ କିଛି କହିବା ଆଗରୁ ସମସ୍ତେ ହରି ବାବୁଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଇ ତାଙ୍କ ଗୋଡ଼ ତଳେ ଲମ୍ବା ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲେ । ଆମେ ବହୁତ ଭୁଲ କରିଛୁ ଆଜ୍ଞା ଆପଣଙ୍କୁ କାମ୍ପି ଅଜା କହି । କ୍ଷମା କରିଦିଅନ୍ତୁ । ଆପଣ ତ ପ୍ରକୃତରେ ସତସତିକା ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର।

ହରି ବାବୁ କଣେଇ କରି ରାମ ବାବୁଙ୍କୁ ଅନେଇଲେ, କହି ଦେଲ ନା ! ମନା କରିଥିଲି ଶୁଣିଲନି । ଲୋକଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଅନେଇ କହିଲେ, ସମସ୍ତେ ଚୁପ ହୁଅ । ଏ ତେଲେଇବା ଗୁଣ ଛାଡ଼ । ଏମିତି କହି କହି ଆମ ବଂଶକୁ ଦରିଦ୍ର କରିଦେଇଛ । ନିଜେ ପରିଶ୍ରମ କର । ଧାର କରି ଖାଇବା ଅଭ୍ୟାସ ଛାଡ଼ । ଏଇ ମାଟିରେ ପରିଶ୍ରମ କଲେ ମାଟିମା ତୁମ କଥା ବୁଝିବ । ଗ୍ରାମରେ ଯେତେ ଖଜୁରୀ ଗଛ ଅଛି ସେ ସବୁ କାଲିଠାରୁ କାଟିବା ଆରମ୍ଭ କର । ତା ବଦଳରେ ଆମ୍ବ, ନଡ଼ିଆ, ଶିଶୁ, ସାଗୁଆନ ଗଛ ଲଗାଅ । ପାନ ବରଜ କର । ଔଷଧ ବୃକ୍ଷ ବା ପରିବା ଚାଷ କର, ବହୁତ ଟଙ୍କା ଲାଭ କରିବ । ମାଟିରେ ଖାଲି ଫୁଲ ଗଛ ଲଗେଇଲେ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ରୋଜଗାର କରିପାରିବ । ଏହି ଗାଁ ଛାଡ଼ି ଅଜା ଘରକୁ ଗଲାବେଳେ ଆମ ହାତରେ କିଛି ମୂଳଧନ ନଥିଲା । ଅଜା ଘରୁ କିଛି ଓ ବ୍ୟାଙ୍କ ଲୋନ କିଛି ନେଇ ମୁଁ ବେପାର କଲି । କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ଥିଲେ ବହୁତ କିଛି କରିହେବ । ଅଳସୁଆ ଗୁଣ ଛାଡ଼ ।

ତୁମେମାନେ ଆମକୁ ଯେମିତି ଭିକାରି କରି ଛାଡ଼ିଥିଲ, ମୁଁ ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲେ ତାର ପ୍ରତିଶୋଧ ନେଇପାରିଥାନ୍ତି । କିନ୍ତୁ କଲିନି । କାହିଁକି ଜାଣ ? ତୁମେମାନେ ମୋ ଗାଁ ଲୋକ । ତୁମେ ସବୁ ଚାଲିଗଲେ ମୁଁ ସେଇ ଶୂନ୍ୟତା ଭିତରେ ବଞ୍ଚିବି କେମିତି ? ମଣିଷ ପରା ଏକ ସାମାଜିକ ପ୍ରାଣୀ । ତୁମେ ଯାହା କଲ, ମୁଁ ସେଇଆ କଲେ ଗାଁ ମୁଖିଆ କଅଣ ହେଲି ।  

 ଏତିକିବେଳେ ଜଣେ ପାଟି କରିଉଠିଲା, ଆରେ, ସମସ୍ତେ କହ ଦାନୀ ଅଜାଙ୍କ ଜୟ । ସମସ୍ତେ ପାଳି ଧରିବାରୁ ଏକ ସ୍ଵରରେ ଗ୍ରାମ ଦାଣ୍ଡ କମ୍ପିଉଠିଲା, ଦାନୀ ଅଜାଙ୍କ ଜୟ । ରାମ ବାବୁ କହିଲେ, ହରି ବାବୁ ଧରିତ୍ରୀ ଭଳି ଉଦାର ଓ କ୍ଷମାଶୀଳ କିନ୍ତୁ ପାହାଡ଼ ଭଳି ମଧ୍ୟ କଠୋର । ଅବାଟରୁ ଲୋକଙ୍କୁ ବାଟକୁ ଆଣିବା ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ହେଲେ ସେ ସବୁ କିଛି କରିପାରିବେ।

ଲେଖକ – ଡ: ସୁବାସ ଚନ୍ଦ୍ର ରାଉତ


Rate this content
Log in

More oriya story from Dr Subas Chandra Rout

Similar oriya story from Inspirational