ଉତ୍କଳ ସନ୍ତାନ

      

ବିଶ୍ଵକର୍ମା କୁଳେ ଜନମ ମୋହର

       ଉତ୍କଳ ସନ୍ତାନ ମୁହିଁ l

କୁଳଧର୍ମ ରଖି ନାମ ମୋ ଧରମା

   ଦେଲେ ମାଆ ଦୟାମୟୀ ll

ଜନ୍ମୁ ଜାଣି ନାହିଁ ପିତା ମୋ କିଏସେ

    କେଉଁଠାରେ ଛନ୍ତି ସେହି l

ପଚାରିଲେ ମୋର ମୁଖ ଚାହିଁ ମାତା

       କାନ୍ଦୁଥାନ୍ତି କଇଁ କଇଁ ll

ମାତା ମୋତେ ଦିନେ ପାଶେ ବସାଇଲେ

       କହିଲେ ବାପର କଥା l

ଗରଭରେ ତୁହି ସଂଚାର ହୋଇଲୁ

     ଚାଲି ଗଲେ ତୋର ପିତା ll

ନରସିଂହ ରାଜା ଦେଉଳ ଗଢ଼ନ୍ତି

       କାହିଁ ଦୂର ମୁଲକରେ l

କୋଣାରକ କଳା ବିଖ୍ୟାତ ହୋଇବ

    କାଳେ ସାରା ଜଗତରେ ll

ପିତା ତୋର ବିଶୁ ମହାରଣା ସେଠି

       ଧରି ବାରଶ ବିନ୍ଧାଣି l

ଦେଉଳ ଗଢ଼ନ୍ତି ଚାହିଁ ଚାହିଁ ବାଟ

    ନେତ୍ରୁ ଶୁଖିଲାଣି ପାଣି ll

ବାରଶ ବଢ଼େଇ ଦେଉଳ ଗଢ଼ନ୍ତି

      ମୁହିଁ ଯିବି ମାତା ଗଢ଼ି l

ଶିଳ୍ପ କଳା ମାତ୍ର କିଞ୍ଚିତେ ଜାଣିଛି

     ଘର ପୋଥି ପଢ଼ି ପଢ଼ି ll

ଦୁଃଖିଧନ ମୋର କେଣେ ଯିବୁ ବାବୁ

      ମାତା କହନ୍ତି ଆଗୋଳି l

ବାପା କି ଚିହ୍ନିବେ ସଙ୍ଗେ ଘେନି ଯାଆ

      ଆମ ବାଡ଼ି ବରକୋଳି ll

ବଳିଆ କୁକୁର ସଙ୍ଗେ ଘେନି ଯାଆ

     ତୋ ବାପାଙ୍କ ଅତି ପ୍ରିୟ l

ପୁତ୍ର ପ୍ରାୟେ ଯାକୁ ସ୍ନେହେ ପାଳିଥିଲେ

     ମନେ ପଡ଼ି ଆସେ ଲୁହ ll

ବଳିଆ ପଛରେ ଧରମା ଚାଲଇ

     ଗାମୁଛାରେ ବର କୋଳି l

ଖୁଦଭଜା ଟିକେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ ମାଆ

    ବାଟରେ ଖାଇବ ବୋଲି ll

ଧରମା ଦେଖଇ କୋଣାରକେ ଯାଇ

         ଶିଳ୍ପୀକୁଳ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ l

ବଳିଆକୁ ଦେଖି ଚିହ୍ନି ନେଲେ ବିଶୁ

      ଏହି ମୋ ଧରମା ପୁତ୍ର ll

ପିତାଙ୍କୁ ହକାରି ଧରମା ପଚାରି

    ବୁଝିଲା ଶିଳ୍ପୀଙ୍କ ବ୍ୟଥା l

ମୁଣ୍ଡି ନ ମରିଲେ ମନ୍ଦିର ପ୍ରଭାତୁ

     କାହାର ନ ଥିବ ମଥା ll

ଧରମା କହଇ, ଚିନ୍ତା କର ନାହିଁ

   ମୋ ପରେ ଭରସା ରଖ l

ରାତି ନ ପାହୁଣୁ ମୁଣ୍ଡି ମାରି ମୁହିଁ

       ରଖିବି ତୁମ୍ଭର ଟେକ ll

ଶିଳ୍ପ ଶାସ୍ତ୍ର କିଛି ମୁହିଁ ଜାଣି ଅଛି

       ଦିଅ ମୁଗୁର ନିହାଣ l

ଶିଖାଇ ଅଛନ୍ତି ମାଆ ମୋତେ ସବୁ

    ପଢ଼ାଇ ପୋଥି ପୁରାଣ ll

ବାର ବରଷର ବାଳକ ଉଠିଲା

      ମନ୍ଦିର ଉତ୍ତୁଙ୍ଗ ଚୁଳେ l

ରାତି ନ ପାହୁଣୁ ଚୁଡ଼ା ଦିଶି ଗଲା

  କୋଣାର୍କ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେଉଳେ ll

ଶିଳ୍ପୀକୁଳ ଗୁଣି ଭାବିହେଲେ ପୁଣି

       ଆଉ କି ରହିବ ମଥା l

ବାର ବରଷର ବାଳୁତେ ସମ୍ଭବ

     ବଡ଼ ବିଚିତ୍ର ଏ କଥା ll

ବାରଶ ବଢ଼େଇ ବଡ଼େଇ ଦାୟ ନା

      ପୁଅର କି ଅବା ଦାୟ l

ଝାସିଲା ଧରମା କରାଳ ତରଙ୍ଗେ

   ଶିଳ୍ପୀ କୁଳ ମାନେ ହାୟ ll

କୋଣାରକେ ରାଜେ ବିଶ୍ୱେ ବାଜାବାଜେ

        ଅପୂର୍ବ କୀରତି କଳା l

ବାର ବରଷର ଧର୍ମପଦ ସୂଚୀ ମୁନେ

          ଆଙ୍କିଦେଇ ଗଲା ll

ଉତ୍କଳ ଜନନୀ ସନ୍ତାନ ଧରମା

     ବନ୍ଦେ ମା'ଚରଣ ଦୁଇ ll

ଉତ୍କଳ ଦିବସେ ପାସୋରି ନଦେବ

      ଧରମାକୁ ଭାଇ କେହି ll