ଲାଇବ୍ରେରୀ
ପ୍ରୋଫାଇଲ୍
ସୃଷ୍ଟି
ସୃଷ୍ଟି
ଭଗବାନଙ୍କ ସୃଷ୍ଟି ଅଟଇ ବିଚିତ୍ର
ଅତି ଲୋଭନୀୟ ସିଏ
ଜଳ, ସ୍ଥଳ, ବନ, ଆକାଶ, ପବନ
ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣିବ କିଏ ।
ନୀଳ ଆକାଶର ନୀଳିମା ଦେହରେ
ଶୋଭା ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ,ତାରା
ସବୁଜ ସୁନ୍ଦର ଶ୍ୟାମଳ ବନାନୀ
କି ସୁନ୍ଦର ଦିଶେ ଧରା ।
ସୂର୍ଯ୍ୟମୁଖୀ ଫୁଲ ଏମିତି ଗଢିଛ
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସେ ଚାହିଁ ଥାଏ
ତଡାଗ ଭିତରେ କମଳଟି ଫୁଟେ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେବେ ଉଇଁ ଯାଏ ।
ଜହ୍ନକୁ ଦେଖିଲେ କଇଁ ହସୁ ଥାଏ
ସମୀର ସାଥିରେ ଖେଳି
ଟିକି ପ୍ରଜାପତି ଉଡି ବୁଲୁଥାଏ
ଏ କଳିରୁ ସେ କଳି ।
ଗୁଣ୍ଡୁଚିମୂଷାର ପିଠିରେ ଦେଇଛ
କି ସୁନ୍ଦର ତିନି ଗାର
ପହିଲି ଫଗୁଣେ ବୃକ୍ଷ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲିତ
ଶୁଭେ କୋଇଲିର ସୁର ।
ଆକାଶରେ କଳା ମେଘ ଘୋଟି ଗଲେ
ମୟୁର ନୃତ୍ୟ କରଇ
ଗଙ୍ଗଶିଉଳିର ମଧୁର ମହକେ
ଶର୍ବରୀ ମହକୁ ଥାଇ ।
ତରୁର ଦେହରେ ପ୍ରସ୍ଫୁଟିତ ଫୁଲ
ଫୁଲରୁ ସୃଷ୍ଟି ଯେ ଫଳ
ଗିରି ବକ୍ଷ ଦେଶୁ ଝରି ପଡୁ ଥାଏ
ଶୀତଳ ମଧୁର ଜଳ ।
ସାଗର ଦେହର ନୀଳ ଉର୍ମିମାଳ
ବେଳାଭୂମି ଛୁଇଁ ଯାଏ
କି ସୁନ୍ଦର ଦିଶେ ନୀଳ ପାରାବାର
ଦୁଃଖ ସେ ଭୂଲେଇ ଦିଏ ।
ଜଳ ସ୍ଥଳଚର ସୃଷ୍ଟି କରିଅଛି
କରିଛ ଉଭୟଚର
ଆକାଶ ବକ୍ଷରେ କିସୁନ୍ଦର ଡେଣା
ଛାଡିଣ ଉଡେ ଖେଚର ।
ଚାରି ଗୋଟି ବେଦ ସୃଷ୍ଟି କରି ଅଛ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୁଖୁ ନିସୃତ
ଋକ ,ସାମ, ଯଜୁ ,ଅଥର୍ବ ବେଦ ସେ
ଜଗତେ ସିଏ ବିଖ୍ୟାତ ।
ଚାରି ଗୋଟି ଯୁଗ ସୃଷ୍ଟି କରିଅଛ
ସତ୍ୟ, ତ୍ରେତୟା, ଦ୍ବାପର
କଳିଯୁଗ ସିଏ ଲୋକେ ପ୍ରକଟିତ
ନିଅ ପ୍ରଭୁ ଅବତାର ।
ରାକ୍ଷାସ, ଦାନବ, ମାନବ, ବାନର
ଅନେକ କରିଛ ସୃଷ୍ଟି
ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ମେଘ ସୃଷ୍ଟି କରି
କର ଜଳଧାରା ବୃଷ୍ଟି ।
ତୁମରି ସୃଷ୍ଟିରେ ସଭିଁ ଏ ସମାନ
ଜଗତ ପାଳନ କର
ପାପର ବିନାଶ ଧର୍ମର ସ୍ଥାପନ
ପାଇଁ ନିଅ ଅବତାର ।
ଦୁଷ୍କଙ୍କୁ ବିନାଶି ସାଧୁଙ୍କୁ ଯେ ସ୍ଥାପି
ଭକ୍ତ ପରେ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି
କି ବର୍ଣ୍ଣି ପାରିବ ମୁର୍ଖ ଲତା ଏଇ
ଧନ୍ୟ ପ୍ରଭୁ ତୁମ ସୃଷ୍ଟି ।
