ସମୟର ସାକ୍ଷୀ

ସୂର୍ଯ୍ୟ ଡୁବିଗଲେ ଦିନ କି ହଜିଯାଏ?
ଅନ୍ଧାର ଆସିଲେ ସ୍ୱପ୍ନ କି ମରିଯାଏ?
ପ୍ରତ୍ୟେକ ସନ୍ଧ୍ୟାର କୋଳରେ ଲୁଚିଥାଏ,
ନୂଆ ସକାଳର ଅନେକ ଆଶାର ଗୀତ।

ସମୟ ତ କେବଳ ଘଣ୍ଟାର କଣ୍ଟା ନୁହେଁ,
ମଣିଷର ପରିଶ୍ରମର ନିରବ ଇତିହାସ।
ଝରିଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ବିନ୍ଦୁ ଘାମରେ
ଭବିଷ୍ୟତର ଦୀପ ଜଳିବାର ବିଶ୍ୱାସ।

ଗଛ କେବେ ନିଜ ଛାଇକୁ ଗଣେନାହିଁ,
ନଦୀ କେବେ ନିଜ ପଥକୁ ଅଟକାଏନାହିଁ।
ସେମାନେ ଶିଖାନ୍ତି—ଦେବାରେ ଅଛି ଜୀବନ,
ସ୍ୱାର୍ଥର ସୀମାରେ ସୁଖ ମିଳେନାହିଁ।

ମଣିଷ ଯଦି ମଣିଷକୁ ବୁଝିପାରନ୍ତା,
ହସର ମୂଲ୍ୟ ଲୁହଠାରୁ ଅଧିକ ହୋଇଥାନ୍ତା।
ଅହଂକାରର ଦେଵାଳ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥାନ୍ତା,
ପ୍ରେମର ପଥରେ ପୃଥିବୀ ଫୁଲିଉଠିଥାନ୍ତା।

ଆଜି ବି ଆକାଶ ନୀଳ ରଙ୍ଗରେ ଲେଖୁଛି,
ଧୈର୍ଯ୍ୟର ସରଳ କିନ୍ତୁ ଗଭୀର ଉପଦେଶ।
ଝଡ଼ ଯେତେ ଆସୁ, ମୂଳକୁ ଧରିରହ,
ବିଶ୍ୱାସ ହେଉଛି ଜୀବନର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆବେଶ।

ନାମ ନୁହେଁ, କାମ ହିଁ ଚିହ୍ନ ହୋଇ ରହେ,
ଧନ ନୁହେଁ, ଦାନ ହିଁ ମନରେ ଜାଗା କରେ।
ଶେଷ ପୃଷ୍ଠା ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ ବନ୍ଧୁ,
ଭଲପାଇବାର କିଛି ଶବ୍ଦ ଲେଖି ଯାଅ ଧରେ।

ଯେଉଁଦିନ ମଣିଷ ମଣିଷକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିବ,
ସେହିଦିନ ସଭ୍ୟତାର ସତ୍ୟ ଉତ୍ସବ ହେବ।
ସମୟ ତେବେ ହସି କହିବ ନିରବରେ—
"ମାନବତା ହିଁ ପୃଥିବୀର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ କବିତା।"