ଛାୟାରୁ ଆଲୋକ ଯାଏଁ

ଛାୟାରୁ ଆଲୋକ ଯାଏଁ — ଏକ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରେମରୁ ନିଜକୁ ପୁଣି ଖୋଜିନେବାର କାହାଣୀ

ତୁମ ଛାୟା ପଛରେ ଧାଉଁ ଧାଉଁ,
ମୁଁ ନିଜ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ହାରି ଦେଇଛି,
ତୁମ ଆଖିରେ ଖୋଜୁ ଖୋଜୁ
ମୋ ଆଖିର ଆଲୋକକୁ
କେବେ ଯେ ହଜାଇ ଦେଇଛି।

ଫଗୁଣର ସେଇ ପୁରୁଣା ସ୍ମୃତିରେ,
ଆଜି ବି ନିଜକୁ ବାନ୍ଧି ରଖିଛି,
ଝରିଯାଇଥିବା ଫୁଲର ବାସ୍ନାରେ
ତୁମ ଉପସ୍ଥିତି ଖୋଜି
ନିରବରେ ରାତି କାଟିଛି।

ସେଦିନର ସେଇ ଅଳ୍ପ ହସ,
ସେଇ ଅଧା କୁହା କଥା,
ସେଇ ଚାହାଣିର ନିରବ ଭାଷା—
ଆଜି ବି ମୋ ମନ ଭିତରେ
ଲେଖିଯାଏ ଅନେକ ଗାଥା।

ତୁମ ରାସ୍ତାରେ ଚାଲୁ ଚାଲୁ,
ମୁଁ ନିଜ ଠିକଣା ଭୁଲି ଯାଇଛି,
ତୁମ ପାଦଚିହ୍ନ ଖୋଜୁ ଖୋଜୁ
ମୋ ନିଜ ପଥର ଚିହ୍ନ
କେବେ ଯେ ଲିଭାଇ ଦେଇଛି।

ତୁମେ ଥିଲ ମୋ ସକାଳର ସୂର୍ଯ୍ୟ,
ତୁମେ ଥିଲ ରାତିର ଜହ୍ନ,
ତୁମ ନାମରେ ଲେଖିଦେଇଥିଲି
ମୋ ମନର ସବୁ କବିତା,
ମୋ ଆଖିର ସବୁ ସ୍ୱପ୍ନ।

ଦୂରତାର ଏଇ କାନ୍ଥକୁ
ଭାଙ୍ଗିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲି,
କିନ୍ତୁ ସମୟର ନିରବ ହାତରେ
ମୋ ସବୁ ଚେଷ୍ଟା
ଧୀରେ ଧୀରେ ହାରିଥିଲି।

ତଥାପି ଅଭିମାନ ନାହିଁ,
ନାହିଁ ତୁମ ପ୍ରତି କୌଣସି ଅଭିଯୋଗ,
କିଛି ସମ୍ପର୍କ ଅଧା ରହିଲେ ବି
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥାଏ
ପୂର୍ଣ୍ଣତାର ଏକ ଅନୁଭବ।

ତୁମେ ଚାଲିଗଲ,
ତୁମ ପଥ ଅଲଗା ହୋଇଗଲା,
ମୋ ହାତରେ ରହିଗଲା କେବଳ
କିଛି ଶୁଖିଲା ଫୁଲ
ଆଉ ତୁମ ସ୍ମୃତିର ଗନ୍ଧ।

କେବେ କେବେ ଭାବେ—
ତୁମେ ଯଦି ଫେରିଆସ,
ମୁଁ କ'ଣ ପୁଣି
ସେଇ ପୁରୁଣା ମଣିଷଟି ହୋଇପାରିବି?

ହୁଏତ ନାହିଁ।

କାରଣ ତୁମକୁ ଖୋଜୁ ଖୋଜୁ
ମୁଁ ବହୁତ କିଛି ଶିଖିଯାଇଛି—
ବିଚ୍ଛେଦର ଭାଷା,
ନିରବତାର ଅର୍ଥ,
ଅପେକ୍ଷାର ଦୀର୍ଘତା
ଆଉ ନିଜକୁ ଭଲ ପାଇବାର ମୂଲ୍ୟ।

ଆଜି ମୁଁ ଆଉ
ତୁମ ଛାୟା ପଛରେ ଧାଉନାହିଁ,
ତୁମ ସ୍ମୃତିକୁ ନେଇ
ନିଜ ରାସ୍ତାରେ ଚାଲୁଛି।

ହୃଦୟର ଏକ କୋଣରେ
ତୁମ ପାଇଁ ଜାଗା ଅଛି,
କିନ୍ତୁ ମୋ ଜୀବନର
ସମସ୍ତ ଠିକଣା
ଆଉ ତୁମ ନାମରେ ନୁହେଁ।

ତୁମକୁ ଭଲ ପାଇଥିଲି—
ସେଥିପାଇଁ ଅନୁତାପ ନାହିଁ,
ତୁମକୁ ହରାଇଥିଲି—
ସେଥିପାଇଁ ଅଭିମାନ ନାହିଁ।

କାରଣ ତୁମେ ମୋ ଜୀବନର
ଗୋଟିଏ ଅଧୁରା କବିତା ହେଲେ ବି,
ସେଇ କବିତାର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଧାଡ଼ି
ମୋତେ ଶିଖାଇଛି
ନିଜ ଗଳ୍ପ ନିଜେ ଲେଖିବାକୁ।

ଆଜି ପୁଣି ଫଗୁଣ ଆସିଛି,
ପୁଣି ଫୁଲ ଫୁଟିଛି,
ପୁଣି ପବନରେ ମିଶିଛି
ସେଇ ପୁରୁଣା ବାସ୍ନା।

କିନ୍ତୁ ଏଥର
ମୁଁ ତୁମକୁ ଖୋଜୁନାହିଁ—

ମୁଁ ଖୋଜୁଛି
ସେଇ ମଣିଷଟିକୁ,
ଯିଏ ତୁମକୁ ଭଲ ପାଇବାରେ
କେଉଁଠି ହଜିଯାଇଥିଲା।

ଦୂରତାର କାନ୍ଥ
ଆଜି ବି ଅଛି,
କିନ୍ତୁ ତାହାକୁ ଭାଙ୍ଗିବାର
ଆଉ ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ।

କାରଣ ମୁଁ ବୁଝିଯାଇଛି—

କିଛି ଲୋକ ଆମ ଜୀବନରେ
ସାଥୀ ହୋଇ ଆସନ୍ତି ନାହିଁ,
ସେମାନେ ଆସନ୍ତି
ଆମକୁ ନିଜ ସହିତ ପରିଚୟ କରାଇବାକୁ।

ତୁମେ ସେଇ ଅଧ୍ୟାୟ,
ଯାହାକୁ ମୁଁ ବନ୍ଦ କରିନାହିଁ—
କେବଳ ଧୀରେ ଧୀରେ
ପରବର୍ତ୍ତୀ ପୃଷ୍ଠାକୁ ଫେରିଛି।

ତୁମ ଛାୟା ପଛରେ ଧାଉଁ ଧାଉଁ
ଯେଉଁ ସ୍ୱପ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ହରାଇଥିଲି,
ଆଜି ସେଇ ସ୍ୱପ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ
ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ କରି
ପୁଣି ନିଜ ପାଖକୁ ଫେରାଇ ଆଣୁଛି।

ତୁମେ ମୋର ନୁହଁ—
ତଥାପି ତୁମ ପ୍ରେମ
ମୋ ହୃଦୟରେ ରହିଛି।

ଆଉ ମୁଁ?

ମୁଁ ଏବେ
ତୁମ ଛାୟା ନୁହେଁ—

ମୁଁ ନିଜ ଆଲୋକରେ
ନିଜ ପଥର ଏକାକୀ ପଥିକ।

- ମନୋଜ କୁମାର ବେହେରା -