ସ୍ମୃତି

ସ୍ମୃତିର ସେ ପାଉଁଶ ଗଦାରେ

ଦିଶେ ତୁମ ମଥାର ସିନ୍ଦୁର ।

ଝଟକଇ ଚିରଦିନ ପାଇଁ

ହୋଇ ତୁମ ସଧବା ସ୍ୱାକ୍ଷର ॥

ତୁମେ କଣ ଭୁଲିଗଲ ସବୁ

ସ୍ନୃତି ଯେତେ ଆମ ଅତୀତର ।

ସପନେ ବି ଆସନି ତ କେବେ

ଭୁଲ କଣ ରହିଗଲା ମୋର ॥

ଏତେ ବଡ ଦୁନିଆରେ କିଛି

ଭଲଲାଗେ ନାହିଁ ତୁମ ବିନା ।

ତୁମେ ଛାଡି ଚାଲିଗଲା ପରେ

ବଞ୍ଚିଛି ମୁଁ ମୃତ ପ୍ରାୟ ସିନା ॥

ଆମ ପ୍ରେମ ସନ୍ତକ ସ୍ୱରୂପ

ଦେଇଗଲ ଯେଉଁ ଉପହାର ।

ମାଆ ସ୍ନେହ ସବୁଦିନ ପାଇଁ

ତାଆ ଠାରୁ ହୋଇଗଲା ଦୂର ॥

ତା ମୁହଁରେ ଦେଖେ ତୁମ ମୁହଁ ।

ତା ହସରେ ଭୁଲିଯାଏ କୋହ

ଜାଣେନା ମୁଁ କେତେଦିନ ପରେ

ଦୁନିଆରୁ ତୁଟିବ ଏ ମୋହ ॥

     

******

(କବିତାଟି ପତ୍ନୀ ବିୟୋଗ ଜନିତ ବିରହ ଉପରେ ଆଧାରିତ। ପ୍ରେମ ବିବାହ ପରେ ସନ୍ତାନଟିଏ ଜନ୍ମ ଦେଇ ମୃୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିଥିବା ପତ୍ନୀ ପାଇଁ ଶୋକାଭିଭୂତ ପତି ମନର କଥା କବିତାରେ ରୂପ ପାଇଛି।)