ସ୍ମରଣାତୀତ

ପଢୁଥିଲି ମୁଁ କ୍ଲାସ ୱାନ

ନାଟି ମୋର ଦେବ୍ଜାନ୍

ଏତେ ବଡ ବେଗ୍ ସାଥେ ପାଣି ବଟଲ୍ 

ଭଗବାନ ବହିପାରୁ ନଥାଏ

ହମ୍ୱାର୍କ ମଧ୍ଯ କମ୍ ନୁହେଁ

ରାଗ ଲାଗୁଥାଏ ହେଲେ କହିପାରେ ନା ମୁଁ କାହାରିକୁ 

କାରଣ ମୁଁ ଛୋଟ ଥିଲି ତେଣୁ ମୋ କଥା କେହି ମଧ୍ଯ ଶୁଣୁନଥିଲେ

ସେ ଦିନର ପାଠ ପଢା ଆଜିବି ମନେ ଅଛି

କ୍ଳାସର ପ୍ରଥମ ଦିନେ ପ୍ରିୟା ମୋ ସହ ସାଙ୍ଗ ହୋଇଥିଲେ

ଆମେ ଦୁହେଁ ଏକାଠି ଖାଉ ଏକାଠି ପାଠ ପଢୁଥିଲୁ

ସେ ମୋର ବହୁତ ଭଲ ସାଙ୍ଗ ଥିଲେ

ଆଜି ବି ମନେ ଅଛି ଦୁହେଁ ମିଶି ଗୁଡି ଉଡାଉ ଥିଲୁ

ବର୍ଷା ଦିନରେ କାଗଜ ଡଙ୍ଗା କରି ଭସାଉ ଥିଲୁ

ପିଲା ଦିନର ସ୍ମୁତିକୁ କେବେ ଭୂଲି ହୁଏନା