ଶୀତ ସକାଳ

ଶୀତୁଆ ସକାଳ

ଅତୀବ କୋମଳ

ପୁଲକ ଆଣେ ହୃଦରେ ।

କଅଁଳିଆ ଖରା

ଛୁଏଁ ତନ ମନ

ଭରିଯାଏ ପୁଲକରେ ।।

କବିର କବିତା

ଆଙ୍କିଦିଏ ଛବି

ଶୀତୁଆ ସକାଳ ସାଥେ ।

କଲମର ମୁନ

ଗାଇଯାଏ ଗୀତ

ବିରହ ପ୍ରେମର ପଥେ ।।

ଛାତି ଥର ଥର

ଶୀତର ଆସରେ

କୃଷକ ଯାଏଟି ବିଲ ।

ବରଷକ ଶ୍ରମ

ଫଳ ପାଇବାକୁ

ମନଟା ତାର ବ୍ୟାକୁଳବ୍ୟାକୁଳ ।।

ଶିଶିରର ବିନ୍ଦୁ

ଧରଣୀ ରାଣୀର

ଚାରିଆଡ଼େ ଶୋଭା ପାଏ ।

ଶୀତଳ ପବନ

ମୋହି ନେଇ ମନ

ହୃଦୟର ଗୀତ ଗାଏ ।।

ସବୁଜ ପରିବା

ଉପବନେ ପୂରି

ଦିଶୁଥାଏ ମନୋହର ।

ଗେଣ୍ଡୁ ସେବତୀର

ଫୁଲର ପସରା

ଆଖିକୁ ଦିଶେ ସୁନ୍ଦର ।।

ଶୀତୁଆ ସକାଳ

ଭାରି ନିରୀମଳ

ସୁସ୍ଥ ଲାଗେ ପରିବେଶ ।

ସକାଳୁ ସକାଳୁ

ଚାଲିବାରେ ମିଳେ

ମନ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ସରସ ।।