ସାଗର
ସାଗର
ନୀଳ ସାଗରକୁ ଆଖି ପାଏନାହିଁ
ଆକାଶକୁ ସତେ ଛୁଏଁ
ଲହରୀ ମାଳ ତା ଅତି ମନୋରମ
ଦର୍ଶକ ମନକୁ ମୋହେ।।
ବିଶାଳ ସାଗରେ କେତେ ଜଳଜୀବ
ଆନନ୍ଦେ କରନ୍ତି ବାସ
କେତେଯେ ତଟିନୀ ଆବେଗେଧାଆନ୍ତି
ପାଇବାକୁ ତା, ପରଶ।।
ଲହଡି ମାଳ ତା,ବେଳାଭୂଇଁ ଛୁଇଁ
ପାଦ ଦିଏ ତାର ଧୋଇ
ସାଗର ଗର୍ଭକୁ ଯାହା ନେଇଥାଏ
ପୁନଶ୍ଚ ଦିଏ ଫେରାଇ।।
ସାଗରେ ଭରିଛି ଅମୂଲ୍ୟ ରତନ
ତେଣୁ ନାମ ରତ୍ନାକର
ତା,ଗରଭୁ ମାଛ ଧରିଣ ଧୀବର
କୁଟୁମ୍ବ ପୋଷଇ ତାର।।
ସାଗର ଗରଭୁ ମିଳଇ ଶାମୁକା
ଶାମୁକା ଗରଭୁ ମୋତି
ସବୁ ଆବିଳତା ଧୋଇଣ ସାଗର
ପ୍ରକାଶଇ ତାର ଜ୍ୟୋତି।।
