ରାଧେକ୍ରୀଷ୍ଣ

ବୃନ୍ଦାବନର କୁଞ୍ଜବନେ,

‎ଆଜି ବି ଶୁଭେ ବଂଶୀର ସୁର।

‎ସେ ସୁରରେ ହଜିଯାଏ ରାଧା,

‎ଭୁଲିଯାଏ ସାରା ସଂସାର।।

‎ଯମୁନା କୂଳର ନୀରବ ବାଲି,

‎ଆଜି ବି ଖୋଜେ ସେ ପାଦଚିହ୍ନ।

‎କଦମ୍ବ ଛାଇରେ ଲୁଚିଛି ଯେମିତି,

‎ରାଧାର ଅକୁହା ଅଭିମାନ।।

‎

‎କୃଷ୍ଣ ତ ବଂଶୀ ବଜାଇ ଚାଲିଗଲେ,

‎ରାଧା ରହିଗଲା ଅପେକ୍ଷାରେ।

‎ମିଳନ ନ ହେଲେ ବି ପ୍ରେମ ରହିଗଲା,

‎ଦୁଇଟି ନାମର ନୀରବତାରେ।।

‎ରାଧା ପଚାରିଲା ଚନ୍ଦ୍ରକୁ

‎“କାହିଁକି ଏତେ ଦୂରେ ମୋ କାହ୍ନା?”

‎ଚନ୍ଦ୍ର ଚୁପ୍ ରହିଲା।

‎କିନ୍ତୁ ତା' ଆଲୋକରେ ଥିଲା

‎କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବଂଶୀର ମଧୁର ଛାୟା।।

‎

‎କୃଷ୍ଣ ଯେତେ ଦୂରେ ଥିଲେ,

‎ରାଧାର ହୃଦୟରେ ସେତେ ପାଖେ।

‎ଏ କେମିତି ପ୍ରେମ—

‎ଯେଉଁଠି ବିରହ ବି ମିଳନ ହୋଇଯାଏ,

‎ଆଉ ଲୁହ ବି ପ୍ରାର୍ଥନା ପାଲଟିଯାଏ।।

‎ରାଧା ଥିଲା ପ୍ରେମର ନାମ,

‎କୃଷ୍ଣ ଥିଲେ ପ୍ରେମର ଅର୍ଥ।

‎ଦୁହେଁ ଅଲଗା ହୋଇ ବି

‎ଏକ ହୋଇଗଲେ

‎ସେଇ ଅମର ପ୍ରେମର ତୀର୍ଥ।।

‎

‎ଆଜି ବି ଯେତେବେଳେ ବଂଶୀ ବାଜେ,

‎ମନ କହେ କାହ୍ନା ଆସିଛନ୍ତି।

‎ଆଉ ନୀରବ ଆଖିର କୋଣେ,

‎ରାଧା ହୋଇ ଅପେକ୍ଷା କରେ

‎ଏକ ଅନନ୍ତ ପ୍ରେମ ପାଇଁ।।

‎ରାଧା ବିନା କୃଷ୍ଣ ଅଧୁରା,

‎କୃଷ୍ଣ ବିନା ରାଧା ନୁହେଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ।

‎ତାଙ୍କ ପ୍ରେମ ଶିଖାଏ

‎ସବୁ ପ୍ରେମର ଶେଷ ମିଳନ ନୁହେଁ,

‎କିଛି ପ୍ରେମ ଚିରଦିନ ହୃଦୟରେ ରହେ…

‎ରାଧା–କୃଷ୍ଣ ହୋଇ।।

‎

‎Priyanka Panda

‎