ପ୍ରିୟତମ

ଥାଉ

ତମେ ସେମିତି

ଅପହଞ୍ଚ ହୋଇ ରହିଥାଅ କାଳ କାଳ

ମୁଁ କଣ ଜାଣିନି କି

ପ୍ରେମ ମାନେ ହିଁ ଯନ୍ତ୍ରଣା

ସେ ଯନ୍ତ୍ରଣା କୁ

ମୁଁ ଗଳା ର ମାଳ କରିଛି

ଅନ୍ୟମନସ୍କତା ରେ

ଝୁଣ୍ଟି ଝୁଣ୍ଟି

ବାଟ ମୁଁ ଚାଲୁଛି

ଲୁହ କୁ ଘିଅ

ମନ କୁ ସଳିତା କରି

ଦୀପ ଟେ ଜାଳିଛି