ପରିବେଶ ଚିନ୍ତା

    

ବୃକ୍ଷ ମୁହିଁ ରୁକ୍ଷ ନୋହି 

     କର ମୋତେ ରକ୍ଷା ।

ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠପ୍ରାଣୀ ମାନବ 

     କର ଏହା ଦୀକ୍ଷା ।।

ଉତ୍ତପ୍ତ ଧରା ଉତ୍ତାପେ 

      ହୋଇ ହନ୍ତସନ୍ତ ।

ହିମାଳୟୁ ତରଳୁଛି 

     ମହା ହିମସ୍ରୋତ ।।

ସାଗର ପତ୍ତନ ବଢ଼େ 

      ମେରୁ ହିମ ଗଳି ।

ପ୍ରଳୟ ବାରି ନିଶ୍ଚୟ 

      ସୃଷ୍ଟି ଦେବ ଗିଳି ।।

ମୋର ଯୋଗୁଁ ସୁଦ୍ଧ ବାୟୁ 

       ଅମ୍ଳଜାନ ପାଅ ।

ମୋ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠୁର ଭାବ 

      କିଆଁ ତୁମେ ବହ ।।

ମୁହିଁ ବୃକ୍ଷ ରଖିଅଛି 

       ତୁମ୍ଭର ଔଷଧି ।

ଉପକାର କରେ ଦୂରେ 

     ଥୋଇ ମହାବ୍ୟାଧି ।।

ବୃକ୍ଷ ପରା ଦେବତା 

     ଏ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ବଖାଣ ।

ବଟ, ପଲାଶ, ପିପ୍ପଳ 

       କାର୍ତ୍ତିକ ପୁରାଣ ।।

ମୋର ଯୋଗୁଁ ୠତୁଚକ୍ର 

       ଠିକେ ଚାଲିଥାଇ ।

ଗ୍ରୀଷ୍ମ ବଢ଼ିଗଲା କିଆଁ 

      ବୋଲୁଅଛ ଭାଇ ।।

ଅବାଧ ଜଙ୍ଗଲ କାଟି 

        କରୁ ଅଛ ପଦା ।

ଜଙ୍ଗଲେ ମଙ୍ଗଳ ଲାଗେ 

       ବୁଝି ଅଛ ଅଧା ।।

ମୋ କୋଳେ ବସତି କରି 

       ପଶୁ ପକ୍ଷୀ ଗଣ ।

ବଧ କରି ହରାଉଛ 

        ସୃଷ୍ଟି ସନ୍ତୁଳନ ।।

ଆପଣା ହସ୍ତରେ ଜିହ୍ଵା

        ଛେଦୁଅଛ ବନ୍ଧୁ ।

ପ୍ରତିବାଦୀ ନୋହି ଦିନ 

      ଯିବ କାନ୍ଦୁ କାନ୍ଦୁ ।।

ପର୍ଯାବରଣର ରକ୍ଷା, 

       ବୃକ୍ଷ, ସୃଷ୍ଟି ରକ୍ଷା ।

ଅବିଳମ୍ବେ କର ନରେ 

       ନକରି ପ୍ରତୀକ୍ଷା ।।

ସବୁ ଜାଣିଶୁଣି ଯେବେ 

      ଚେଇଁ ଶୋଇଥିବ ।

ମହା ପ୍ରଳୟ ହୋଇବ  

      ସୃଷ୍ଟି ନାଶ ଯିବ ।।

ମାନବକୁ ଶିକ୍ଷା ଦିଅ ହେ 

       ଦାରୁ ଦେବତା ।

ଦାନଵ ନ ହେଉ କରୁ 

      ପରିବେଶ ଚିନ୍ତା ।।