ପାଣି

ଡକ୍ଟର କମଳାକାନ୍ତ ରାଉଳ

ଭସା ବାଦଲର କଳାକୁଞ୍ଜେ ଗାଇଯାଅ ମଧୁର ଠୁମୁରୀ

ବଣ ପାହାଡ଼ ଭେଦି ଝରି ତରିବାରେ ଆଜନ୍ମ ଆସତ୍ତି,

ଆତ୍ମାର ଗ୍ରନ୍ଥିରେ ସନ୍ତରିତ ଚିରସ୍ରୋତା କସରା ଊର୍ମି

ତୁମେ କଳକଳ ଜୀବନ ଆୟୁଧ ଅତଳ ପୁଷ୍କର ପୂର୍ତ୍ତି ।

ତୁମ ନିର୍ଝରିଣୀ ଅତି ଉଦାସିନୀ ଶୁଷ୍କ ଆପଗା ଭୂଇଁ

ଉଦ୍ଦୀପ୍ତ ଉତ୍ତାପ କରେ କବଳିତ ଭୁବନ ମଣ୍ଡଳ ପିଆସୀ,

ହେ ସ୍ରୋତସ୍ଵିନୀ ! ସନ୍ତର୍ପିତ ପ୍ରାଣର ଟୋପା ଟୋପା କାଦମ୍ବିନୀ

ତୁମେ ତ ଲୁଣ୍ଠିତ ଜନ ଦୁଷ୍କର୍ମର ଥିରପାତି ନିରସୀ ।

ତ୍ରିବେଣୀ ସଙ୍ଗମ ଅନାହତ କ୍ଷତ ତିଗ୍ମ ଅନଳ ଗିରି

ଭାର୍ଗବୀ ଭଉଁରି ମହାନଦୀ ବଢ଼ି ପିଇଚି ବାଲୁକା ରାଶି ,

ଉଦ୍ଭିଦ ଜଗତ ମୃତାହତ ପ୍ରାୟ ବିଧ୍ଵଂସ ସବୁଜ ବନାନୀ

ପାଣି ପାଣି ପାଣି ଆତୁର ଉଜାଣି କିଏ ନେଲା ପାଣି ଶୋଷି ।

ଆଗୋ ଆପ୍ୟାୟନୀ ତୁମେ ମୁକ୍ତିମୟୀ ଯୁଗାନ୍ତକାରୀ ଜାହ୍ନବୀ

ତୁମେ ଅପହୃତ ତୁମେ ବ୍ୟବହୃତ ଲମ୍ପଟ ଶିଳ୍ପନୀତି ,

ଶୁଷ୍କ ମାଟି ଶୀର୍ଣ୍ଣ ପୃଥିବୀ କ୍ଷୀଣ ମାନବ ଅବଧି

ନଈ ନାଳ ଖାଳ ଭୂତଳ କୂଅ ସବୁଠି ତୁମ ଆହୁତି ।

ତୁମେ ପରାଜିତ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସଙ୍କୁଚିତ ହେ ମଧୁର ଅମୃତମୟୀ

ଶୁଭିଲାଣି କଳରବ ଶହ ଶହ ତୃଷାର୍ତ୍ତ କଣ୍ଠର ଅଧୃତି ,

ହଂସା ଉଡ଼େ, ଶଙ୍କା ବଢ଼େ; ବଢ଼େ ତାପ, ତରଳେ ବରଫ ଛାତି

ବିଶୀର୍ଣ୍ଣ ପୃଥିବୀ ଦେଖୁଚି ଆସ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ମାନବର ଆତ୍ମଘାତୀ ।