ନନ୍ଦରାନୀଙ୍କ ବିଳାପ.୨

ଦୁଃଖିଧନ ନୀଳମଣି ରେ,ମୋର ଦୁଃଖୀ ସଙ୍ଖାଳି

ଦୁଃଖ ହୋଇଯାଏ ଦୁରିତ, ଧନରେ ବନମାଳି ।

ଧଇର୍ଯ୍ୟ ଧରି ମୁଁ ନପାରେ,କ୍ଷଣେ ହେଲେ ଅନ୍ତର,

ଧନୁଯାତ୍ରା ଦେଖିଯିବୁରେ,ସତେ ସେ ମଧୁପୁର ।

ନ ଚାହିଁ ବଞ୍ଚିବି କେମନ୍ତେ,ଚାରୁ ଚନ୍ଦ୍ର ଆନନ, 

ନଯା ମଥୁରାକୁ ଧନରେ,ମୋର ନନ୍ଦ ନନ୍ଦନ ।

ପାଳିଥିଲି ଅତି ଯତନେ,ବାବୁ କଳାଶ୍ରୀମୁଖ,

ପଳାଇ ଯିବୁକି ଛଡାଇ,ଦେଇ ବାତ୍ସଲ୍ୟ ସୁଖ ।

ଫଣିଶିରେ ନାଚି ଦଳିଲୁ,କାଳି କାଳନ୍ଦୀ ଜଳେ,

ଫେରିଗଲା ସେଠୁ କାଳିୟ,ଘେନି କୁଟୁମ୍ବହେଳେ ।

ବୁଲି ଘରଘର ବାଳକ,ସଙ୍ଗେ ଲବଣି ଚୋରି,

ବାପରେ ଗୁହାରି କରନ୍ତି, ନିତି ଗୋପର ନାରୀ ।

ଭାଇ ବଳରାମ ସଙ୍ଗତେ,ଯିବୁ ଯାତରା ଦେଖି,

ଭାଳି ଭାଳି ଦୁଷ୍ଟ କଂସର,କଥା ଡର ମାଡ଼ୁଛି ।

ମାମୁ କଂସାସୁର ପେଶିଛି,ରଥ ସଙ୍ଗେ ଅକ୍ରୁର,

ମିଶି ଧନୁଯାତ୍ରା ଦେଖିବା,ପାଇଁ ଭାଇ ସଙ୍ଗର ।

ଯିବୁ ଯେବେ ମଧୁପୁରରେ,ଗୋପାଙ୍ଗନା ସକଳେ,

ଯିବେ ମରି ଗୋପାଳ ସଙ୍ଗେ,ଝାସି ଯମୁନାଜଳେ ।