ନନ୍ଦିଘୋଷ ରଥେ କଳା ବାମନ

ଦେଖ ଗୋ ସଜନୀ ନୟନ ତରାଟି

ନନ୍ଦିଘୋଷ ରଥେ କଳା ବାମନ

ନୟନ ପାବନ ମିଳି କୋଟି ପୁଣ୍ୟ

ସାର୍ଥକ ହୋଇବ ଆମ ଜୀବନ ।

ମାନବଲୀଳାରେ ଯାଏ ମଜି ହଜି

ଭାଇଭଉଣୀଙ୍କୁ ସାଥିରେ ଧରି

ମନ ମୋହନିଆ ସେ ବାଙ୍କଚୂଳିଆ

ରୂପେ ଲାଖିଯାଏ ଆଖି ସବୁରି ।

ସୁନ୍ଦର ପଣରେ ଜଗତ ନେତ୍ରରେ

କୋଟି କୋଟି ଚାନ୍ଦ ତାଠାରୁ ଫିକା

ଗୁଣେ ବଳୀୟାନ ଜଗତଜୀବନ

କୋଟିଏ ପତିତ ଉଦ୍ଧରେ ଏକା ।

ଗଡ଼ିଯାଏ ରଥ ଭକତ ଗହଣେ 

ଝୁଲିଝୁଲି ସିଏ ଆଗକୁ ଯାଇ

ବାଙ୍କଚାହାଁଣିରେ ଅନାଇଁ ଭକତେ

ରଙ୍ଗ ଅଧରରେ ଟିକେ ହସଇ ।

ସେତେ କି ସୁନ୍ଦର ଅଦିତି କୁମର

ବୋଇଲେ ବି ଯେତେ ତାହାର ଶୋଭା

ସରିବନି କେବେ ମାନବ ନେତ୍ରରେ

ସଦା ବିଛୁରିତ ପରା ତା' ପ୍ରଭା ।

ମାଆ ଡାକ ଦିଏ ବରଷକେ ଥରେ

ତାହାର କୋଳକୁ ଯାଏ ସେ ଧାଇଁ

ସାତଦିନ ରହି ଜନମବେଦିରେ

ଖୁସି ହୁଏ ହାତ ପରଷା ଖାଇ ।

ଆଷାଢ଼ ଶୁକଳ ଦ୍ବିତୀୟାରେ ଯାଏ

ଫେରଇ ବାହୁଡ଼ା ଦଶମୀ ଦିନ

ଘୋଷଯାତ୍ରା ନାମେ ତା'ର ଏ ଯାତରା

ହୁଅଇ ଧରି ପରା ନଅଦିନ ।

ହେରାପଞ୍ଚମୀରେ କ୍ରୋଧ ଶାନ୍ତ କରି

ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ସେ ଦିଅନ୍ତି କଣ୍ଟ 

ଫେରିଲା ବାଟରେ ମାଉସୀ ମାଆର

ପୋଡ଼ପିଠା ଖାଇ ହୁଅନ୍ତି ତୁଷ୍ଟ ।

ଭକତ ରଡ଼ିରେ କମ୍ପେ ବଡ଼ଦାଣ୍ଡ

ଭାବଭକତିର ସ୍ରୋତ ପ୍ରବାହେ

ତରିଯାନ୍ତି ଭକ୍ତେ ପତିତ ସହିତେ

କଳାମାଣିକକୁ ଅନାଇଁ ସ୍ନେହେ ।।