ନିୟତିର ଖେଳ

କ୍ଷଣିକ ଜୀବନ, ପାଚିଲା ଥାଇ 

କଞ୍ଚା ବି ଝଡି ପଡ଼େ, 

ଜୀବନ ପାଚିଲା ବେଳକୁ ହୋଇ 

ଆପଣାର ତାକୁ ତଡେ ।

ସମୟ ଲାଗେନି ମନେ ପରଶ୍ରୀକାତର 

ଅହଂକାର ଭରିବାକୁ,

ସେଥିରେ ଜଳିହେଲେ, ନିଆଁରେ ଗୋଡ 

ଖସେ ତଳକୁ ତଳକୁ ।

କିଏ ବା ବୁଝିବ କାହିଁକି ଶୁଣିବ ନିଜେ 

ଯିବ ନିଜ ଜିହ୍ବା ଛେଦିବାକୁ

ନିୟତିର ଖେଳେ ନିଜେ ପଡ଼ି ଯିବ,

ବଳ ନଥିବ ଉଠିବାକୁ ।

ଢେଉ ପରି ଆପଣା ସମ୍ପର୍କର ଆୟୁଷେ 

ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ ଝଡ଼

ସମୟ ତ ବୁଝେନି ଠିକ ଅବା ଭୁଲ ଅବା 

ଛୋଟ ଅବା ବଡ ।

ନିୟତିର ଖେଳେ, ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ

ଯାଏ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜହ୍ନ

ବାସଥିବା ଫୁଲର ରହେନି ବାସ୍ନା, ଖୁସି ସବୁ 

ହୁଏ ବିସର୍ଜନ ।

ନିୟତିର ଖେଳରେ ସମୟ ପଡିଲେ ଥିବା କଥା

ସବୁ ହଜିଯାଏ 

ମଣିଷ ମଧ୍ୟ ସେହି ସମୟ ଭିତରେ ବେଳେ ବେଳେ 

ନିଜକୁ ହଜ଼ାଇ ଦିଏ ।