ନାରୀ

ନୀରବରେ ନାରୀ

ସବୁ ସହିଯାଏ

ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକର ବନ୍ୟା

କେତେବେଳେ ସିଏ

ଜନନୀ, ଭଗିନୀ

ପ୍ରେମିକା, ଜାୟା ଓ କନ୍ୟା ।

ସ୍ରଷ୍ଟା ସିଏ ପରା

ଯତନେ ଗଢଇ

ରକତ ମାଉଁସ ଦେଇ

ଜୀଵନଟା ଯାକ

ସାଥେ ସାଥେ ଥାଏ

ଏନ୍ତୁଡ଼ିଶାଳରୁ ଯୁଇ ।

ସ୍ନେହ,ପ୍ରେମ,ଦୟାକ୍ଷମା

 କରୁଣାର ଆଶିଷ ଦିଅଇ ଢାଳି

ପ୍ରତିଦାନେ କିଛି ଆଶା ତା ନଥାଏ

ଅନ୍ୟ ପାଇଁ ଆତ୍ମବଳୀ ।

ବକ୍ଷାମୃତ ଯାର

ଶୈଶବ ଆହାର

ରକତ ତିଆରି କରେ

ପୁରୁଷ ପୁଙ୍ଗବ

ବଳିଷ୍ଠ ଶରୀର

କେମିତି ଭୁଲିବି ତା'ର ।

ଅବଳା, ଦୁର୍ବଳା

ହୀନବଳା ନୁହେଁ

ସବଳା ସମାଜ ପାଇଁ

ମାଆ ଭଳି ଜ୍ଞାନ

ନାରୀକୁ ସମ୍ମାନ

ପୁରୁଷ ପାରିବ ଦେଇ ।