କନ୍ୟା ଭୃଣର ପ୍ରାର୍ଥନା

କ୍ରନ୍ଦନ କରୁଛି ମାତୃଗର୍ଭେ ପ୍ରାଣ

ମାରନା ମାରନା ମୋତେ

ଦୁନିଆଁ ଆଲୋକ ଦେଖିବା ଆଗରୁ

ନିଅଁ ନାହିଁ ପ୍ରାଣ ସତେ

କିବା ଦୋଷ ମୁହିଁ କରିଥିଲି ପୁଣି

ପାଶେ ତୁମ ପିତା ମାତା

କିମ୍ପାଇଁ ପ୍ରାଣ ମୋ କାଢି ନେଉଅଛ

ହୋଇ ମୋ ଜୀବନ ଦାତା

ସଂସାରର ସୁଖ ପାଇବା ଆଗରୁ

ଲିଭାଇ ଦିଅନା ଦୀପ

ମାତା ତୁମେ ପରା ଅଟ ଜଣେ ନାରୀ

ଝିଅ ହେବାଟା କି ପାପ

ନାରୀ ପାଇଁ କେତେ ଡିଣ୍ଡିମ ବାଜୁଛି

ଲେଖା ଯେ କେତେ କବିତା

ମୁଁ ଅଟଇ ଝିଅ ମୁଁ ଅଟଇ ନାରୀ

ନିଷ୍ଠୁର କାଇଁ ବିଧାତା

ଝିଅ ଅଟେ ପରା ଘର ଲକ୍ଷ୍ମୀ ବୋଲି

ହୋଇଛି ଲେଖା ଶାସ୍ତ୍ରରେ

ଝିଅଟିକୁ ପୁଣି ଜନମ ଦେବାକୁ

ପଛ ଘୁଞ୍ଚା ମନ କରେ

ଗର୍ଭରେ ଥାଇ ଯେ ଶପଥ କରୁଛି

ମାତା ତୁମ ପାଶେ ମୁହିଁ

ଦୁଃଖ କଷ୍ଟ ଆଉ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଯେ ଯେତେ

ତୁମକୁ ମୁଁ ଦେବି ନାହିଁ

ଦୁନିଆଁର ଯେତେ ସୁଖ ସବୁ ଆଣି

ସମର୍ପି ଦେବି ତୋ ପାଦେ

ପିତାଙ୍କୁ ବୁଝାଇ ନିଅନା ମୋ ପ୍ରାଣ

କହୁଛି ମୁଁ ପଦେ ପଦେ

ତଥାପି ଯଦି ତୋ ମନ ବୁଝେନାହିଁ

କଷ୍ଟ ଜମା କର ନାହିଁ

ବିଭୁ ପାଦତଳେ କରିବି ଗୁହାରି

ପ୍ରାଣ ମୋର ଯିବେ ନେଇ