କବି ଓ କଲମ

ମୁଁ କବି

ମୋର କଲମ

କହେ କଥା

ବୁଝେ ମୋର ବ୍ଯଥା

ଦେଖାଏ ବି

ଚାଲିବାକୁ ରାସ୍ତା।

ଏ କଲମ

କେବେ ମାନେନା

କାହାର ବୋଲ

ପରାଧୀନତାରେ ବନ୍ଦୀ

ହେବାକୁ ଚାହେଁନା

ମୋ କଲମର ମୁନ ।

ସେ ଯାହା ଦେଖେ

ତାହା ଲେଖେ

ଢିଙ୍କିଶାଳରୁ ଢେଙ୍କାନାଳ 

ଯାତ୍ରା ତା'ର ଚାଲିଥାଏ

ପ୍ରତିବନ୍ଧକୁ କେବେ 

ଖାତିର୍ ନଥାଏ ।

କ୍ରାନ୍ତି ଆଣିବାକୁ ଚାହେଁ

ମୋ କଲମର ମୁନ

ବିପ୍ଳବ ବି ସ୍ରୁଷ୍ଟିକରିପାରେ

ସୃଷ୍ଟିକୁ କରିବାକୁ ପୁର୍ଣ୍ଣ ।

ଚାପିବାକୁ ଚାହେଁନା ମୁଁ

ତା ସ୍ବାଧୀନତାର ସ୍ବର,

ସେ ତୋଳୁଥାଏ

ମୋ ଭିତରେ ସଦା

ସ୍ବପ୍ନ ଜିଇଁବାର।

ହବାକୁ ଦିଏନା ମୁଁ

କେବେ ତାକୁ ଅସହାୟ,

ମୁଁ ଯେ କବି

ମୋର କବିତ୍ବ ହିଁ

ମୋର ପରିଚୟ ।

ଜୀବନର ଶେଷ

ନିଃଶ୍ବାସ ଯାଏ

ସେ ତୋଳୁଥିବ

ମୋ ହୃଦୟରେ ସ୍ପନ୍ଦନ,

ବନ୍ଦ ହୋଇଯିବ ଯେବେ

ତାର ମସୀର ଧାର

ତାହା ହେବ ନିଶ୍ଚେ

ମୋର ଶେଷ ଦିନ।।