କଅଁଳା ବାଛୁରୀ

କେରାଏ ହସ ଭିତରେ

ଥକ୍କା ମାରି ବସିଥିବା

ଅଭାବ

ହତାଶ

ଯନ୍ତ୍ରଣା ସତ୍ତ୍ୱେ

ସ୍ୱପ୍ନ

ଆଶା

ବଞ୍ଚିବାର ନିଶା

ଘୁଙ୍ଗୁଡ଼ି ମାରେ।

ସବୁଆଡେ

ବିଛେଇ ହୋଇ ପଡେ

ଫିଙ୍ଗୁଳା କୋହ ଓ କାନ୍ଦ

ଶୋଷଙ୍କ ତଣ୍ଟି ଅଠା।

ଅନୁଢା ରୋମାଞ୍ଚ

ପାଦ ଥାପେ

ଗଛ ଉହାଡରୁ

ଖସି ପଡୁଥିବା ଜହ୍ନ ଆଲୁଅ

ଝର୍କା ଦେଇ ଉଣ୍ଡେ

ଅନ୍ଧାର ଘର।

କଅଁଳା ବାଛୁରୀ ପରି

ମନ ଦଉଡେ

ଜୀବନ ଦାଣ୍ଡରେ

ମାଟିରୁ ଆକାଶ

ବଉଦ ତାରା ଛୁଇଁବାକୁ।