କାହାକୁ କହି ପାରେନି

ଜହ୍ନ ହସୁଥିଲା     ତାରା ହସୁଥିଲା

    ହସୁଥିଲା ଏ ମେଦିନୀ

ଆଜିବି ହସୁଛି   ଜହ୍ନ ତାରା ସେଠି

     ମେଦିନୀ ହସି ପାରୁନି

   ତାର, ବଳିଲା ଦୁଃଖ କାହାଣୀ

କାନ୍ଦୁଛି ହୃଦୟ     ପାଗଳ ପରାୟ 

     କାହାକୁ କହି ହୁଏନି ।

କୋଳେଇ ନେଲା ସେ ଯାହାକୁ କୋଳରେ

    ସେ ହେଲା ତାର ବଇରୀ

ଦୁଆରକୁ କିଳି      କାନ୍ଦେ ବିଳି ବିଳି

     କରିବ କା'କୁ ଗୁହାରି 

   ସର୍ବେ,ସ୍ୱାର୍ଥକୁ କରିଲେ ଶିରି

ନିଜ ସୁଖ ପାଇଁ      ଦୁନିଆଁ ସୁଖକୁ

    ଦେଇଦେଲେ ଜଳାଞ୍ଜଳି ।

ବକ୍ଷ ତାର ଚିରି    ଶୋଚନା ନ କରି

    ହରି ଅମୂଲ୍ୟ ସମ୍ପଦ

ଛିଡା କଲେ ହୃଦେ କମ୍ପାନୀ ଯେ କେତେ

     ନାଶିଲେ ବନ୍ୟ ସମ୍ପଦ

    ନଦୀ,ଜଳକୁ କଲେ ବିଷାକ୍ତ

 ବେପରୁଆ ଗାଡି    ଧୂଳି ଧୁଆଁ ଛାଡି  

    କଲାଣି ବାୟୁ ଦୂଷିତ ।

କେଉଁଠାରେ ନାହିଁ  ଦଣ୍ଡା ପଡିଆଟେ

    ଗୋଚର ହେଲାଣି ଚାଷ

ଯୁଆଡ଼େ ଚାହିଁଲେ ହା ହା କାର ଦିଶେ

    ବିଦେଶୀ କଂପାନୀ ବାସ

  ଏଠି,କାହାକୁ ବା ଦେବା ଦୋଷ

ସ୍ବାର୍ଥ ପାଇଁ ସର୍ବେ   ପ୍ରକୃତି ବକ୍ଷରେ

    ଭରି ଦେଉଛନ୍ତି ବିଷ ।

ମଣିଷର କଲା   କର୍ମ ଭୋଗେ ପରା

    ଭାଗ୍ୟକୁ ଦୋଷଟି ଦେଇ

ଜାଣୁଛି ଶୁଣୁଛି   ସବୁ ସେ ଭେଉଁଛି

    ସ୍ୱାର୍ଥକୁ ସାଉଁଟି ନେଇ 

   କାନ୍ଦେ,ବସୁମାତା କଇଁ କଇଁ

ଯେତେ ହେଉ ଦୁଷ୍ଟ  ସନ୍ତାନଙ୍କ କଷ୍ଟ

    ମାଆକୁ ସବୁ ବାଧଇ ।

ଆକାଶକୁ ଚାହିଁ   ନିତି ଦେଖୁଥାଇ

    ଜହ୍ନ ତାରା ମୁହେଁ ହସ

ଶୁଖିଲା ମୁହଁରେ   ନିକୁଟି ହସେରେ

     ଦେଇ ନିଜ କର୍ମ ଦୋଷ

   ଏବେ,କେଉଁଠି ହୋଇବ ଶେଷ

ଅବୁଝା ସନ୍ତାନେ  ବୁଝିନେବେ ଦିନେ

    ଯେବେ ହେବ ସର୍ବନାଶ ।