ଜହ୍ନ ଯେବେ ଲୁହଢାଳେ
ଜହ୍ନ ଯେବେ ଲୁହଢାଳେ
ଅତି ସରାଗରେ ହୃଦୟରେ ମୋର
ଲେଖିଥିଲି ତୋର ନାମ
ନିଜହାତେ ତାକୁ ଲିଭାଇଦେଲୁ ତୁ
କରମ ହେଲା ମୋ ବାମ I
ଧୂସର ଦିଶୁଛି ନୀଳାଭ ଆକାଶ
ଦେହ ଜାଳିଦିଏ ଖରା
ତୋ କପଟପଣ ମନ ମୋ ଜଳାଏ
ଆଖିରେ ଶ୍ରାବଣ ଧାରା I
ହୃଦୟଦେଇ ମୁଁ ଭଲ ପାଇଥିଲି
ବିଶ୍ୱାସରେ ଦେଲୁ ବିଷ
ସବୁ ତ୍ୟାଗ ମୋର ମାଟିରେ ମିଶିଲା
ତୁ ହୋଇଲୁ ଇତିହାସ I
ବନ ଜଳିଗଲେ ଦେଖନ୍ତି ସଭିଏଁ
ମନ ଦେଖନ୍ତିନି କେହି
ଭଙ୍ଗା ମନତଳ ଅକୁହା ଦରଜ
ଆଖିବାଟେ ଯାଏ ବୋହି I
ନିଶ୍ୱାସରେ ତୋର ବଇଶାଖୀ ଝାଞ୍ଜି
ବହିଲା ଯେଦିନ ସଖୀ
କେମିତି କହିବି କେଉଁପରି ମୋର
ଓଦା ହେଉଥିଲା ଆଖି I
ପୂନେଇଁ ଜହ୍ନର ଆଖିରେ ଦେଖିଲି
ବିରହର ଟୋପେ ଲୁହ
ସଞ୍ଚରିଗଲା ସେ ଆଖିତଳେ ମୋର
ଛାତିରୁ ଉଠିଲା କୋହ I
