ଜହ୍ନ ଓ ମନ

ପ୍ରୀତିର ଜ୍ୱଳନ ଅସହ୍ୟ ହୋଇଲେ

ହୃଦୟ ପାରେନି ସହି

ଆକାଶେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଲୁଚକାଳି ଖେଳେ

ସରସୀରେ କାନ୍ଦେ କଇଁ I

କେତେ କବି ପ୍ରାଣ ନୟନ ପିତୁଳା

କେତେ ଯେ ଆଖିର ସ୍ୱପ୍ନ

ତା' ପାଇଁକି ଝରେ ପ୍ରୀତି ମନ୍ଦାକିନୀ

ଜଳେ ଅଭିମାନୀ ମନ I

ହୃଦୟୁ ଝରିଲେ ପ୍ରୀତିର ଅମୃତ

ଜେଛନା ଢାଳିଲେ ଜହ୍ନ

ବିଦଗ୍ଧ ପ୍ରାଣରେ ଶୀତଳତା ଭରେ

ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ ମନ I

ପୁନେଇଁ ରାତିର ଜହ୍ନ ଦେଖିଦେଲେ

ଅନ୍ଧାର ଭୁଲଇ ଦୁଃଖ

କଅଁଳି ଉଠଇ ବୟସର ଡେଣା

ଦିଶିଯାଏ ପ୍ରିୟା ମୁଖ I