ଘୃଣା
ଘୃଣା
ଘୃଣାର ସହରରେ ମୁଁ ଯେବେ ଖୋଜେ
ପ୍ରକୃତ ଭଲପାଇବା, ମନଟା ଭାରାକ୍ରାନ୍ତ ହୁଏ
ବିଶୃଙ୍ଖଳ ମନଟା ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହୁଏ
ବନ୍ୟାଭଳି ଉଛୁଳି ଥାଏ
କାହିଁକି ନା ସେ ଚାହେଁନା ସେମିତି
ଏକ ଅପଶବ୍ଦ, ଯାହା ମୁଁ କାହା
ସହିତ ବି କରେ, ଭଲପାଇବାର
ସ୍ବର୍ଗୀୟ ସନ୍ଧାନରେ ସେ ଯେବେ
ଅନ୍ୱେଷଣ କରେ, କାହିଁକି ନା
ମରୀଚିକାର ଭ୍ରମ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ
ଜୀବନଟା ମରୁଭୂମି ପାଲଟିଯାଏ...
ଯେଉଁଠି ତୃଷ୍ନା ମେଣ୍ଟୀପାରେନା
ମିଳିଥାଏ ଘୃଣାର ଜହର
ଆଉ ସେହି ଜହର ପିଇଦେଇ
ସେ ଆଉ ଦେଖି ପାରେନା
ସ୍ବପ୍ନ ଏକ ସାର୍ଥକ ଜୀଵନ ଜିଁବାର....
