ଗହନ ମନର ପ୍ରତିବିମ୍ବ
ଗହନ ମନର ପ୍ରତିବିମ୍ବ
ଆଖିରେ ଆଙ୍କିଲି ଚିତ୍ର
କଣ୍ଠରେ ମୋ ଦେଲି ନୂଆ ସ୍ୱର
ଚିରିଦେଲି ହୃଦୟକୁ
ବୋହିଗଲା ରକ୍ତ ଧାର ଧାର I
କିମ୍ପାଇଁ ଏପରି ହେଲା ?
କେପାରିବ ଉତ୍ତର ମୋ ଦେଇ
ଜୀବନର ଶେଷ ଛନ୍ଦ
ଅବେଳରେ ଦେଲି କିମ୍ପା ଗାଇ I
ଚିରସ୍ରୋତା ନିର୍ଝରିଣୀ
ଦିନୁ ଦିନ ଶୁଖି ଶୁଖି ଯାଏ
ମନର କାନଭାସରେ
ଛବିଟିଏ ଜୀବନ୍ୟାସ ପାଏ I
କାହାକୁ କି ଦୋଷ ଦେବି
କିଏ ଅବା କି ଦୋଷ କରିଛି
ନିଜ କଲା କର୍ମପାଇଁ
ଆଖିଲୁହ ପିଇପିଇ ଜୀବନ ଜୀଇଁଛି I
ମୋହ ମାୟା କଟୁନାହିଁ
କି କରିବି ବାଟ ଦିଶେନାହିଁ
ତଥାପି ଅପେକ୍ଷା ମୋର
କେଉଁ ଏକ ଅପହଞ୍ଚ ମୂହୂର୍ତ୍ତର ପାଇଁ I
