ଲାଇବ୍ରେରୀ
ପ୍ରୋଫାଇଲ୍
ଦୁର୍ଜନ ସଙ୍ଗେ କଲେ ବାସ
ଦୁର୍ଜନ ସଙ୍ଗେ କଲେ ବାସ
ଦୁର୍ଜନ ସଙ୍ଗେ କଲେ ବାସ
ଘଟିବ ନିଶ୍ଚେ ସର୍ବନାଶ ।
ଦୁର୍ଜନ ନୁହଁଇ ବିଶ୍ୱାସ
ଜୀବନ କରଇ ସେ ନାଶ ।
ଉପରେ ଅମୃତ ସେ ଭରି
ଭିତରେ ବିଷ ଥାଏ ପୂରି ।
ଅହଂକାରେ ସିଏ ବଶ
ସ୍ବାର୍ଥେ ସର୍ବଦା ଥାଏ ଆଶ ।
ନିଜ ସ୍ବାର୍ଥର ପାଇଁ ସିଏ
ମାୟା ଜାଲକୁ ବୁଣି ଥାଏ ।
ଛଳନା କପଟ ତା ଥାଏ
ମିଛ ସମ୍ପର୍କ ବାନ୍ଧେ ସିଏ ।
ଯେମିତି କାଉ ହଂସ ଦୁଇ
ରହୁଣ ଥିଲେ ସାଙ୍ଗ ହୋଇ ।
ଦିନେ ବାଟୋଇ ଏକ ଆସି
ବୃକ୍ଷ ତଳରେ ଗଲା ବସି ।
ପଥ ଶ୍ରମର କ୍ଳାନ୍ତ ପାଇ
ମୃଦୁ ମଳୟେ ଗଲା ଶୋଇ ।
ଦେଖିଲା ହଂସ ବୃକ୍ଷେ ଥାଇ
ବାଟୋଇ ମୁଖେ ଖରା ଯାଇ ।
ପଡିବା ଦେଖି ବିଚାରିଲା
ଡେଣା ମେଲିଣ ଛାଇ କଲା ।
ଏଇ ସମୟେ କୁଆ ଆସି
ମଳ ଫେରିଲେ ଡାଳେ ବସି ।
ତତକ୍ଷଣାତ୍ ସେ ଉଡିଗଲା
ବାଟୋଇ ନିଦ ଭାଙ୍ଗି ଗଲା ।
ଚାହି ସେ ଦେଲା ଉପରକୁ
ଦେଖିଲା ବୃକ୍ଷେ ସେ ହଂସକୁ ।
ମନେ ବିଚୃର କଲା ସିଏ
ସାମାନ୍ୟ ହେଇ ପକ୍ଷୀଟିଏ ।
ମୁଖରେ ମଳ ତ୍ୟାଗ କଲୁ
ଏବେ ନିଶ୍ଚିତ ତୁହି ମଲୁ ।
ଏତେ କହିଣ ସେ ବାଟୋଇ
ହଂସ ମାରିଲା ତୋଷ ହେଇ ।
ଦୁର୍ଜନ ସଙ୍ଗେ କରି ବାସ
ଜୀବନ ହାରିଲା ସେ ହଂସ ।
ଦୁର୍ଜନ ସଙ୍ଗ ପରି ହର
ଶାନ୍ତିରେ ରୁହ ସଦା ନର ।
ଦୁର୍ଜନ କାହାର ନୁହଁଇ
ସର୍ବଦା ନିଜ ସ୍ବାର୍ଥେ ଥାଇ ।
ବେଳ ହୁଁ ସାବଧାନ ହେଲେ
ଦୁର୍ଜନ ସଙ୍ଗ ତ୍ୟାଗ କଲେ ।
ଉଚିତ୍ ମାର୍ଗ ପାଏ ସେହି
ଯଶ କୀରତି ଅର୍ଜେ ମହୀ ।
ନ ଥାଏ ପ୍ରମାଦ ତାହାର
ଦୁର୍ଜନ ସଙ୍ଗ ତେଜ ନର ।
ସତ୍ ସଙ୍ଗେ ସଦା କର ବାସ
ନ ହେବ କେବେ ସର୍ବନାଶ ।
