ଚକ୍ରବାକ ଚକ୍ରାବାକି

ଗର୍ବିତ ଥିଲେ ଯେବେ ପ୍ରେମର ଶିଖରେ,

‎ଉଚ୍ଚାରିଲେ "ଅଭେଦ୍ୟ ଆମ ବନ୍ଧନ"।

‎ଶ୍ରୁତ ହୋଇ ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ ବିଧିଲେଖକ,

‎ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ "ନିଶୀଥେ ରହ ବିଚ୍ଛେଦନ"।।

‎ସେହି କ୍ଷଣରୁ ଶାପଗ୍ରସ୍ତ ଏ ଜୀବନ,

‎ଦିବସେ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ନିଶାୟେ ବ୍ୟବଧାନ।

‎ଚକ୍ରବାକ କରେ ଆର୍ତ ଆହ୍ୱାନ,

‎ଚକ୍ରବାକୀ ଝରାଏ ଅଶ୍ରୁର ବନ୍ୟାନ।।

‎ମଧ୍ୟରେ ଛିଡା ଅଦୃଶ୍ୟ ଅଭିଶାପର ପ୍ରାକାର,

‎ସ୍ପର୍ଶ ଅସମ୍ଭବ, କେବଳ କ୍ରନ୍ଦନ ସାର।

‎ଉଷାର ପ୍ରଥମ କିରଣେ ଶାପ ହୁଏ ଶିଥିଳ,

‎ପୁନଃ ମିଳନ ଘଟେ ଅଶ୍ରୁସିକ୍ତ ନୟନେ।।

‎କିନ୍ତୁ ରଜନୀ ଆଗମନେ ସ୍ମରଣ ହୁଏ,

‎"ଆମେ ଶାପିତ, ଶାପିତ ଆମ ପ୍ରଣୟ"।

‎ତେଣୁ ଆଜି ନିଶୀଥେ ଜଳାଶୟ ତଟେ,

‎ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ ହୁଏ କେବଳ ବିଳାପ ଗୀତେ।।

‎ଏ ଶାପ ନୁହେଁ, ଏ ପ୍ରେମର ଅଗ୍ନିପରୀକ୍ଷା,

‎ଯେଉଁଠି ପ୍ରତି ପ୍ରଭାତେ ମିଳେ ମିଳନର ବରଦାନ।

‎ତ କେଉଁଠି ବିରହେ ଦଗ୍ଧ, ମିଳନେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ,

‎ଏଇଆ ହେଉଛି ଶାପିତ ଚକ୍ରବାକର ଆଖ୍ୟାନ।।

‎

‎Priyanka Panda

‎