ବୋଝ

ଗରିବ ସେ ଆଉ କେତେ ଦିନ ସହିବ

ସବୁ ସହିବାର ଏକ ସୀମା ତୋ ଅଛି ।

ଏପଟେ ସଂସାର ସେପଟେ ଋଣ

ନା ଅଛି ଆର୍ଥିକ ସମ୍ବଳ ।

ଭଙ୍ଗା କୁଡିଆ କାଦ ଛେଟା ଘରକୁ 

ନାହିଁ ଘୁଡ଼ିବାକୁ କମଳ ।।

କଣ ବା କରିଥାନ୍ତା ସେ ବି ତ ମଣିଷ

ଏପଟେ ତେଲ ଲୁଣ ଚିନ୍ତା ।

ସେପଟେ ଅର୍ଥ ସାଜେ କାଳ

କେତେ ଦିନ ଏମିତି ଆଉ ସହି ଥାନ୍ତା

ବାସ ଶେଷରେ ବିଷ ପିଇ ହେଲା ମର।

ମାତ୍ର ଟିକେ ଭଲା ଭାବି ଥାନ୍ତା 

ତା ଘର ପରିବାର କଥା ।

ଭାବିଥାନ୍ତା ତା ଅନ୍ତେ କିପରି ଚଳିବେ

ବଞ୍ଚିବାର କଥା ।।

 ବାସ୍ ଏଇଆ କଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜୀବର କାର୍ଯ୍ୟ

ନା ଶେଷ ପନ୍ଥା ମଣିଷର ।

ଉତ୍ତର ଆସେ କଣ ?

କାରଣ ଜୀବନ ମାନେ ସଂଘର୍ଷ 

ଆଉ ସଂଗ୍ରାମ 

ଯେ ସଂଘର୍ଷ ଆଉ ସଂଗ୍ରାମ କରିନି

ସେ କି ମଣିଷ ।।।

ଜୀବନ ରେ ଯେ ବୋଝ ବହିନି 

ସେ କେମିତି ବୁଝିବ ବୋଝ କଣ ।।।