ଭୂତ ଡାକରା

ରାତିର ନିରବତାରେ
କିଏ ଜଣେ ଡାକେ
ନାଁ ନୁହେଁ,
କେବଳ ଗୋଟେ ଅନୁଭବ...

ଯେମିତି
ପୁରୁଣା ଘରର କାନ୍ଥରେ
ଲାଗି ରହିଥିବା
ଗୋଟେ ଭୁଲିଯାଇଥିବା ଛାଇ,
ଆଜି ବି ଖୋଜୁଛି
ତା’ର ନିଜ ଆଲୋକ।

ଭୂତ କ’ଣ ସତରେ ଥାଏ?

ନା...
କେବେ କେବେ
ଆମେ ନିଜେ ହିଁ
ପାଲଟିଯାଉ ଭୂତ

ଅତୀତର ଗୋଟେ ଦରଜା ପଛରେ
ଅଟକି ରହି,
ଗୋଟେ ନାଁକୁ ଭୁଲି ନପାରି,
ଗୋଟେ ବିଦାୟକୁ
ସ୍ୱୀକାର କରି ନପାରି।

କିଛି ଡାକ
କାନରେ ଶୁଣାଯାଏ ନାହିଁ,
ହୃଦୟରେ ଶୁଣାଯାଏ।

କିଛି ଛାଇ
ଆଖିକୁ ଦିଶେ ନାହିଁ,
ସ୍ମୃତିରେ ଦିଶେ।

ଆଉ କିଛି ମଣିଷ
ମରିଯାଇଥିଲେ ବି
ଆମ ଭିତରେ
ବଞ୍ଚି ରହନ୍ତି

ଗୋଟେ ଅଧା ରହିଯାଇଥିବା କଥା ହୋଇ,
ଗୋଟେ ନିରବ ଅଭିମାନ ହୋଇ,
ଗୋଟେ ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରେମ ହୋଇ।

ତେଣୁ ଯେତେବେଳେ
ରାତି ଗଭୀର ହୁଏ,
ଅନ୍ଧାର ମୋତେ ଡାକେ—

ମୁଁ ଆଉ ଭୟ କରେନି।

କାରଣ ଜାଣିଛି,
ସେ ଭୂତର ଡାକ ନୁହେଁ...

ସେ ହେଉଛି
ମୋ ଭିତରେ ମରିନଥିବା
କିଛି ସ୍ମୃତିର ଡାକରା।

ଯେଉଁ ସ୍ମୃତି
ପ୍ରତିରାତି କହେ

“ମୋତେ ଭୁଲିଯାଅନି...
ମୁଁ ତୁମ ଅତୀତ,
କିନ୍ତୁ ତୁମ ଭିତରେ
ଆଜି ବି ଜୀବନ୍ତ।”