ହୃଦୟରୁ ଗୀତ

ସକାଳର ଆକାଶଟା ସେଦିନ ଖୁବ ନିର୍ମଳ ଥିଲା।ବାରଣ୍ଡା ପାଖରେ ଥିବା ତୁଳସୀ ଚଉରା ଉପରେ ତୁଷାରର କିଛି ବୁନ୍ଦା ଏବେ ବି ଝଲମଲ କରୁଥିଲା ମୁକ୍ତା ଭଳି। ଦୂରରୁ ମନ୍ଦିରର ଘଣ୍ଟି ଶୁଣା ଯାଉଥିଲା, ଆଉ ସେହି ଘଣ୍ଟିର ଶବ୍ଦ ସହ ମିଶିଯାଉଥିଲା ଗୋଟିଏ ମିଠା କଣ୍ଠର ସ୍ୱର।

“ତୁମେ ମୋର ଜୀବନର ଗୀତ…”

ଅଦ୍ରିଜା ଆଖି ବନ୍ଦ କରି ଗାଉଥିଲା।ତା’ ପାଇଁ ଗୀତ ଗାଇବା କେବେ ମଞ୍ଚରେ ନିଜକୁ ପ୍ରମାଣ କରିବା ନଥିଲା। ଗୀତ ଥିଲା ତା’ର ନିଶ୍ୱାସ।

ମନ ଖରାପ ହେଲେ ସେ ଗାଉଥିଲା,ଖୁସି ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଗାଉଥିଲା।କାହାକୁ କିଛି କହିପାରୁନଥିଲେ ଗୀତ ମାଧ୍ୟମରେ କହୁଥିଲା।

ତା’ର ମା’ ସୁମିତ୍ରା ରୋଷେଇ ଘରୁ ଝିଅର ଗୀତ ଶୁଣି କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ନିଜ କାମ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ,ମୁହଁରେ ହସ ଆସିଗଲା।

“ଏ ଝିଅଟା ଗୀତ ଗାଇଲେ ଘରଟା କେମିତି ଯେ ବଦଳିଯାଏ…
କିନ୍ତୁ ଘରର ସମସ୍ତେ ଅଦ୍ରିଜାର ଗୀତକୁ ଏତେ ସହଜରେ ଗ୍ରହଣ କରିନଥିଲେ।

ତା’ର ବାପାଙ୍କ ମତ ଅଲଗା ଥିଲା।ସେ ଚାହୁଁଥିଲେ ଝିଅଟି ପାଠ ପଢ଼ି ଭଲ ଚାକିରି କରୁ। ଜୀବନରେ ନିଜ ପାଦରେ ଠିଆ ହେଉ।

ଗୋଟିଏ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଖାଇବା ଟେବୁଲ୍‌ରେ ବାପା ହଠାତ୍ କହିଦେଲେ,
“ଅଦ୍ରିଜା, ଗୀତ ଗାଇବା ଭଲ କଥା। ଶଉକ ଭାବରେ ରଖ। କିନ୍ତୁ ଜୀବନର ଲକ୍ଷ୍ୟ ଭାବରେ ଏହାକୁ ନେବା ଠିକ୍ ହେବ ନାହିଁ।”

ଅଦ୍ରିଜାର ହାତରେ ଥିବା ଚାମଚଟା ଅଟକିଗଲା।ସେ କିଛି କହିଲା ନାହିଁ ,କେବଳ ମୁଣ୍ଡ ନୁଆଇ ରହିଲା।

ସେଦିନ ରାତିରେ ତା’ର ଘରର ଦରଜା ବନ୍ଦ ଥିଲା।କିନ୍ତୁ ଘର ଭିତରୁ କୌଣସି ଗୀତ ଆସୁନଥିଲା।ପ୍ରଥମଥର ପାଇଁ ଅଦ୍ରିଜା ନିଜ କଣ୍ଠକୁ ଚୁପ୍ କରିଦେଇଥିଲା।ଝରକା ପାଖରେ ବସି ସେ ଆକାଶକୁ ଚାହିଁ ଧୀରେ କହିଲା,

“ଯଦି ଗୀତ ମୋ ଜୀବନ ନୁହେଁ… ତା’ହେଲେ ମୋ ଜୀବନଟା କ’ଣ?”
ତା’ର ଆଖିରୁ ଗୋଟିଏ ଲୁହ ଝରି ପଡ଼ିଲା।ଠିକ୍ ସେହି ସମୟରେ ତା’ ଫୋନ୍‌ରେ ଗୋଟିଏ ମେସେଜ୍ ଆସିଲା।

“କାଲି ସକାଳ ୧୦ଟାରେ ମ୍ୟୁଜିକ୍ ଷ୍ଟୁଡିଓକୁ ଆସ। ତତେ ଜଣେଇବାକୁ ଗୋଟିଏ କଥା ଅଛି। ନୀଳାଦ୍ରି”

ଅଦ୍ରିଜା କିଛି ସମୟ ସେହି ମେସେଜ୍‌କୁ ଚାହିଁ ରହିଲା।

ନୀଳାଦ୍ରି,ତା’ର ସବୁଠାରୁ ଭଲ ବନ୍ଧୁ।ଏମିତି ଜଣେ ବନ୍ଧୁ, ଯିଏ ତା’ର ଗୀତଠାରୁ ଅଧିକ ତା’ର ନିରବତାକୁ ବୁଝୁଥିଲା।

ପରଦିନ ସକାଳେ ଅଦ୍ରିଜା ଷ୍ଟୁଡିଓରେ ପହଞ୍ଚିଲା।

ନୀଳାଦ୍ରି ତା’କୁ ଦେଖି ହସିଲା।“ତୁ ଆସିଲୁ?”

“କାହିଁକି ଡାକିଥିଲୁ?”

ନୀଳାଦ୍ରି ଟେବୁଲ୍ ଉପରେ ପଡ଼ିଥିବା ଗୋଟିଏ ଫର୍ମ ତା’ ଆଡ଼କୁ ବଢ଼ାଇଦେଲା।

ଅଦ୍ରିଜା ଫର୍ମଟା ହାତକୁ ନେଇ ପଢ଼ିଲା।ତା’ର ଆଖି ବଡ଼ ହୋଇଗଲା।

Indian Idol — Audition Registration Form.

ନୀଳାଦ୍ରି…!

ହଁ।

ମୁଁ ଏହା କରିପାରିବି ନାହିଁ।

କାହିଁକି?

ମୋ ବାପା…

ନୀଳାଦ୍ରି କିଛି ସମୟ ଚୁପ୍ ରହିଲା।ତା’ପରେ ଧୀରେ କହିଲା,
“ତୋ ବାପା ତୋତେ ହାରିଯାଇଥିବା ଦେଖିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ, ଅଦ୍ରିଜା। ସେ କେବଳ ଭୟ କରୁଛନ୍ତି—ତୋ ସ୍ୱପ୍ନ ତୋତେ କେଉଁଠି ନେଇଯିବ।”

ଅଦ୍ରିଜା ଚୁପ୍।

“କିନ୍ତୁ ତୁ ଯଦି ନିଜ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ଏଥର ସୁଯୋଗ ନଦେଉ… ତେବେ ସାରା ଜୀବନ ତୋ ମନରେ ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ ରହିଯିବ—‘ମୁଁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥାନ୍ତି କି?’”

ଅଦ୍ରିଜାର ଆଖି ଭିଜିଗଲା।

ଆଉ ତୁ ?

ନୀଳାଦ୍ରି ହସିଲା।

ମୁଁ ? ତୋ ଗୀତ ଯେଉଁଠିକୁ ଯିବ, ମୁଁ ସେଇଠି ରହିବି।
ସେଦିନ ଅଦ୍ରିଜା ଫର୍ମଟା ଭରିଲା।କିନ୍ତୁ ସେ ଜାଣିନଥିଲା, ଏହି ଛୋଟ ଗୋଟିଏ ଫର୍ମ ତା’ର ସମଗ୍ର ଜୀବନକୁ ବଦଳାଇଦେବ।

ସେ ଜାଣିନଥିଲା, ଦିନେ ହଜାର ହଜାର ଲୋକଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଠିଆ ହୋଇ ସେ ନିଜ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଗୀତ ଗାଇବ।

ଆଉ ସେହି ଗୀତର ନାଁ ହେବ…

“ହୃଦୟର ଗୀତ…”

ଯେଉଁ ଗୀତ ଶୁଣି ଗୋଟିଏ ବାପାଙ୍କ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରିବ।
ଗୋଟିଏ ମା’ ହାତ ଯୋଡ଼ି ଭଗବାନଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଦେବେ।
ଆଉ ଜଣେ ମଣିଷ…

ସେଦିନ ମୁମ୍ବାଇର ଆକାଶଟା ଅଲଗା ଲାଗୁଥିଲା।ବିଶାଳ ଷ୍ଟୁଡିଓର ଆଲୋକରେ ମଞ୍ଚଟା ଝଲମଲ କରୁଥିଲା। ହଜାର ହଜାର ଦର୍ଶକଙ୍କ ଆଖି ମଞ୍ଚ ଉପରେ ଅଟକି ରହିଥିଲା ।ଆଜି Indian Idol ର ଗ୍ରାଣ୍ଡ ଫିନାଲେ।

ମଞ୍ଚ ପଛରେ ଅଦ୍ରିଜା ଆଖି ବନ୍ଦ କରି ଠିଆ ହୋଇଥିଲା।ତା’ର ହାତ ଥରୁଥିଲା।ଆଖି ଆଗରେ ଭାସିଯାଉଥିଲା ତା’ର ଘର।ସେହି ଛୋଟ ବାରଣ୍ଡା…ତୁଳସୀ ଚଉରା…ମା’ର ରୋଷେଇ ଘର,ବାପାଙ୍କ ଗମ୍ଭୀର ମୁହଁ…ଆଉ ସେହି ରାତି ,ଯେଉଁ ରାତିରେ ସେ ନିଜକୁ ପଚାରିଥିଲା “ଯଦି ଗୀତ ମୋ ଜୀବନ ନୁହେଁ… ତା’ହେଲେ ମୋ ଜୀବନଟା କ’ଣ?”

“ଅଦ୍ରିଜା…”ନୀଳାଦ୍ରିର ସ୍ୱର ଶୁଣି ସେ ଆଖି ଖୋଲିଲା।

“ଭୟ ଲାଗୁଛି?”

ଅଦ୍ରିଜା ହସିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା,“ହଁ।”

କାହିଁକି?

ଏତେ ଲୋକଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଗାଇବି…

ନୀଳାଦ୍ରି ଧୀରେ କହିଲା,ଆଜି ଏତେ ଲୋକଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଗାଇବୁ ନାହିଁ।

ଅଦ୍ରିଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ତା’ ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁଲା,“ତା’ହେଲେ?”

“କେବଳ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଗା, ଯେଉଁମାନେ ତୋ ହୃଦୟକୁ ବୁଝିଛନ୍ତି।”

ଅଦ୍ରିଜା କିଛି କହିଲା ନାହିଁ।

ନୀଳାଦ୍ରି ପୁଣି କହିଲା,“ଆଉ ମନେ ରଖ… ତୋ ପ୍ରଥମ ଗୀତ ଯେଉଁ ଘରର ବାରଣ୍ଡାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା, ଆଜି ସେହି ଗୀତ ସାରା ଦେଶ ଶୁଣିବ।”

ଅଦ୍ରିଜାର ଆଖି ଭିଜିଗଲା ,“ନୀଳାଦ୍ରି…”

“ହଁ?”

“ତୁ ନଥାନ୍ତୁ ମୁଁ ଏଠି ଆସିପାରିଥାନ୍ତି କି?”

ନୀଳାଦ୍ରି ହସିଲା।“ତୁ ନିଜେ ଆସିଛୁ, ଅଦ୍ରିଜା। ମୁଁ କେବଳ ତୋତେ ତୋ ରାସ୍ତାଟା ଦେଖାଇଛି।” ବନ୍ଧୁ ପରା ଆମେ ଜଣେ ପଡିଲେ ଜଣେ ଉଠେଇବ ।

ସେତିକିବେଳେ ଘୋଷଣା ହେଲା…

“Ladies and gentlemen… please welcome our finalist, Adrija!”

ତାଳିରେ ସମଗ୍ର ଷ୍ଟୁଡିଓ କମ୍ପିଉଠିଲା।ଅଦ୍ରିଜା ଧୀରେ ଧୀରେ ମଞ୍ଚକୁ ଆସିଲା ,ସାମ୍ନାରେ ବିଚାରକମାନେ।ଚାରିଆଡ଼େ ଆଲୋକ।

ହଜାର ହଜାର ଦର୍ଶକ।କିନ୍ତୁ ତା’ର ଆଖି ଖୋଜୁଥିଲା କେବଳ ଦୁଇଟି ମୁହଁ ତା’ର ବାପା,ଆଉ ତା’ର ମା’।

ଦର୍ଶକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେମାନେ ବସିଥିଲେ।ବାପା ଆଜି ବି ଚୁପ୍।
କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଗର୍ବ ଥିଲା।ମା’ ହାତ ଯୋଡ଼ି ନିରବରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଥିଲେ।

ଅଦ୍ରିଜା ମାଇକ୍‌ଟା ଧରିଲା,କିଛି ସମୟ ଚୁପ୍ ରହିଲା।ତା’ପରେ କହିଲା,“ଆଜି ମୁଁ ଯେଉଁ ଗୀତ ଗାଇବି, ସେହି ଗୀତ କୌଣସି ପ୍ରତିଯୋଗିତା ପାଇଁ ଲେଖା ହୋଇନାହିଁ।ଏହା ମୋ ହୃଦୟର ଗୀତ।

ମୋ ମା’ ପାଇଁ…

ମୋ ବାପାଙ୍କ ପାଇଁ…

ସେହି ମଣିଷ ପାଇଁ, ଯିଏ ମୋ ସ୍ୱପ୍ନ ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ କରିଥିଲା
ମୋ ବନ୍ଧୁ ନୀଳାଦ୍ରି ପାଇଁ…ଆଉ ସେହି ଭଗବାନଙ୍କ ପାଇଁ, ଯିଏ ମୋତେ ଏତେ ଦୂର ଆଣିଛନ୍ତି।”

ଷ୍ଟୁଡିଓରେ ନିରବତା ଛାଇଗଲା।ସଙ୍ଗୀତ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।ଅଦ୍ରିଜା ଆଖି ବନ୍ଦ କଲା।ତା’ପରେ ତା’ର କଣ୍ଠରୁ ବାହାରିଲା—

“ତୋ ପାଇଁ ଗାଉଛି
ହୃଦୟରୁ ଗୀତ,
ଗାଉଥିବି ସବୁଦିନ…
ହୃଦୟରେ ଅଛି ତୋର କଳାରୂପ,
ତୁ’ ପରା ମୋର ଜୀବ ଜୀବନ…”

ପ୍ରଥମ ଦୁଇ ଧାଡ଼ିରେ ହିଁ ମା’ଙ୍କ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରିପଡ଼ିଲା।
ବାପା ମୁଣ୍ଡ ନୁଆଇଦେଲେ।ତାଙ୍କ ମନେ ପଡ଼ିଗଲା ସେହି ସନ୍ଧ୍ୟା।
ଯେଉଁ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ସେ କହିଥିଲେ—

“ଗୀତକୁ ଶଉକ ଭାବରେ ରଖ।”

ଆଜି ସେହି ଝିଅଟିର ଗୀତ ହଜାର ହଜାର ଲୋକଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଛୁଇଁଯାଉଥିଲା।

ଅଦ୍ରିଜା ଗାଇ ଚାଲିଥିଲା।ଗୀତର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶବ୍ଦରେ ଥିଲା ତା’ର ଶୈଶବ ,ପ୍ରତ୍ୟେକ ସୁରରେ ଥିଲା ମା’ର ଭଲପାଇବା।ପ୍ରତ୍ୟେକ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଥିଲା ବାପାଙ୍କ ସଂଘର୍ଷ ଆଉ ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିରବତାରେ ଥିଲା ନୀଳାଦ୍ରିର ସାଥୀତ୍ୱ।

ଗୀତ ଶେଷ ହେଲା।କିଛି ସେକେଣ୍ଡ ପାଇଁ ସମଗ୍ର ଷ୍ଟୁଡିଓ ନିରବ।

ତା’ପରେ ବଜ୍ରପାତ ଭଳି ତାଳି।ସମସ୍ତେ ଠିଆ ହୋଇଗଲେ। once more once more ରେ କମ୍ପୁଥିଲା ଦର୍ଶକ ଗ୍ୟାଲେରୀ ।ଅଦ୍ରିଜା ଆଖି ଖୋଲିଲା।ସାମ୍ନାରେ ତା’ର ବାପା ଠିଆ ହୋଇ ତାଳି ଦେଉଥିଲେ।ତାଙ୍କ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରୁଥିଲା।

ଅଦ୍ରିଜା ମଞ୍ଚ ଉପରେ ହିଁ କାନ୍ଦିଦେଲା।ବାପା ଦୁଇ ହାତ ଉଠାଇ କେବଳ ଇସାରା କଲେ—“ମୁଁ ତୋ ପାଇଁ ଗର୍ବିତ।”

ସେହି ଚାରିଟି ଶବ୍ଦ ଅଦ୍ରିଜା ପାଇଁ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପୁରସ୍କାର ଥିଲା।କିଛି ସମୟ ପରେ ଫଳାଫଳର ସମୟ ଆସିଲା।

ଦର୍ଶକଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଉତ୍କଣ୍ଠା।ଅଦ୍ରିଜା ହାତ ଜୋଡ଼ି ଆଖି ବନ୍ଦ କରିଥିଲା।ଘୋଷକଙ୍କ ସ୍ୱର ଶୁଣାଗଲା—“ଏବେ ସମୟ ଆସିଛି ଏହି ସିଜନ୍‌ର Indian Idol ଘୋଷଣା କରିବାର…”

ଅଦ୍ରିଜାର ହୃଦୟ ଜୋରରେ ଧଡ଼କୁଥିଲା।

“ଆଉ ଏହି ସିଜନ୍‌ର Indian Idol ହେଉଛନ୍ତି…”

କିଛି ସେକେଣ୍ଡର ନିରବତା।

“ଅଦ୍ରିଜା!”

ସମଗ୍ର ଷ୍ଟୁଡିଓ ତାଳିରେ ଫାଟିପଡ଼ିଲା।ଅଦ୍ରିଜା କିଛି ବୁଝିପାରିଲା ନାହିଁ।ସେ କେବଳ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ମା’ ଓ ବାପାଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଦୌଡ଼ିଗଲା।
ମା’ ତା’କୁ କୋଳେଇ ନେଲେ।ବାପା ଝିଅର ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ରଖିଲେ।
କିଛି କହିପାରିଲେ ନାହିଁ।କେବଳ ଲୁହ ଝରୁଥିଲା।ଅଦ୍ରିଜା ବାପାଙ୍କ ଛାତିରେ ମୁହଁ ଲୁଚାଇ କହିଲା,

“ବାପା… ମୁଁ ଜିତିଗଲି।”

ବାପା ତା’ର ମୁଣ୍ଡକୁ ଆଉ ଜୋରରେ ନିଜ ଛାତିରେ ଚାପିଦେଲେ।

“ନା ମା’…”

ସେ ଲୁହ ପୋଛି କହିଲେ,

“ଆଜି ତୁ ଜିତିନୁ। ଆଜି ତୋ ବାପା ଜିତିଛି।”

ଅଦ୍ରିଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଚାହିଁଲା।

“ମୁଁ?”

“ହଁ। କାରଣ ମୁଁ ଯେଉଁ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ଭୟ କରୁଥିଲି, ସେହି ସ୍ୱପ୍ନ ଆଜି ମୋ ଝିଅକୁ ଆକାଶ ଦେଇଛି।”

ଅଦ୍ରିଜା ପୁଣି ବାପାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲା।

କିଛି ଦୂରରେ ଠିଆ ହୋଇ ନୀଳାଦ୍ରି ସବୁ ଦେଖୁଥିଲା।

ଅଦ୍ରିଜା ତା’ ଆଡ଼କୁ ଆସିଲା।

“ତୁ ମୋତେ କିଛି କହିବୁ ନାହିଁ?”

ନୀଳାଦ୍ରି ହସିଲା।

“କ’ଣ କହିବି?”

“ମୁଁ ଜିତିଗଲି।”

“ହଁ।”

“ତୋ ପାଇଁ।”

ନୀଳାଦ୍ରି ଧୀରେ ମୁଣ୍ଡ ହଲାଇଲା।

“ନା, ଅଦ୍ରିଜା। ତୋ ଗୀତ ତୋ ପାଇଁ ଥିଲା। ମୁଁ କେବଳ ଚାହୁଁଥିଲି, ତୁ ଦିନେ ନିଜ କଣ୍ଠକୁ ଭୟ ନକରି ଶୁଣ।”

ଅଦ୍ରିଜାର ଆଖି ପୁଣି ଭିଜିଗଲା।ସେ ଧୀରେ କହିଲା,
“ତା’ହେଲେ ଆଜିଠାରୁ ମୋ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗୀତରେ ତୁ ରହିବୁ।”

ନୀଳାଦ୍ରି ହସି କହିଲା,“ଆଉ ତୁ ଗାଇବୁ?”

ଅଦ୍ରିଜା ଆକାଶକୁ ଚାହିଁଲା,ମୁହଁରେ ହସ ଥିଲା।
ଆଖିରେ ଲୁହ।“ହଁ… ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହୃଦୟ ଧଡ଼କିବ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗାଇବି।”

ସେହି ରାତିରେ ମଞ୍ଚର ଆଲୋକ ଧୀରେ ଧୀରେ ଲିଭିଗଲା।
କିନ୍ତୁ ଅଦ୍ରିଜାର ହୃଦୟରେ ଜଳିଉଠିଥିବା ସ୍ୱପ୍ନର ଆଲୋକ ଆଉ କେବେ ଲିଭିଲା ନାହିଁ।କାରଣ ସେ ବୁଝିଯାଇଥିଲା,ଗୀତ କେବଳ ଗଳାରୁ ବାହାରେ ନାହିଁ।ଗୀତ ବାହାରେ ହୃଦୟରୁ।

ଆଉ ଯେଉଁ ଗୀତରେ ଭଲପାଇବା ଥାଏ, ସେହି ଗୀତକୁ ଦୁନିଆ ଦିନେ ନା ଦିନେ ନିଶ୍ଚୟ ଶୁଣେ।

ସେଦିନ ଅଦ୍ରିଜା Indian Idol ଜିତିଥିଲା।

କିନ୍ତୁ ତା’ଠାରୁ ବଡ଼ କଥା,ସେ ଜିତିଥିଲା ନିଜ ବାପାଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସ,

ନିଜ ମା’ର ଗର୍ବ,ନୀଳାଦ୍ରିର ଭଲପାଇବା,ଆଉ ନିଜ ହୃଦୟରେ ଲୁଚିଥିବା ସେହି ଛୋଟ ଝିଅଟିକୁ…

ଯିଏ ଦିନେ ଝରକା ପାଖରେ ବସି କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ପଚାରିଥିଲା

“ଯଦି ଗୀତ ମୋ ଜୀବନ ନୁହେଁ… ତା’ହେଲେ ମୋ ଜୀବନଟା କ’ଣ?”ସମୟ ତା’ର ଉତ୍ତର ଦେଇଥିଲା,“ତୋ ଜୀବନ ହିଁ ତୋର ହୃଦୟରୁ ଗୀତ, ଆଉ ତୋ ହୃଦୟ ହିଁ ତୋର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ମଞ୍ଚ ।”

ସମାପ୍ତ…