ଭୋକର ଭୂଗୋଳ

କେବେ ମାପକରି କି ଅବା ପଚାରି 

କରିପାରିଛ କି କଳ

ପରିସୀମା ଅବା କ୍ଷେତ୍ରଫଳ କେତେ

ଆନ ଭୋକର ଭୂଗୋଳ ?

କେତେ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଅତି ଆତୁରରେ

କ୍ଷୁଧା ପାଇଁ ମୁଠେ ଭାତ

ଯୋଗାଡ଼ କରଇ ଦୟନୀୟ ହୋଇ

ଜୀବନ କରି ରକ୍ତାକ୍ତ ।

ଦେଖୁ ନଥାଏ କି ଲାଭଖୋର ଆଖି

ନିଜ ପରିଧିରେ ତାହା

ନହୋଇଣ ସାହା କୁହେ ନାହିଁ କିଆଁ

କେବେ ପଦଟିଏ ଆହା ?

ହୃଦୟ ଥାଇ ବି ନଥିଲା ପରିକା

ସ୍ବାର୍ଥ ସିଦ୍ଧି ଅହରହ

କାହାଠାରେ ତା'ର ଯାଏ ଆସେ କେତେ

ଲହୁ ରୂପ ନେଲେ ଲୁହ ।

ତାହାର ଭୋକ ତ ଧନ ଐଶ୍ବର୍ଯ୍ୟରେ

ବଢ଼ାଇ ବଢ଼ାଇ ଚାଲେ

ମଣିଷପଣିଆ ଶୂନ୍ୟ କରି ହିଆ

କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କର୍ମକୁ ଭୁଲେ ।

ବିରାଜି ଅଛନ୍ତି ପ୍ରତି ଜୀବ ଦେହେ

ଆତ୍ମା ରୂପୀ ଭଗବାନ

ଭୋକ ଗଲେ ମେଣ୍ଟି ମିଳଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି

ହରଷ ହୁଅଇ ମନ ।

ଏକଥାକୁ ଜାଣେ ଚେତନ ମାନବ

ମାତ୍ର ନ କରଇ କିଛି

ଆଶ୍ବାସନା ବାଣୀ ପାଖେ ବି ମହଙ୍ଗା

ସେ ତ ହୀନ ନର୍କମାଛି ।

କେହି ଯଦି ବୁଝି ବଦଳାଇ ଦିଏ

କାହା ଭୋକର ଭୂଗୋଳ

ଈଶ୍ବର ତାଠାରେ ଝରାଇ କରୁଣା

ଭିଡ଼ି ଧରିଥାନ୍ତି ଥଳ ।

ଅଭାବର ଦୃଶ୍ୟ ନହୋଇ ଅବଶ୍ୟ

ରହେ ବିଭୁ ପଦାଶ୍ରିତ 

ଜୀବନଟାଯାକ ସରିଯାଉ ପଛେ

ସକଳେ ତାହାର ମିତ ।