ବାବା ଶ୍ରୀମାତଙ୍ଗେଶ୍ବର !

ଜୀବଦାନ ଦେଲୁ ଆଲୋକ ବି ଦେଲୁ ମଣିଷ କରି ଛାଡିଲୁ

ସତେରେ କାଳିଆ କହିଦେ ରେ ମୋତେ ଗରବ କାହିଁକି ଦେଲୁ?

ମୋର ମୋର ବୋଲି ଯେତେ ପାଟିକଲେ ସବୁହେବେ ସାତପର

ତଥାପି ନିଶ୍ବାସ ଛାଡିବା ଆଗରୁ ଲୋଭ ଛାଡୁ ନାହିଁ ମୋର !

ମୁଁ ମରିଗଲେ କା ର କଣ ଯିବ କେହି ନୁହେଁରେ କାହାର

ସକଳ ସତ୍ୟର ଏକ ତୁହି ସିନା ଆପଣା ଠୁ ଆପଣାର !

ଧିକ ଧିକ ମୋର ମଣିଷ ପଣିଆ ସବୁ କଲି ଅକାରଣ

ତୋର ନାମରସ ଜପିବା ନିମନ୍ତେ କରିଦିଏ ମୁଁ ବାରଣ !

ତୋ ଠାରୁ ଜନମି ଗରବ କରୁଛି ତୋ ଠାରୁ ମୁଁ ବଡ ବୋଲି,

ତୋ ନାମ ଭଜନ କରାଇ ଦିଏନି ଅହଂକାର ଯାହାକଲି !

କି ଯଶ ପାଈଲି ସଭିଙ୍କୁ ଲୁଚିଲି ସ୍ଵୀକାର କରେ ନିଜକୁ,

ଇଟାଟେ ମାରିଲେ ପଥର ମୋ ପାଇଁ ଥୁଆ ଅଛି କପାଳକୁ !

ମୁଁ ମୁଁ ହୋଇ ଏତେ ଛୋଟ ହେଲି ମୁହଁ ପଡିଗଲା କଳା,

କ୍ଷମା ମାଗିବାକୁ ଲାଜ ଲାଗିଲାଣି ତୁମକୁ ହେ ନନ୍ଦବଳା !

ସତସଙ୍ଗ ପାଇଁ ମନା କରିବାକୁ ହେଲି ସିନା ଆଗଭର,

ମୋତେ ସତେ କ୍ଷମା ଦେବକି ହେ ନାଥ ତୁମେ ମୋ ମାତଙ୍ଗେଶ୍ବର !