ଆୟୁଷ

ସରି ସରି ଆସେ ଆୟୁଷର ରେଖା

ସମୟ ଈଶାରା ଦେଲାଣି ମୋତେ

ତଥାପି ବୟସ ହାର୍ ମାନିଅଛି

ମନ ନିତି ଆସି ବୁଝାଏ କେତେ ।।

ଦେହ ଆବରଣ ଧରିଲାଣି ମୋଚା

ନିତି ମାଖେ ତୈଳ ମଲମ କେତେ

କାଳେ ଏ ଚେହେରା ପଡ଼ିଯିବ ଫିକା

ଆଇନାରେ ମନ ଦେଖୁଛି ତୋତେ ।।

ଇସ୍ତ୍ରୀ ଦିଆ ନିତି ପିନ୍ଧୁଛି ବସନ

ମଖମଲ୍ଲୀ ଶେଯେ ଶୟନ ରତେ

ଥାକ ପରେ ଥାକ ମହଲା ତୋଳୁଛି

ସତେକି ମରଣ ହେବନି ମୋତେ ।।